พรุ่งนี้แล้วสินะ

… ไม่รู้วันนี้จะเขียนยังไงดี
ไม่รู้จะเริ่มเขียนยังไงดี

วันนี้ก็ขอเพื่อนสนิท 1 วัน
ขอเจอเค้าก่อนที่จะต้องไป … ได้ไหม??
(สงสัย? ว่าทำไมต้องขอ ทำยังกะเพื่อนๆเป็นผู้ปกครอง)
ปากของเพื่อนๆก็บอกว่า … ได้สิ

แต่เอาเข้าจริงๆ
พวกเพื่อนๆก็บ่นเอา บ่นเอา
แล้วเราก็ปลีกตัวมาได้สักที

มาเจอเค้าก่อน
ไปหาอะไรกิน
แล้วก็ให้ไปส่ง
แล้วพ่อก็มารับ

รู้สึกไม่อยากเขียนอะไรมากเลย
รู้สึกเวลามันช่างเดินเร็วเหลือเกิน
เร็วเหลือเกิน

ถ้าการไปของเค้าทำให้เราร้องไห้
ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก
ถ้าฉันร้องไห้ให้กับคนที่ฉันรัก

ไม่ว่าจะเป็นใคร
ถ้าฉันร้องไห้ให้เค้าได้
เค้าคือคนที่ฉันแคร์

หรือถ้าฉันเป็นห่วงเค้า
ฉันก็อยากปลอบใจเค้าน่ะ
ฉันอยากให้เค้ามีความสุข

ถึงแม้ความทุกข์จะเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเจอ
แต่ฉันก็เข้าใจว่าเมื่อทุกข์แล้วเป็นอย่างไร
เลยไม่อยากให้คนที่ฉันรักและเป็นห่วง
ต้องทุกข์เหมือนฉัน … ในตอนนี้

พรุ่งนี้เธอต้องไปแล้ว
… ยังไงก็เดินทางอย่างปลอดภัยน่ะ
รักษาสุขภาพด้วย