ไม่มีอะไรมากไปกว่าต้องการพักสมอง…และสายตา…จากงานที่ต้องทำ
ไม่หนักหนาเรื่องแรงงานเท่าไหร่…แต่สาหัสเอาการ…กับการรับผิดชอบคำพูด
ยังพยายามสงบ…ในมุมของอารมณ์มัวๆนี้…แต่ไม่เห็นจะดีขึ้นเท่าไหร่

ทุกอย่างอยู่ที่ใจ…เคยใช้ได้…แต่ตอนนี้…มันไม่ช่วยอะไรได้มากมาย
เป็นแบบนี้มาหลายวันแระ…ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน…เพราะอะไร…ทำไมปรับตัวไม่ได้
เริ่มคิดว่าถ้าไม่สามารถปรับตัว…กับเรื่องรอบๆข้างได้…อีกไม่นานคงแย่เอาการ

ทำงานให้สนุก…คิดทุกอย่างให้สว่างไว้…ทำไมใช้ไม่ได้ในตอนนี้
จะว่าไป…งานก็ไม่ได้ทำไม่ได้…แต่ทำได้ไม่ดีเท่าที่แปลนไว้…จะแก้ไขงัยดี
ความไม่พอดีที่ยังปลดออกจากตัวเราตอนนี้ไม่ได้…กำลังทำให้หมดแรง
สถานการณ์บางอย่าง…ไม่ใช่เรื่องที่แก้ไขไม่ได้…แต่ทำไม…ทำให้เหนื่อยได้ขนาดนี้

ไม่ได้ท้อกับงาน…แต่กำลังรู้สึกเหมือนมีภาระ…และแบกรับความพอใจของใครไว้
บางครั้งเมือ่พลาด…เรื่องเล็กน้อยก็ทำให้…เหนื่อยได้มากมาย
ยังเข้าใจ…ว่าไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ…แต่…ครั้งนี้…สลดกับคำนี้

ไม่ต้องการพัก…เพราะนี่ก็เพิ่งได้พักมาสองวัน
ประเด็นก็คง…เป็นเรื่องข้างใน…ขาดแรงบันดาลใจ…ประมาณนั้น

ยังอยากรู้สึกสนุก…เหมือนเล่นเกมส์…ที่เก็บแต้มให้ชีวิตอยู่
หวังว่าอีกสองสามวันอาการมันจะดีขึ้น…แรงบันดาลใจนี้หาได้ตามห้างฯไหมครับ