วันนี้กลับมาอีกครั้ง
ฉันกำลังนั่งนับ นับ และนับ ว่ามันจะครบหนึ่งปีแล้วสินะ
ฉันเคยได้ยิน ….มีคนบอกว่า เขาอกหักในวันสงกรานต์….ไม่น่าสนใจเลยสักนิด…สำหรับฉัน
แต่ให้ตายเถอะ …. มันเกิดขึ้นกับฉันแล้ว

เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลา สี่ทุ่มกว่าๆ
ครบหนึ่งปีแล้วสินะสำหรับความเสียใจ
ฉันจำได้ว่า มันเป็นวันสุดท้ายของวันสงกรานต์ปีนั้น
และวันต่อมาฉันอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆคนเดียว
ไม่ออกมา…..ได้แต่…. ร้องไห้ทั้งวัน
และบอกกับตัวเองว่าต้องลืมนายได้

และฉันคิดว่าลืมได้แล้ว

แต่พอมาถึง วันนี้อีกครั้ง
มันกลับมีบางสิ่งบางอย่างมาสะกิดที่ใจของฉัน

มันไม่เคยลืม

ฉันต้องทำยังไงนะ ….. ถึงจะลืมคนอย่างนายไปได้

ทั้งที่นายก็ทำให้ฉันเกลียดแล้ว
โดยที่คบใครมาผ่านฉันบ่อยๆ
มารอรับคนคนนั้นให้ฉันเห็นบ่อยๆ
แต่ทำไม ฉันถึงไม่ลืมนาย
แต่กลับมีความห่วงใย
หวังดีกับนายอยู่เรื่อยๆ
และไม่เคยนึกหมั่นไส้ หรือโกรธผู้หญิงคนนั้นเลย

ฉันกลับรู้สึกดี เวลาที่ได้รู้ว่านายมีความสุข
นี่มันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น กับความรู้สึกของฉัน
ทำไมรู้สึกแบบนี้
น่าจะเกลียดไปเลย

แต่พอคิดอีกที
ฉันก็ดีใจนะ ที่ความรักของฉันครั้งนี้มันเป็นรักดีๆ
ไม่ทำให้ฉันตกต่ำลงไป

สิ่งที่ฉันกลัวก็คือ
ฉันกลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะทิ้งนายไป
ฉันไม่อยากให้นายเสียใจ
อย่าให้เป็นแบบนั้นเลย
ไม่งั้นฉันต้องเสียใจกว่าที่เป็นอยู่แน่ๆ

ขอบคุณวันสงกรานต์
ที่ทำให้ฉันรู้ว่าอย่างน้อยๆ
คนอย่างฉันก็อกหักเป็น
และขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้จักความรัก ที่เป็นรักจริงๆ…….