ไปสยาม…

นานเท่าไหร่แล้วไม่ได้มาที่นี่ 4เดือน? 5 เดือน? ครึ่งปีได้มั้ง ที่มานี่ก็ใช่ว่าอยากมานัก มาดูเพื่อนๆขึ้นคอนเสิตร์ประกวดดนตรีที่สยาม แปลกนะ ไอ้เราก็วัยรุ่นคนนึงยังไม่แก่ซักหน่อย แต่ทำไมยังไงก็ไม่รู้สึกชอบที่นี่เลยนะ เคยพยายามทำใจให้ชอบอยู่พักนึง แต่ไม่ไหวอะไรที่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบจริงๆ อยู่ที่นี่เหมือนเห็นแต่คนใส่หน้ากากคุยกัน ไม่มีความจริงใจ ความรักของหนุ่ม สาว หลายคู่เกิดขึ้นที่นี่ เกิดขึ้นโดยการไปขอเบอร์กัน แต่มันก็เป็นแค่ความรักหลอกๆที่พอพ้น 24 ช.ม ไปก็สามารถบอกรักกันได้อย่างง่ายดาย คำพูดหวานๆเน่าๆก็ปล่อยออกมาได้อย่างไม่อาย แล้วมันก็จบลงอย่างรวดเร็วและงี่เง่าทุกครั้ง คุณค่าของคำว่ารักตกต่ำลง ทุกวันนี้เราเห็นคนที่พูดคำว่ารักได้ง่ายๆเยอะจริงๆ มันดูแทบไม่มีค่าเลย ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา จะมีคนที่ตามหาความรักที่จริงใจ รักแท้ ที่นี่มั้ย? ผมว่าผมคนนึงแหละที่ไม่ หลายๆครั้งที่เห็นผู้หญิงน่ารักๆเดินผ่านแล้วเผลอไปสบตาเข้า รอยยิ้มของเค้าเหล่านั้นก็จะส่งมา ในฐานะผู้ชายคนนึงเป็นธรรมดาที่จะเกิดอาการหวั่นไหว แต่ทุกครั้งก็ต้องพยายามคิดขัดแย้งและต่อต้านเสมอ ไม่อยากที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว เพื่อนคนนึงว่า “จีบๆไปเหอะ ไงเลิกกันเราก็ไม่เสียหาย” ก็คงใช่เรามันผู้ชาย มีเรื่องที่ไม่เหมาะสมเกิดขึ้นแล้วเลิกกัน เราก็ไม่เสียหายอะไร แต่ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เมื่อมีความรักกับคนๆนึงเราก็อยากที่จะดูแล ถนุถนอมเค้าเอาไว้ ให้เค้ากับความรักนั้นอยู่กับเราไปนานๆ ไม่ใช่อยู่ๆมาก็มาไปก็ไปง่ายๆเหมือนที่เกิดขึ้นที่นี่……

ป.ล เพื่อนๆหลายคนมักมองว่าผมมองโลกนี้เลวร้ายเกินไป แต่ผมคิดว่าผมมองโลกในความเป็นจริงเสมอ