เสียงโทรศัพท์ดังกังวานหวั่นไหวอยู่ในที ฉันหยิบขึ้นมาดูเบอร์ไม่คุ้น แต่ก็รีบรับสายโดยมิรอช้า
ฉันทักทายด้วยคำธรรมดา สวัสดีค่ะ
ปลายสาย ตอบกลับมา สวัสดีครับ
ความรู้สึกฉงนใจอยู่ในทรวง เสียงไม่คุ้นหรือเหมือนจะคุ้น
เค้าเรียกชื่อฉันและนำตัวเองว่าเป็นเพื่อนของญาติฉัน ยังพยายามนึกในทางที่ดีว่าจะไม่เกิดอะไรกับญาติตัวเอง
เค้ายังใบ้ให้ และโบ้ยไปถึงญาติฉันอีกว่าญาติบอกฉันไว้แล้วว่าเค้าจะโทร.มา ฉันทบทวนความจำสั้นยิ่งกว่าหางเต่า แต่นึกได้ฉันหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง
เค้าก็คือเค้านั่นแหละ คนเคยพิเศษ เมื่อ 7 ปีก่อน
ฉันหาเหตุผลให้ตัวเองว่าเค้ากำลังจะแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอแล้วโทร.มาหาฉันเพื่ออะไร แต่ก็ยังไม่มีคำตอบจึงใจกล้าบ้าบิ่น ถามให้สิ้นสงสัย ไม่ต้องค้างคาใจ เลยถามเค้าไปตรงๆว่า
ฉัน : โทร.มาทำไมเหรอ ? โหดไปไหมเนี่ย
เค้า : โทร.มาถามสารทุกข์สุกๆดิบๆ
ฉัน : นึกว่าคิดถึงจนทนไม่ไหวซะอีก
เค้า : แล้วถ้าคิดอย่างนั้นจริงๆล่ะ
ฉัน :
(ยิ้มมมมมมมมมมมม) อิอิ
ฉัน : แล้วเป็นไงบ้าง สบายดีใช่มั้ย
เค้า : สบายดีครับ ทำงานบางครั้งก็ปวดหัวเวลาคิดงานไม่ออก
ฉัน : แล้วไม่พักผ่อนล่ะ ทำไมไม่ดูแลตัวเอง ฉันมีสิทธิเป็นห่วงเค้าด้วยเหรอ ฉันลืมไป
เค้า : ทราบแล้วคร๊าบบบบ ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงก็หล่อเหมือนเดิม ทั้งฉันและเค้า เราหัวเราะเป็นเสียงเดียวกัน
เราคุยกันไปเรื่อยๆ สอดแทรกอารมณ์ขันไว้เป็นระยะๆ เค้ายังเหมือนเดิมนะ พูดเก่ง ชอบแหย่ฉัน ดักคอฉันบ้าง
เค้าบอกว่าฉันเปลี่ยนไป แต่ก่อนเงียบๆ เดี๋ยวนี้คุยเก่งขึ้นมาก อาจเป็นเพราะ ฉันคุยได้อย่างสนิทใจมากกว่า ฉันไม่ได้คิดอะไร ไม่ต้องระวังอะไร ไม่ต้องหวัง อยากพูดอะไร อยากถามอะไรก็ตามใจตัวเอง ไม่ต้องแคร์ว่าเค้าจะรู้สึกอะไร เป็นไปในแบบที่ฉันเป็น
เค้าบอกว่าฉันใจร้าย ที่ไม่ทักทายกัน
เราต้องคุยอะไรกันอีกเหรอ? ฉันอยากแขวะเค้าด้วยคำถามนี้ได้แต่เก็บไว้ในใจ เพราะไม่อยากทำลายบรรยากาศ
ฉันและเค้าแลกเปลี่ยนข้อมูลซึ่งกันและกัน ไม่ว่าจะอยู่กับใคร ทำงานอะไร ที่ไหน เป็นอย่างไร มาอย่างไร เรามีคำตอบให้กันทุกคำถาม
ฉัน : ปีใหม่ไปเที่ยวไหนเหรอ
เค้า : ก็คงจะกลับบ้านแหละ ไม่ชอบไปไหน
ฉัน : กลับวันที่เท่าไหร่ล่ะ มากี่วัน
เค้า : 26 31 ธ.ค.
ฉัน : หยุดเยอะจัง วันที่ 25 ธ.ค.วันเกิดนี่นา ยังอุตส่าห์จำอีกแน่ะ
เค้า : จำได้ด้วยเหรอ
ฉัน : เคยบอกนี่คะ
เค้า : ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เค้าอารมณ์ดี
ฉัน : แล้วแฟนมาด้วยมั้ย
เค้า : คนไหนเหรอ
ฉัน : มีหลายคนรึไงกัน วีนนนแตกกกกกกก โว้ยยยยย
เค้า : ก็กำลังคุยด้วยนี่ไง
ฉัน :
. (ยิ้มมมมมมมมม) อิอิ ฉันจะบ้าตาย
หลายครั้งที่เราวกกลับไปคุยกันเรื่องเดิมๆ สมัยเรียนหนังสือ ตอนที่เจอกัน ตอนที่คุยกัน ฉันยังถามถึงเพื่อนๆของเค้าที่เค้าเคยแนะนำให้รู้จัก เค้าคงรู้สึกดีดี และคงแปลกใจนึกไม่ถึงที่ฉันยังจำเรื่องเก่าๆได้ ฉันยอมรับว่าฉันก็ลืมไปบ้างเหมือนกัน
เราคุยกันนานพอสมควรแก่เวลาที่งานเลี้ยงต้องเลิกลา
เค้าบอกว่าหลังจากนี้ต่อไปเค้าจะโทร.มาอีกได้ไหม ฉันไม่ว่าอะไรหากจะคุยในฐานะเพื่อน
เพราะเราก็คงเป็นได้เพียงแค่นั้นจริงๆ
กำไรของชีวิตมีได้ไม่บ่อย ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะผิด ที่คุยกับเค้า
แต่….เธอคนนั้นอีกฝั่งหนึ่งคงรู้สึกไม่สบายใจไม่น้อยเหมือนกัน ฉันแทนความรู้สึกนั้นได้
ขอโทษนะ ถ้าฉันจะขอเวลากับเค้าก่อนที่เค้าจะเป็นของเธออย่างสมบูรณ์ แล้วฉันจะคืนให้เธอ
17.12.2549
