เมื่อฉันลืมตา…
ฉันเห็นความสวยงาม ความอ่อนโยน ความอบอุ่นของเธอ
ฉันเห็นความเอาใจใส่ ความหวังดี ความรักของเธอ
แต่ในขณะเดียวกัน ความรักของเธอก็ช่างโหดร้ายกับฉัน
เธอผิดสัญญา เธอทำร้ายฉันทั้งจากคำพูดและการกระทำ

เมื่อฉันหลับตา…
ฉันเห็นว่าความรักไม่เคยทำร้ายฉัน ไม่เคยผิดสัญญา
ความรักของเธอไม่ได้โหดร้ายกับฉันสักนิดเลย
หัวใจของเธอต่างหาก ที่เป็นคนทำร้าย…
หัวใจของเธอต่างหาก ที่แปรเปลี่ยน…

แล้วฉันจะทนอยู่ทำไม มันมีประโยชน์อะไรหรือ
แล้วฉันก็นั่งนิ่ง ๆ อีกครั้ง…

เมื่อฉันอยู่กับเสียงของหัวใจ…
เสียงของหัวใจ บอกกับฉันว่า…
“ความรักก็เหมือนสายลม เมื่อปล่อยให้พัดผ่านเราไปแล้ว
ก็ย่อมไม่มีวันที่จะย้อนคืนกลับมาได้ดั่งเดิม
แล้วเธอยังจะปล่อยให้เค้าไปอีกเหรอ”

ฉันนั่งนิ่ง ๆ นั่งทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา
ความรักของฉัน…ไม่ใช่การครอบครอง
และความรักของฉันต้องไม่ถูกครอบครอง

ฉันจะไม่หันหลังให้กับความรัก…

เพราะเสียงหัวใจของฉันบอกว่า “ฉันรักเธอ”