จงกล้าพอที่จะเก็บเรื่องบางเรื่อง และคนบางคนไว้ให้เป็นความทรงจำ
ความทรงจำทำอะไรเราไม่ได้หรอก นอกจากจะมีไว้ให้เราได้คิดถึง และยิ้มกับตัวเอง
ความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว ต่อให้เป็นความทรงจำที่เลวร้ายสักแค่ไหนในชีวิต
เพราะความทรงจำไม่มีอาวุธ
ไม่มีอิทธิพล หรืออนุภาพใด ๆ มากไปกว่าพลังแห่งสติของคน
ที่จะกำหนดว่าเราจะระลึกถึงความทรงจำ เรื่องนั้น
เรื่องนี้ แค่นั้น
แค่นี้
เพื่อเอามาเตือนสติในการทำอะไรบางอย่าง อย่างน้อยก็พอเป็นแนวทาง ในการดำเนินชีวิตบ้าง
หรืออาจจะแค่ต้องการยิ้มให้กับวันคืนเก่า ๆ สักครั้ง ก็เท่านั้น
เหมือนกับที่ใครบางคนได้เดินออกจากชีวิตเราไป
อย่างน้อย
ครั้งหนึ่งก็เคยเกือบจะคบกันอยู่ และได้ใช้วันเวลาดี ๆ ไปด้วยกัน
เราก็เลือกที่จะคิดถึงความทรงจำ ในช่วงเวลาที่มีความสุขได้
ในวันที่เราเดินอยู่บนทางเท้าที่มีฝนกระหน่ำตกลงมา อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ตอนนั้นอาจจะทำให้เราเหน็บหนาว และวุ่นวายหาที่หลบฝน
พอเวลาผ่านไป
เราสามารถเลือกที่จะจดจำเรื่องต่าง ๆ ในแง่ดี อาจจะเป็นความน่ารักที่ รอยยิ้มของเด็กตัวเล็ก ๆ ที่เราขยับที่ให้นั่ง หรือได้ช่วยป้าแก่ ๆ คนหนึ่งถือของ
เราเลือกที่จะจดจำ
เราเลือกที่จะระลึกถึงได้
ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเราจะคิดถึงความทรงจำเก่า ๆ บ้าง หากเพียงเพื่อจะได้ยิ้มกับตัวเองสักครั้ง
