สอบไฟนอลคราวนี้ทำไมมันยากอย่างนี้เนี่ย…
ยากยังไม่พอ ยังเป็นไรไม่รู้อ่านหนังสือไม่ค่อยรู้เรื่องอีก
ขี้เกี๊ยด..ขี้เกียจ ตัวเป็นขนเลย เฮ่อ!!!
พรุ่งนี้จะสอบวิชาที่ทุกคนในห้องกลัวกันแร๊ว..
วิชา Visual Basic ย่อๆก็ VB อ่ะแหละ
วิชานี้ไม่รู้เรื่องตั้งแต่ตอนเรียนแล้ว
เพราะอาจารย์แทบไม่สอนสั่งงานอย่างเดียว!!!
แกบอกว่าเด็กปีนี้กว่าทุกปีเก่งทำยากเลยละกัน
แล้วไม่สอนจะทำได้ไม๊เนี่ย..
พอเกือบวันสุดท้าย
เพื่อนๆในห้องโดดกันเกือบหมดห้อง
เหลือเรียนกันอยู่ 10 กว่าคน จาก 32 คน
รวมตั๊กด้วย
(เพราะเพื่อนที่โดดไล่ให้ไปเรียน บอกว่ามึงเหลือเวลาน้อยแล้ว
ฟังทะแม่ง ๆ แต่ก็เออๆออๆ “เออ ไปก็ไป”
เดินไปไม่ไกลก็หันหลังกลับ “กูเบื่อโดนเค้าด่าจริงๆเลยว่ะ เรียนกะเค้าอยากเป็นคนพิการเลย หูหนวกตาบอด จะได้ไม่ได้ยิน ไม่เห็นหน้า” แล้วจะเรียนรู้เรื่องไม๊เนี่ย)
วันต่อมาที่ต้องเรียนวิชานี้
อาจารย์ก็ไม่ให้นักศึกษาเข้าเรียน ไล่ออกจากห้องเลยแหละ
(พวกที่โดดๆกันอ่ะนะ)
บอกว่าไหนๆก็ไม่มาแล้ว ก็ไม่เข้าใจเป็นเรื่องๆไปเลย
แล้วไอ้พวกที่เรียนก็ไปสอนด้วย เฮ่อ!!!
ไอ้พวกเพื่อนก็โมโหกันใหญ่ที่ไม่ให้เข้า
แต่เรื่องไม่ให้เรียนมันก็ไม่คิดจะปฏิเสธกัน ไล่มา..ตูก็ไป ฮ่า..
ต่อมาวันสุดท้ายก่อนสอบ เป็นวันที่ต้องส่งโปรเจค
อาจารย์ก็อนุญาตให้นักศึกษาเข้าเรียนได้
ทุกคนก็วุ่นวายกันใหญ่ เพราะก๊อปงานกันวุ่น เหอๆ
แต่แล้วมันก็ผ่านมาได้ (ใช่สิ ก็แค่ก๊อปงานนี่หว่า)
ทำๆกันอยู่อาจารย์ก็เดินมาหน้าห้องถามว่า
“วันพฤหัสก็สอบของเค้าเสร็จแล้วนี่ ว่างไม๊..
เดี๋ยวอาจารย์จะพาไปเลี้ยงส่งทั้งห้องเลย
ไหนๆก็จะไปไกลกันแล้วนี่”
โห..ทุกคนมองหน้ากันล่อกแล่ก
นี่จะให้ F กันทั้งห้องเลยเหรอเนี่ย..
“ไว้ชีวิตหนูคนเหอะ ถึงแม้จะไม่เข้า 10 ครั้งเอง”
(รู้ว่าอาจารย์คงไม่ให้อภัย เลยได้แค่พูดในใจ เบาๆ)
ไฟนอลนี้เลยเป็นที่หวาดผวาของทุกคนมากๆ
ถามว่าแนวข้อสอบเป็นอะไร แกก็ไม่บอก
บอกแค่ว่าเป็นข้อเขียน 15 ข้อ และแต่ละข้อมีข้อย่อยอีก…
เลยเกร็งกันไม่ถูกเลยว่าจะเอาอะไรมาอ่านดี
เพราะได้บทเรียนจากมิดเทอมมาแล้ว
อยู่ๆ แกเอาปาสคาลมาสอบเฉยทั้งๆที่ยังไม่ได้เรียนเล้ย
(ก็ตั๊กจบบัญชีมาต่อคอมนี่ฝ่า แต่เพื่อนหลายๆคนที่จบคอมมาที่ยังไม่ได้เรียนก็มีนะ
ไอ้ที่เรียนแล้ว แม่งก็จำไม่ได้อีก…ตั๊กก็จะเหลืออะไรล่ะ)
แล้วไอ้ที่สอนไปก็แทบไม่ออกเลย
สอบคราวนั้นเสร็จแกบอกว่า”เป็นเรื่องใหม่แหละ ยังไม่ได้เรียน
แต่ทำไมไม่ค้นคว้ามาเพิ่มเติมบ้างล่ะ”
“เอ๊า!! อาจารย์เอาแค่ที่เรียนยังแทบเอาไม่รอดเลยง่ะ พูดมาด๊ายเนอะ ฮึ่ม!!”
ยังไงพรุ่งนี้จะสอบแล้วผลจะเป็นไงไม่รู้ ฮือๆ
ช่วยๆอวยพรให้ตั๊กกันหน่อยซิ
อย่างน้อยก็กำลังใจ..
และอย่างมากที่สุดคือผลของการอวยพรจะทำให้ตั๊กผ่านพ้นจริงๆ สาธุเลย..
ไงก็ขอบคุณล่วงหน้าจริงๆนะถ้าจะอนุโมทนาสาธุให้กัน
ซึ้งและกลัวจริงๆ
“ขอให้ตั๊กโชคเอนะจ๊ะ” นี่เป็นไงอวยพรนำร่องก่อนซะเร๊ย…
และก็กลับไปอ่านหนังสือต่อ เผื่อออก..
