โตขึ้นฉันอยากเป็นคนกวาดถนน

หนังสือลดราคาวางกองเต็มโต๊ะที่ร้านหนังสือแห่งหนึ่ง ‘สีหล่นบนใบไม้’ ชื่อของหนังสือเล่มนี้ดึงฉันให้ผละจากทุกสิ่งที่กำลังสนใจ ฉันหยิบมันขึ้นมา พินิจปกครู่หนึ่งแล้วยิ้มเล็กๆคนเดียว จากนั้นเปิดดูภายในคร่าวๆ เป็นหนังสือภาพเสียด้วย จากที่ดูคร่าวๆหนังสือบอกเล่าเรื่องราวบางมุมของเด็กผู้หญิงตัวเล็กอายุ 8 ขวบคนหนึ่ง แล้วฉันก็ต้องหยุดอยู่นานที่หน้าหนึ่งของหนังสือ เป็นรูปเด็กหญิงเงยหน้ามองแม่ตาแป๋วแล้วพูดกับแม่ว่า “โตขึ้นหนูอยากเป็นคนกวาดถนนค่ะ”

ฉันรักและหวงแหนหนังสือเล่มนี้ เป็นความงดงามของตัวละคร เป็นความงดงามของคนแต่ง เป็นความบริสุทธิ์ของหัวใจ อ่านทีไรก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าถ้าคนอื่นได้อ่านจะรู้สึกมากเหมือนฉันมั้ย อาจจะรู้สึกว่าโง่ บ้า ปัญญาอ่อน ไร้สาระสิ้นดี ก็เป็นได้

เด็กหญิงคนหนึ่งที่หลงใหลการวาดรูปแต่ถูกมองว่าเป็นกิจกรรมที่จะบั่นทอนการเรียนรู้ทางวิชาการหลัก เธอจึงถูกจำกัดขัดขวางจนไม่อาจทำในสิ่งที่รักได้ เย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียนเธอได้เห็นคุณลุงภารโรงกำลังกวาดใบไม้ เหล่าใบไม้หลากหลายสีสัน ลีลาการตวัดไม้กวาดอันสวยงาม แล้วเธอก็พบคำตอบ “คุณครูบอกว่าคนที่ทำให้โลกนี้สวยขึ้นก็คือศิลปิน ลุงเป็นศิลปินนี่เอง!”

บางทีคนที่รักเราก็มักจะผลักเราให้ไปยืนในจุดที่เขาและสังคมเห็นว่ามันคือความสำเร็จ ไม่แน่ใจว่าได้สนใจหรือเปล่าว่ามันจะทำให้ชีวิตที่เหลืออยู่ของเรามีความสุขมั้ย

สิ่งที่เด็กหญิงรักที่สุดคือการวาดรูป การเป็นศิลปิน คนกวาดถนนในสายตาของเด็กหญิงคือศิลปิน หากการได้ทำในสิ่งที่รักแทนด้วยการได้เป็นคนกวาดถนน ฉันเองก็อยากเป็นคนกวาดถนน

One thought on “โตขึ้นฉันอยากเป็นคนกวาดถนน