เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณ!!!!
สมชายเอ่ยถามอย่างตื่นตระหนกและเป็นห่วงหลังจากที่เขาขับรถชนผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเดินตัดหน้ารถของเขาเข้าอย่างจัง บนถนนวงแหวนรอบนอกสายตะวันออกในเวลาเย็นเกือบพลบค่ำ
ผู้หญิงผมยาวนอนกองลงกับพื้นเมื่อถูกชนก่อนที่เธอจะลุกขึ้นมายืนพิงกับหน้ากระโปรงรถของสมชาย เนื้อตัวของเธอไม่มีริ้วรอยบาดแผลของการถูกชนแม้แต่น้อย เลยทั้งที่สมชายก็รู้สึกว่าได้ขับชนเธอเข้าเต็มๆ
ไม่เป็นไรค่ะ แค่ปวดแขนนิดหน่อยคงเป็นตอนที่ฉันล้มแล้วเอาแขนลง เธอตอบออกไปพร้อมกับเอามือปัดเสื้อผ้าของเธอด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อยเหมือนคนอมทุกข์ สมชายได้ยินเช่นนี้ก็ทำให้เขาคลายกังวลเหมือนกับยกภูเขาออกจากอก เพราะนึกว่าอาการเธอจะหนักกว่านี้และดีที่เขาไม่ตัดสินใจขับรถหนีแล้วต้องถูกเธอแจ้งความทั้งที่ดูแล้วเรื่องไม่ได้ร้ายแรงพอตกลงกันได้ง่าย
ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมไม่ทันได้ระวังเห็นคุณข้ามถนน สมชายพูดขอโทษในใจก็คิดว่าเมื่อไม่เป็นอะไรอย่างนี้แล้วเรื่องก็ง่าย เต็มที่ก็จ่ายค่าทำขวัญไม่กี่บาท พาไปหาหมอเอายาแก้ปวดมันก็คงเสียไม่กี่ร้อย
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดิฉันเองก็ผิดที่ข้ามถนนไม่ระวังเองถึงต้องถูกชนอย่างนี้ เธอตอบออกมาโดยไม่คิดต้องการจะให้เรื่องมันยาวสาวความยืด
การที่สมชายจะจากกันไปเลยกับเธอตรงนี้ก็รู้สึกกระไรอยู่ เขาจึงคิดจะทำอะไรบางอย่างเพื่อไม่ให้เป็นการแล้งน้ำใจเกินไปนักเพราะเธอเองก็ดูสีหน้าไม่ดีอยู่เหมือนกัน
เอาอย่างนี้ดีกว่า ผมว่าผมพาคุณไปหาหมอดีกว่านะครับ เพื่อจะได้ตรวจดูเผื่อคุณจะเป็นอะไรมากกว่านี้ เขาพูดไปอย่างนั้นเพราะคิดว่าเธอคงจะเป็นไรแน่นอนไม่อย่างนั้นเธอคงร้องโอดครวญหรือเจ็บปวดขึ้นบ้างแล้ว
ไม่ต้องหรอกค่ะ เธอปฏิเสธซึ่งก็เข้าทางของสมชาย เขาคิดกระหยิ่มยิ้มย่องในใจว่าโชคดีเสียจริงที่ขับรถชนคนแล้วไม่ต้องจ่ายค่าอะไรเลย แถมคนที่ถูกชนยังไม่เจ็บปวดอะไรมากจนเขาต้องเสียเงินรักษาอีก จะมีซักกี่คนที่ขับรถชนคนอื่นแล้วโชคดีอย่างเขานี้
แหม แต่คุณก็ปวดแขนไม่ใช่เหรอครับ เขาพูดไปด้วยสีหน้าสำนึกผิดที่แกล้งทำได้อย่างแนบเนียนเหมือนนักแสดงชั้นนำ ผิดกับในใจที่กำลังกระโดดโลดเต้นอย่างกับลิงได้กล้วยกินฟรีตลอดชีวิต
คือว่าฉันต้องรีบไปแล้วค่ะ เขากำลังยืนรอฉันอยู่ เธอก้มหน้าก้มตาพูดอย่างกังวล เหมือนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง
เอาอย่างนี้มั้ยครับ คุณกำลังจะไปที่ไหนผมไปส่งให้ดีกว่านะครับ สมชายพูดหาทางทำตัวให้ตนเองดูเป็นคนรับผิดชอบแม้จะซักนิดก็ตาม
ไม่ต้องหรอกค่ะ เกรงใจคุณเปล่าๆ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ไปคนเดียวด้วย น้ำเสียงเธอยังคงเศร้า
