ความเหงา
เสียงฝนตกที่ดังเข้ามาข้างในห้อง
ตัวฉันกำลังงัวเงียตื่นขึ้นมาจากการหลับ
โอ้ อากาศดีจังเลยนะเนี๊ยะ อยากจะออกไปเดินเล่นจริงๆเลย
แต่คิดอีกที ไม่เอาดีกว่า เพราะว่าการเดินเล่นคนเดียวนี้ มันช่างเป็นอะไรที่มันเหงาจริง
คิดถึงใครบางคนก็คิดถึง แต่ว่าจะทำอย่างไรได้ เขาไม่คิดถึงเรานี่หว่า
แย่..ความรู้สึกแย่ก็บังเกิดขึ้นมา มันทรามานจริงเลยอ่ะ
หยิบมือถือขึ้นมา กดเบอร์ไปที่ชื่อที่เมมว่า “ตะบอง”
นั่งคิดอยุ่นานสุดท้ายก็ไม่กล้าโทรไป
ตอนนี้เขาจะทำอะไรอยู๋นะ เขาจะสนุกอยู่กับการเล่นสงกรานต์ไหม
ปีนี้สงกรานต์เป้นอะไรที่น่าเบื่อมาก เพราะว่าทำงาน
คิดว่าปีที่แล้วน่าเบื่อแล้วนะ แต่ปีนี้โคตรน่าเบื่อเลย
ฝนก็ตกทุกวัน และก็ทำงานทุกวันด้วย
13/04/50 ไปเดินเล่นที่ฟิวเจอร์ ปาร์ค รังสิต คนเดียว
ในช่างเป็นอะไรที่สิ้นคิดจริงๆ เลย แต่ว่าจริงแล้วก็ไปคนเดียวทุกที
จะว่าไม่มีใครคบก็คงจะไม่ใช่ อันที่จริงไม่คบใครมากกว่า อิอิ
แต่ก็ช่างมันเถอะ
—เพราะถึงแม้ว่า ความเหงามันอาจจะทำให้ฉันเสียน้ำตาไปบ้าง แต่ว่ามันก็เคยไม่ทำให้ฉันเสียใจ งั้นก็อยุ๋คนเดียวต่อไปก็แล้วกัน—
