ฉันเคยมีความรู้สึกดีๆให้คนหนึ่งคน…..
ไม่เคยรู้สึกเลยว่ามันจะทำให้รู้สึกรักเค้าได้มากมายขนาดนี้
เพราะครั้งแรกที่รู้จักกัน….สถานการณ์ไม่ค่อยจะราบรื่น…
เราไม่เคยเปิดเผยความรู้สึกของกันและกัน
การปิดบังใช่ว่าจะเป็นสิ่งดี….แต่ฉันก็เลือกจะปิดบัง
การไม่ไว้ใจเชื่อใจ..ใช่ว่าจะเป็นสิ่งดี….แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่ไว้ใจเค้า
จนถึงเวลาที่เราต้องจากกันไป….โดยไม่คิดว่าการจากไปครั้งนี้จะไม่ได้เจอกันอีก
เวลาผ่านไปฉันเจอคนที่ดีหนึ่งคนที่รักฉัน…แต่…ฉันไม่สามารถรักเค้าได้สนิทใจ
และแล้ววันหนึ่ง…..
ฉันมีโอกาสได้คุยกับเค้าอีกครั้ง…..ฉันดีใจมากบอกไม่ถูกว่ามากแค่ไหน…..
ฉันยอมโกหกคนที่เค้ารักฉัน..เพื่อที่จะได้พูดคุยกับคนที่ฉันรักเค้ามาตลอดเวลา
ตอนนี้สิ่งที่ฉันทำหล่นหายคือความรู้สึกดีๆต่อเค้าในอดีตได้กลับมาอีกครั้ง
แต่การกลับมาครั้งนี้ถึงแม้ฉันอยากจะบอกว่ารักหมดใจ…แต่มันจะมีประโยชน์อะไร
เพราะเราต่างมีคนรักของตัวเอง…..
สุดท้ายฉันคงทำได้เพียงแค่ให้ความรู้สึกที่ทำหล่นหายไปนั้น…..
รอให้มันหายไปจริงๆจากใจฉัน….และความรู้สึกต่อใครคนนั้นคงไม่สามารถกลับมาได้อีกครั้ง
โดย….ดอกแก้วของความเหงา….