นะครับ ขอให้ผมได้ไปส่งคุณเถอะ อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมสบายใจที่ได้เห็นคุณปลอดภัยจนถึงที่ที่คุณจะไป สมชายยังคงไม่เลิกแสดง
แต่…….เอ่อ เธอทำท่าอึดอัดใจ เข้าทางสมชายที่ยิ้มอยู่ในใจว่าจะได้จบเรื่องเสียทีโดยที่เขาได้แสดงความรับผิดชอบแล้วและก็ช่วยไม่ได้ถ้าเธอจะไม่รับมันเอง
นะครับ คุณ…
เธอเงยหน้ามองสมชายด้วยใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความกังวล พร้อมส่ายหน้าเบาๆเพื่อเป็นการบอกปฏิเสธ ทว่าดวงตาของเธอเริ่มจองนองด้วยน้ำตาที่มาเอ่อล้นจนแทบทะลักออกมาจากเบ้าตาอยู่ปริ่มๆ เธอดูสับสน อารมณ์ของเธอเริ่มทะลักมูลเหตุของความเศร้าสร้อย
สมชายเมื่อเห็นว่าเธอจะร้องไห้ก็แปลกใจ ความเป็นมนุษย์ด้วยกันของเขาซึ่งยังคงมีอยู่ก็เป็นเริ่มรู้สึกเป็นห่วงเธอและสงสัย แล้วน้ำตาของเธอก็ไหลพรากออกมาเหมือนเขื่อนแตก พร้อมคำพูดที่พรั่งพรูออกมาโดยที่ฟังไม่รู้เรื่องเพราะเคล้าปนเสียงสะอื้น
คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าเจ็บตรงไหน มันเริ่มเจ็บแล้วใช่มั้ยครับ ผมว่าแล้วว่าคุณต้องเป็นอะไรมากกว่าปวดแขนแน่ๆ ก็โดนชนซะขนาดนั้น เอาไงดีเนี่ย ผมว่าไปหาหมอนะครับคุณ สมชายรีบเข้าไปประคองเธออย่างร้อนรน
ไม่ต้องพาฉันไปหรอกค่ะ เสียงพูดที่ฟังได้ชัดหลังจากเธอพยายามหยุดสะอื้น
แล้วคุณร้องไห้ทำไม มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับคุณบอกผมได้นะครับ สมชายเอ่ยถามด้วยน้ำใจเมื่อมีใครมาร้องไห้อยู่ตรงหน้าก็ย่อมรู้สึกอยากช่วยเหลือ
คุณช่วยฉันไม่ได้หรอกค่ะ
. เธอพูดแล้ว วินาทีนั้นเองตรงข้างๆที่เธอยืน ร่างเงาของใครคนหนึ่งก็เริ่มเด่นชัดเป็นตัวเป็นตนขึ้นเรื่อยๆ สร้างความตระหนกตกใจต่อสมชายมากกว่าตอนแรกที่ขับรถชนเธอเสียอีก
ฉันไม่ได้มาคนเดียวค่ะ เขากำลังจะพาฉันไป น้ำเสียงอันเศร้าสร้อยที่ยังสะอื้น มันทำให้หัวใจของสมชายเหมือนหล่นหายไปจากตัว เมื่อร่างเงาข้างๆเธอนั้นเด่นชัดขึ้น ชัดขึ้นจนเห็นเขาสีขาวสองข้างอยู่บนหัวของคนนั้น สีผิวที่แดงคล้ำเป็นเงามันกับร่างกายที่อ้วนพุงพลุ้ยพร้อมด้วยใบหน้าที่ดูน่าเกรงขาม
ข้ายืนรอนานแล้ว เจ้าจะไปซักทีได้หรือยังชักรำคาญแล้วนะยืดเยื้ออยู่ได้ วิญญาณนี้กำลังจะไปนรกหรือว่าเจ้าอยากจะไปด้วยหึเจ้าสมชาย เห็นทำท่าอยากจะไปส่งนัก ยัง ยังหรอกยังไม่ถึงเวลาของเจ้า แต่ถ้าถึงเมื่อไหร่ข้าจะมาให้เจ้าพาไปส่งเอง
….ชิชะ! น่ารำคาญจริงๆ
ยมบาลพูดแล้วก็หันมามองผู้หญิง
เจ้าก็เหมือนกัน ยังจะมาทำเป็นสำออยปวดแขน หนอย….เป็นวิญญาณแล้วยังจะมีมารยาเดี๋ยวข้าก็สั่งต้นงิ้วให้ปีนเพิ่มซะนี่
สมชายยืนผงะหลังพิงรถ ดวงตาเบิกโพงค้าง ปากสั่น ขาสั่น และที่สำคัญใต้หว่างขาของเขาเปียกปอน…..ด้วยปัสสาวะที่ไม่อาจกลั้น
………….จบ…………..
