เพราะเราไม่ไร้สาระ
ฉันอาจจะเป็นคนที่ผิดเอง
ฉันผิด…ที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองผิด
ฉันผิด…ที่ว่าเธอ
ฉันผิด…ผิดที่รักเธอมากมาย
และฉันก็ผิดที่สุดผิดที่ไม่ยอมให้อภัยเธอ
- – - – - – - – - – - – - –
ฉันคือคนที่ผิดเอง .
ผิดที่โมโหเธอในวันนั้น..
ผิดที่…ทำเป็นเย็นชาใส่เธอในวันนี้
เธอรู้ไหม .
ทุกครั้ง…ที่ฉันเห็นเธอหัวเราะ
มีความสุขกับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน..
ใจดวงนี้ มันเจ็บแสบ…จนแทบทนไม่ไหว
ฉันทนไม่ได้ ที่เห็นเธอมีความสุข….
กับคนอื่น…ที่ไม่ใช่ฉัน
เธอรู้บ้างไหม เพื่อนรัก….
ใจดวงนี้ยังคงโหยหาเธออยู่เสมอ….
ถึงรู้ว่า…ยังไงก็ไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมได้….
แต่ฉันอยากกลับไป….
กลับไป…เป็นเหมือนเดิม
ฉันบอกว่า ตอนนี้ฉันเกลียดเธอ…
แต่เธอจะรู้ไหม….ฉันโกหก
ฉันเกลียดเธอไม่ลงหรอก
เพราะใจดวงนี้ มันรักเธอ…..
ฉันรู้สึกได้…ว่าบางครั้งเธอก็แอบมองฉันจากที่ไกลๆด้วยแววตาเศร้าๆ
และเธอก็คงรู้สึกได้เหมือนกัน…
ว่าฉันเองก็มองเธอจากที่ไกลๆ ด้วยแววตาที่เศร้ายิ่งกว่าเธอ
มองด้วยความเจ็บปวด…น้ำตามันจะไหลอีกแล้ว
ฉันจะทำยังไงดี….
ฉันจะมอบความสุขให้กับใจดวงนี้ได้ยังไง….บอกหน่อยเถอะ
ฉันรู้ว่า…ยังไงเธอก็คงจะไม่กลับมา
แต่ฉันก็หวังนะ ว่าสักวันเธอจะกลับมา
หัวเราะกับฉันเหมือนที่เคยเป็น
ถ้าวันใด…ที่เธอคิดว่า ขาดฉันแล้ว ไม่มีความสุข
กลับมาได้ทุกเมื่อนะ….กลับมา
ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องแค่นั้น….มาทำลายมิตรภาพระหว่างเราอีก
ไม่ยอม…ปล่อยเธอไปง่ายๆอีกแล้ว
หากเธอได้มาอ่านล่ะก็…
อยากบอกกับเธอว่า .
รักเสมอนะ…รักเพื่อนคนนี้เสมอนะ
ถึงแม้จะไม่ได้แสดงอาการในวันนี้…แต่ก็รักเธอ
อยากคุยกับเธอ….เล่นกับเธอ
อยากไปส่งเธอที่บ้าน….
อยากห่วงเธอ เท่าที่เพื่อนคนหนึ่งจะห่วงได้…
อยากกอดเธอไว้แน่นๆ….เหมือนวันนั้น
ฉันจะมีโอกาส….ได้ทำมันอีกไหมนะ….
| Print article | This entry was posted by อรนันท์ชา on April 14, 2007 at 9:00 AM, and is filed under นิยายเรื่องเล่า, เรื่องราวสาวทันสมัย. Follow any responses to this post through RSS 2.0. Both comments and pings are currently closed. |
Comments are closed.