หงุดหงิด

หมู่นี้สงสัยกุจะกลายเป็นคนขี้รำคาญแบบไม่มีเหตุผลไปแล้วแฮะ

อย่างวันนี้ นั่งๆ ทำงานอยู่ เรื่อยเปื่อยน่ะ หา PA equipment พร้อมราคามั่ง
เมลล์ไปหาบริษัทคู่คิดมิตรคู่แผนกบ้าง
ทวงใบเสนอราคาบ้าง นั่นๆนี่ๆ
แป๊บนึง พี่แม่บ้านเข้ามาบอกว่า ขอเช็ดมู่ลี่หน่อยนะคะ
แล้วเค้าเข้าไปเช็ดในห้องเจ้านาย
(ที่วันนี้ไม่รู้ไปไหนตั้งกะเช้า มาสก็ไม่เห็นเลย ลูกพี่ก็มาสาย ไปประชุมเกือบไม่ทัน เหอๆ)
แล้วมู่ลี่มันเป็นเป็นเหล็กหรือโลหะ something ไง มันก็กระทบกันดัง กร๊าง เกร๊ง…

แม่งมึงเอ๊ย… หงุดหงิด

แถมไอ้แล็ปท็อปที่ใช้ก็ดูท่าจะมีปัญหาเกี่ยวกับแรม เพราะพอไหลหน้าเว็บลงข้างล่าง
มันก็จะกระตุก jittling jittling… แม่ง…. หงุดหงิด

แล้วก็ยังมาคีย์บอร์ดอีก
กุเกลียดแล็ปท็อป IBM ว๊อย … (ปัจจุบันคงกลายเป็น Lenovo ไปหมดแล้วอ่ะ )
อุตส่าห์ไปเปลี่ยนเอาคีย์บอร์ดจากเครื่องเดสท็อปมาใช้ เป็นของ Acer มันก็ไม่ได้ดังใจอ่ะ
คีย์บอร์ดที่ดี เวลาเคาะ จะต้องดัง ป้ากๆๆๆ ให้ได้อารมณ์ของการทำงาน
ไอ้ยังงั้นมันคีย์นรก !!
นี่อะไร … เคาะแล้วนิ่มๆ ดัดจริตทำมาเป็น absorb แรงกระแทก ทำเป็นโช้คดีชีวิตดี คาบาย่า ไรเงี๊ยะ
มันไม่ใช่อ่ะ มันไม่ช๊ายยย…

เก้าอี้ก็ไม่ไหว
เอาออกไม่ได้เหรอวะไอ้พนักพิงข้างๆเนี่ยน่ะ
กุนั่งขัดสมาธิไม่ได้

อีกเรื่อง
ทำไมแม่บ้านที่นี่เค้าไม่มาเช้าๆวะ
แม่บ้านที่เก่ากุ เค้ามาตั้งกะ 6 โมงเช้า พอถึงเวลาทำงานจริง 8.30 เค้าก็ทำงานเค้าเสร็จแล้ว
งานส่วนที่จะมารบกวนสมาธิพวกกุน่ะ
อันนี้ 8.45 เพิ่งจะมา.. ขอกวาดพื้นหน่อยนะคะ ขอถูหน่อยนะคะ
คุยๆโทรศัพท์อยู่ก็ ขอเช็ดหน่อยนะคะ
(แล้วพอเช็ดเสร็จก็กรุ่นกลิ่นแอลกอฮอล์ไปทั้งวัน.. เอื้อก…)
บริษัทเดียวกันแท้ๆ

หงุดหงิด รำคาญ

เลยออกมาเดินสงบสติอารมณ์ระหว่างทางไป 7-11

เช็ดมู่ลี่เสร็จค่อยว่าเรื่องงานต่อนะพี่น้องนะ…
เรื่องบางเรื่องมันไม่ได้เป็นเรืองใหญ่ขนาดที่ต้องลาออก หรือทำให้ทำงานไม่ได้หรอก
แต่มันก็บั่นทอนจิตใจและประสิทธิภาพการทำงานไปส่วนนึงน่ะ
ที่สำคัญ มันยังลำบากในการแจ้งเหตุอีกด้วย
อย่างเรื่องโทรศัพท์ กับเรื่องที่คนนั้นคนนี้มาจุ้นจ้านกับเรามากๆอีก
แค่หัวเอ็ม หรือการออน ไม่ออน…
เน็ทเวิร์คเป็นเรื่องของการทำงานระดับฮาร์ดแวร์
คนเรามันจะไปควบคุมได้ไง ว่าวันนี้ต้องเสถียรทั้งวันนะ
เพื่อนๆทุกคนต้องเห็นกุออนไลน์ สีเขียวสวยงามทั้งวันนะ จะมาบังอาจแดงใส่กุไม่ได้นะ
หรือโทรมากุต้องว่างคุยกะเมิงตลอดเวลานะ.. อะไรพรรค์นี้น่ะ
มันฟังโง่ๆ เรียกร้องความสนใจยังไงไม่รู้

เรืองบางเรื่อง
เมิงรู้เหรอ กุหมายถึงใคร
msn กุ ลิตส์ยาวถึงพื้นแล้วค่ะเวลานี้น่ะ
เวลากุไม่รับสายที่โทรเข้ามาเมิงรู้เหรอ กุทำไรอยู่
สำคัญมาก ก็ส่งเป็น message มาทิ้งไว้สิ ถ้ากุเห็นด้วย เด๋วโทรกลับเอง
กุมีงานมีการทำนะคะ มีเรื่องต้องคิด มีสิ่งที่ต้องตัดสินใจ
เรื่องเงินก็เหมือนกัน
ร้อยวันพันปี ไม่ค่อยเห็นอยากคุยกะกุ
โทรไปก็ทำเหมือนรำคาญ.. กุเป็นห่วง กุรัก กุคิดถึงหรอก กุถึงโทรไป
มีกันสองคนพี่น้องแค่เนี้ย ทำเป็น…
แต่พอจะใช้เงิน เอาละ โทรมาละ
เห็นกุเป็นธนาคารหรืออย่างไร กุไม่ได้พิมพ์แบงค์ได้นะเว้ย
ที่ยืมไปกับที่ยังติดเค้าอยู่ ก็ส่วนนึง
ที่กุ advance ไปก่อน ก็ส่วนนึง
ปากก็บอกว่าจะใช้ แต่เวลาเมิงงี่เง่าขึ้นมาก็ยกเรื่องนี้มาขู่
ใกล้มือใกล้ตีนหน่อยจะตบให้หัวทิ่ม
ไม่มีระเบียบวินัยในการใช้เงิน
แถมยังเอาภาระมาฝากไว้กับคนอื่น แล้วยังมีหน้ามาทำเจ้าบุญเจ้าคุณ
เอะอะก็ยกขึ้นมาอ้างเพื่อต่อรอง

มีสามัญสำนึกบ้างรึเปล่า
สามัญสำนึกน่ะ
มีอยู่ในหัวบ้างไหม
โตๆกันแล้ว… จริงๆ ไม่น่าต้องพูดหลายที
เฮ้อ…

ด่าคนอื่นเค้าไว้เยอะ
มาเจอกะน้องตัวเองนี่มันน่าเศร้าจริงๆ

นั่น…มาซะไกล
พอประทัดลูกนึงติดไฟ ลูกอื่นๆมันก็ระเบิดตาม

มันอยู่กันเป็นพวงนี่นา เนอะ

ปล. วันนี้ลืมโทรศัพท์ไว้หัวเตียงลูก ป่านนี้โดนอมน้ำยายเยิ้มไปแล้วมั้ง :(

Comments are closed.