ไม่แน่ใจนัก….กับพรหมลิขิต
ว่าวันข้างหน้า จะได้พบเธออีกหรือไม่
ไม่ว่า………….อย่างไร
คงต้องบอกกับตัวเอง
ว่า………..มันสายเกินไปแล้ว
กับ…………..วันเวลาที่ผ่านมา
กับ………….ความว่างเปล่าที่ได้รับ
กับ…………ความเฉยชาที่มีให้กันเรื่อยมา
หรือ
กับความรู้สึกที่ได้รับจาก คนรอบข้าง
เธอไม่ได้ช่วยอธิบาย…..ให้ใครเข้าใจ
เธอไม่ได้ปลอบใจ หรือ แสดงความห่วงใยให้ได้รับรู้
สิ่งที่ต้อง…………เผชิญ คือสายตาของคนรอบตัว
เมื่อเธอปล่อยให้ฉันผ่านไป…ด้วยตัวของฉันเอง
แล้วเธอ…………จะไม่สายเกินไปได้อย่างไร
