เป็นอะไรของมัน

บ่ายของวัน..กิ๊บกับนักวิทย์ฯอีกห้า-หกตัว

เอ๊ย..ห้า-หกชีวิต กำลังมันอยู่กับงานวิจัยที่พึ่งได้รับมอบหมาย ^o^

วันนี้เราทำงานเป็นกลุ่มกัน..สนุกมาก..

แต่รู้สึกว่าเพื่อนมันจะพูดมาก..มีเรื่องให้เม้าส์มากไปหน่อย (o_O)

มันจึงไม่ค่อยจะใส่ใจกันเท่าไหร่

ทั้งๆที่เดทไลน์..มันไม่ได้ไกลเลยสักนิด -*-

กิ๊บผู้มองเห็นอนาคต

และความหายนะ…ที่มั่นใจว่าจะมาเยือน -_-

จึงทำตัวเป็นแม่ที่ดี..ขี้บ่น..

เป้าหมายหมายคือให้ลูกๆหยุดคุย

หยุดหยอกล้อกันเสียที

และให้หันมาสนใจงานวิจัยชิ้นนี้กันดีกว่า

เมื่อถึงเวลาที่ต้องซีเรียสกันจริงๆ

เหมือนว่าพวกมันจะสำนึกกันได้

แต่มันได้แต่มองตาผู้เป็นแม่หรือกิ๊บตาปริบๆ…

แสดงให้เห็นถึงความไม่เข้าใจว่าต้องทำอะไร

กิ๊บได้แต่นึกด่าในใจ “บอกแล้วเป็นงัย เคยฟังกันมั๊ย”

แต่กิ๊บก็ยังใจดีอยู่

ไม่ปล่อยอารมณ์ร้ายๆและร้อนๆให้เผาไหม้งาน

จึงตัดสินใจอธิบายให้ลูกๆแต่ละตัวฟังที่ละขั้นตอน

ว่ามันต้องทำอะไรกันมั่ง

แต่มันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

กิ๊บจึงตัดปัญหาให้เพื่อนๆหรือลูกๆ

เป็นลูกมือคอยจับนู่นหยิบนี่ให้

ส่วนเรื่องวิเจิงวิจัยกิ๊บจัดการหมด

แม้กระทั่งการบันทึกผล…

ทำงานวิจัยบนหลังกันชัดๆ… -_-”

ทำไปเยอะแล้ว..

เหนื่อยด้วย

ปวดหัวด้วย..

จึงออกคำสั่งให้เพื่อนๆเฝ้างานไว้..

ให้ทำแค่นี้คงไม่ตายกันหรอกมั้ง

กิ๊บจึงขอตัวไปนั่งกินกาแฟเพียงเดียวดายที่แคนทีน..

แต่มันก็ยังตามมาอีก..ตกลงไม่มีใครเฝ้างานเลย (o_O)

ซาร่า..

มันเข้ามากอด..

มาหอมแก้ม..จุ๊บๆ -*-

ตอนแรกก็รู้สึกขนลุกนิดๆ..

นังนี่มันทำอะไรของมัน…

แต่พอคิดดูๆ แล้วก็เบาใจหน่อยนึง..

เป็นเพื่อนกันมาห้า-หกปี แล้ว..มันคงไม่เป็นอะไรหรอก ^o^

จากนั้นจอร์แดนก็เอามือลูบผมกิ๊บ..

รื้อทรงผมที่กิ๊บทำก่อนออกจากบ้าน..

พังหมดเลย.. T^T

แล้วเพื่อนๆก็ทำให้ใหม่…

เป็นทรงที่..กิ๊บคิดว่าสวยนะ..

แต่ที่สำคัญที่สุด..ก็คืองง..พวกนี้เป้นอะไรของมันนี่.. ?? -*-

โดยเฉพาะซาร่า..

กิ๊บสงสัยว่ามันจะเป็นประจำเดือนแน่ๆเลย

การกระทำจึงดูแปลกๆหน่อย ??

และแล้วสิ่งที่ำไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น..

เมื่อเพื่อนๆทุกคน..คุกเข่า..สารภาพ..

บอกว่า..มันหยอกล้อกันหลังจากที่กิ๊บออกจากหอวิจัย..

พวกมันพากันซุ่มซ่าม..ทำ aparatus

หรือเครื่องมือต่างๆตกจากโต๊ะ..แตกเพล้ง..

เหลือไว้เพียงซาก T^T

กิ๊บหัวเราะ….หลอกตัวเองในใจ

“พวกนี้มันล้อเล่นน่า..เนอะ” ^o^

แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่นี่สิ.. T^T

พวกนี้มันดื้อกันจริงๆ

ปล่อยไว้ให้คาดสายตาไม่ได้เลยเชียว -_-”

ผลสุดท้ายกิ๊บก็งอน..

พวกมันก็บอกว่าขอโทษ

และช่วยกันทำวิจัยชิ้นนี้อีกครั้ง

แต่ครั้งนี้กิ๊บแค่นั่งควบคุมและออกคำสั่งเฉยๆ

ส่วนพวกมัน..ทำต่อไปด้วยความรู้สึกผิด

+

อย่าคิดว่าจะได้ใช้แรงสมองจากอิฉันคนเดียว

+

ว๊ะฮะฮ่า!!!!!!!!!!!!!!!

Comments are closed.