ความหวานชื่น….
ความสุข…..
ความจริงใจ….
ความซื่อสัตย์…..
มันมีอยู่จริงหรือเปล่า หลายครั้งที่ฉันให้อภัยเธอ และรวมถึงครั้งนี้ เปล่าโกรธแม้แต่น้อย บอกได้แค่เสียใจมากที่ฉันคิดมาตลอดว่าเรามีใจเดียวกัน ใจที่สื่อถึงกัน แต่ทำไมครั้งแล้วครั้งเล่าที่เธอทำร้ายใจของคนที่อยู่ข้างเธอไม่ว่าเธอจะทุกข์แค่ไหน ไม่ว่าเธอจะอ้างว้างโดดเดี่ยวเพียงใด ฉันโอบกอดเธอไว้ด้วยรัก ไม่ใช่เพียงแต่ความอบอุ่นของอ้อมกอดแห่งกายนี้ แต่เธอรู้สึกถึงหัวใจที่มันเคลื่อนไหวและซึมซับความปวดร้าวจากใจของเธอบ้างหรือเปล่า
แล้ว…..
แล้วฉันทำอะไรผิด….
เธอถึงเชือดเฉือนฉันได้ขนาดนี้ ใจจดวงนี้แทบจะแตกสลายคาน้ำมือของคนที่ฉันรัก คนที่ฉันไว้ใจและให้อภัยเสมอ… ในวันที่ใครๆต่างต้องการเธอ คนอย่างฉันจึงไร้ตัวตน… เธอลืมไปว่าฉันนั้นก็มีหัวใจ หัวใจที่คิดว่าเป็นนใจเดียวกับเธอ
เสียงหัวใจแผ่วเบาแทบจะขาดหาย…
แผ่วลง…
ปวดใจ….
เธอจะรับรู้บ้างไหม…
….คงจะไม่ เพราะเรามีใจคนละดวง
ถ้าแบบนี้ ก็จงปล่อยให้มันหยุดเต้นไปตรงหน้าเธอ แล้วค่อยเอาลมหายใจฉันไป จูบลาอย่างขมขื่นแล้วเดินหายลับตาไป
