เธอเคยสงสัยไหม…ทำไมเราได้มาเจอกัน ทำไมเราจึงได้มาเป็นเพื่อนกัน
เธอเคยสงสัยไหม…ทำไมเราจึงเข้ากันได้ ทำไมเราจึงยังคบกันได้
ฉันไม่เคยสงสัย…ฉันไม่เคยต้องการคำตอบ….
…จนมีคนมาบอกฉันว่า…เพราะเธอค้นหาฉัน…เพื่อนที่จริงใจ…
ฉันจึงเฝ้าถามตัวเองว่า…ฉันใช่หรือเปล่า…
“เพื่อนที่จริงใจ” ฉันไม่รู้ว่าใช่ตัวฉันหรือไม่…
ฉันเพียงคิดแค่ว่า…เพื่อนกัน…คือทุกข์…ที่สามารถเล่าให้ฟัง…เล่าให้ฉันฟังได้อย่างมั่นใจ
…ฉันจะยืนอยู่ข้างๆเธอเสมอ…เมื่อยามเจ็บปวด เมื่อยามที่รู้สึกเดี่ยวดาย…ยังมีเพื่อนคนนี้
ฉันเพียงคิดแค่ว่า…เพื่อนกัน…คือกระจกเงาของกันและกัน…กระจกที่สอดส่องความผิดพลั้งและผิดพลาดของอีกฝ่าย…เตือนด้วยความหวังดี เตือนด้วยความห่วงใย…ด้วยใจของเพื่อนคนนี้
ฉันเพียงคิดแค่ว่า…เพื่อนกัน…คือใจดวงเดียวกัน พยายามเข้าใจสิ่งที่เธอตัดสินใจ เคารพสิ่งที่เธอตัดสินใจ และคอยรับฟังผลจากการกระทำ..เสียงจากรอบข้าง…เธอคือเพื่อนของฉัน
ฉันยังคงสงสัย…ฉันเองต้องการคำตอบ
…เราจะเป็นเพื่อนกัน…นานสักเท่าไร….
…เธอต้องการเพื่อนที่จริงใจ…ฉันใช่หรือไม่…เธอใช่หรือไม่
……………………………………………
