ฉันเคยเฝ้าบอกตัวเองว่า…
ทุกอย่างมันมีวิถีทางของมัน คนทุกคนมีทางเดินของตัวเอง
ในเมื่อเค้าเลือกที่จะเดินต่อไปพร้อมกับคนอื่น..
เพราะฉะนั้นฉันก็ต้องอยู่ให้ได้เมื่อไม่มีเค้า..
แล้ววันนึงเราจะกลายเป็นความทรงจำที่ดีต่อกัน
ความทรงจำในความหมายของฉันคือ…
เราจะหมดรักและเลือนหายไปจากความเป็นจริง
ความทรงจำที่ย่อมไม่ใช่ยังรัก ยังอาวรณ์กันอยู่
ตลอดเวลา 3 เดือนกว่าๆ ที่ฉันพยายามเยียวยาหัวใจตัวเอง
รวบรวมความมั่นใจ ความเข้มแข็งให้กลับมา…
แต่เพียงแค่เค้า..เค้าคนเดียวเท่านั้น โทรมาแค่นาทีกว่าๆ เพื่อพูดว่า..
Happy New Year! มีความสุขมากๆ คิดสิ่งไหนก็ให้สมปรารถนา
อะไรที่เคยแค้นเคืองกันก็ขอให้เลิกแล้วต่อกัน..
เค้าคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามถามเมื่อเห็นฉันเงียบ
เป็นอะไรรึป่าว ทำไมเสียงอ่อยจัง พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเป็นห่วงเป็นใยฉันซะเหลือเกิน
เค้าคงไม่รู้มั้งว่าคำถามของเค้ามันบีบบังคับให้ฉันต้องตอบออกไปว่า
ไม่ได้เป็นอะไร ทั้งๆที่น้ำตามันกำลังจะท่วมใจอีกครั้งนึง
ถึงแม้ว่าทุกคำพูดจะออกมาจากใจจริงของเค้าก็เถอะ แต่มันจะมีประโยชน์อะไร
ถ้าหากความจริงใจของเค้า กำลังทำร้ายฉันให้เจ็บซ้ำเจ็บซาก
ยิ่งเค้าพูดจาเป็นห่วงเป็นใยมากเท่าไร มันก็ยิ่งเจ็บ..เจ็บลึกมากขึ้นเท่านั้น…
ถึงตอนนี้ความมั่นใจ ความเข้มแข็ง กำลังใจที่กว่าจะรวบรวมมันกลับมาได้
มันไม่เหลือ..ไม่เหลืออีกแล้ว ทำไมฉันถึงได้อ่อนแอเพียงแค่เพราะผู้ชายคนนี้..
เมื่อไร..อีกนานแค่ไหนฉันถึงจะกลับมาเป็นตัวเองสักที..
ใครก็ได้ช่วยบอกฉันทีว่าฉันควรทำยังไง…
