คนโง่ หลงรัก
จึงจมปรักอยู่กับความทุกข์ระทม

คนฉลาด สลัดรัก
จึงเป็นอิสระจากพันธนาการ
แต่อึดอัด ขัดขืนในใจตน

คนเจ้าปัญญา ยกระดับความรักในใจตน
จากความรักธรรมดาสู่เมตตาสากล
จากเมตตาสากลสู่ความบริสุทธิ์นิรันดร์
จึงถึงที่สุดของคุณค่าแห่งรัก
และได้รสสุขตลอดหนทางแห่งการพัฒนา