วันนี้ตอนเช้าวันที่17 เขาเข้ามาเอาของตอน10โมง
ทาทีของเขาดูปรกติ เข้ามาได้สัก2-3นาทีผู้หญิงคนนั้นก็โทรมา เขาบอกให้เราเงียบๆเราเลยชี้ไปที่หน้าประตู บอกให้เขาออกไปรับข้างนอกเรานึกว่าเขาจะไม่ไปและกดสายทิ้งแต่เปล่าเลยเขาเดินออกไปรับโทรศัพท์สักพักก็เดินกลับเข้ามาในห้องและบอกขอโทษที่ทำตามที่สัญญาไว้ไม่ได้ และบอกให้เราดูแลตัวเองดีๆและบอกเรื่องที่เรารับโทรศัพท์ว่าทีเมียเขาเมื่อวาน เขาไม่ได้โกรธอะไรเรานะและขอโทษกับเรื่องราวทั้งหมดเราก็ตอบไปไม่เป็นไร เขาบอกขอบคุณที่เข้าใจเขา
และเขาก็กอดเรา เมื่อก่อนทุกครั้งที่เขากอดเราๆจะได้รับความรู้สึกที่อบอุ่นและปลอดภัยแต่เมื่อเช้าเราไม่รับรู้ความรู้สึกนั้นแล้ว มันเป็นความว่างเปล่าไม่ได้ยินอะไรที่เขาพูดอีกจนเขาปล่อยเราเราได้ยินประโยคสุดท้ายก่อนเขาเปิดประตูและเดินออกไป ว่าเขาไปแล้วนะต้องรีบไปทำงานแอบออกมา พอเขาไปเรามานั่งอยู่หน้าคอมจนถึงบ่าย อยู่ดีๆแม่กับน้องเราก็โทรมาชวนไปทำบุญเราก็เลยเข้าไปหาแม่แล้วอยู่ดีๆแม่ก็ถามว่าคิดอะไรอยู่ ไม่ว่าจะคิดอะไรอยู่ไม่ต้องไปคิดช่างมันอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดคิดมากไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นปวดหัวเปล่าๆกินให้อิ่มแล้วนอนให้หลับทั้งๆที่ปกติแม่เราไม่เคยพูดอะไรแบบนี้เลย
แค่คำพูดนั้นของแม่มันกับทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมาก
และก็ไปทำบุญกันแม่ก็เลยพาไปดูดวงเอาแค่วันเกิด ปี และเวลาตกฟาก ให้แค่นั้นเขาถักออกมาหมดเลยถูกทุกอย่างเลย และเขาก็มองหน้าเราและบอกว่าแค่ผู้ชายไม่จริงใจคนเดียวมันไม่มีค่าพอทำให้ใจของเราต้องเจ็บหลอกคิดซะว่ามันก็แค่ขี้ผงเขี่ยมันทิ้งไปซะมันทำให้เรารู้สึกดีขึ้นอีกเป็นกอง ทั้งน้องและแม่ทำให้เราทั้งยิ้มและหัวเราะได้แต่พอเรากลับมาถึงห้องตอน2ทุ่ม เขาก็ส่งข้อความมาหาเรา บอกว่ายังอยากเจอเขามั๊ย เขาคิดถึงเราและอยากกอดเรา แต่เรายังไม่ได้ตอบอะไร ตัวเราทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอแต่เลือกที่จะไม่ทรมานตัวเองอีกในเมื่อเขาเลือกคนนั้นแล้วจะมาหาเราทำไมอีกแค่เราถามเขาว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกัน เขายังไม่มีคำตอบให้เราเลย…..เราอยากจะบอกเขาไปว่าถึงเราจะไม่ได้เกิด
มาร่ำรวยอะไรแต่เราก็คนมีหัวใจ มีเลือดมีเนื้อเหมือนกับคนรวยๆ เมื่อเขาเลือกที่จะวัดค่าของคนที่ฐานะไม่ได้เห็นค่าที่จิตใจของเราก็ไปอยู่กับกองเงินกองทองของเขา…ตลอดไป
น่าเสียดายที่เกิดมาร่ำรวยมีพร้อมทุกอย่างเรียนก็จบถึงปริญญาโทถึงเมืองนอกแต่ไม่มีสามัญสำนึกเอาซะเลย
สาระแน.คอม
เพราะเราไม่ไร้สาระ
