กลางดึกที่เงียบสงัด ผมขับรถมุ่งไปข้างหน้า โดยมีเธอนั่งอยู่ข้างๆผม เธอนั้นได้มาขอความช่วยเหลือจากผม
กระดุมเสื้อเธอหลุดหมดทุกเม็ดเผยให้เห็นผิวสีขาวนวล เธอพยายามปิดเสื้อที่หลุดรุ่ย แต่ยังไงก็ไม่มิดหรอก
ส่วนกระโปรงเธอนั้น ขาดตามรอยผ่าขึ้นมาจนเห็นกางเกงในสีแดง มันเป็นสีเดียวกับบราของเธอเลย
ผิวสีขาวของเธอตัดกับชุดชั้นในสีแดงน่ามองเป็นที่สุด มันยิ่งส่องประกาย ถึงแม้จะอยู่ในเงาสลัวๆก็ตาม
ผมก็แค่หันไปมองผ่านๆเท่านั้น “…..เพราะรู้ว่าก็คงได้แต่คิดแค่นั้นแหละ…..”
เธอนั่งร้องไห้กระซิกๆ ไปตลอดทาง พอถึงทางแยก เธอก็ชี้นิ้วบอกให้ผมเลี้ยวซ้ายเข้าไป
ทางที่เธอพามาเป็นถนนมึดๆ ไม่มีไฟถนน ข้างๆเป็นทุ่งหญ้าคาสูงเท่าเอว
“ตรงนี้แหละค่ะ ฮือ ฮือ” เธอพูดพลางสะอื้นไห้ไปด้วย
ผมหยุดรถทันที พร้อมกับเปิดประตูลงจากรถ เธอค่อยๆลงตามผมมา ดูเธอยังกลัวๆที่นี่อยู่เพราะผมสังเกตเห็นตัวเธอสั่นเทา
“ตรงนั้นเหรอ” ผมถามแล้วชี้เข้าไปในพงหญ้าเพื่อความแน่ใจ เธอคงไม่อยากพูดอะไรได้แต่พยักหน้าตอบ
ผมชะเง้อหน้าเข้าไปมอง ในใจก็นึกสงสารน้องเขาที่ต้องมาเจอสภาพน่าเวทนาแบบนี้ตั้งแต่อายุยังน้อยๆ
ผมเดินกลับมาที่รถ แล้วหยิบโทรศัพท์โทรแจ้งตำรวจ
“สวัสดีครับ สน.ดินแดงใช่ไหม ผมขอแจ้งเหตุมีหญิงสาวอายุ 21 ปีถูกข่มขืนครับ…” ผมแจ้งรายละเอียดจนหมด
ผมโทรไปแจ้งตอนนั้นเป็นเวลา 4.45 น. เห็นจะได้ ไม่ถึง 30 นาที เจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุ
กว่าเจ้าหน้าที่จะทำงานอะไรต่อมิอะไรเสร็จก็ 6.00 เช้าแล้ว ผู้คนเริ่มมามุงดูเหตุการณ์กันมากขึ้นๆ
ผมปลีกตัวไปนั่งสูบบุหรี่ ยืนเอาตัวพิงรถ มองไปบนฟ้าใสๆของตอนเช้า อากาศช่างสดชื่นจริงๆ
แล้วสายตาผมก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อผ่านไปกระทบกับภาพ ภาพนึง
น้องคนนั้นยกมือไหว้ผม เหมือนจะเป็นการขอบคุณ ที่ผมได้ช่วยเหลือเธอจนเสร็จสิ้น
ผมยิ้มตอบให้เธอ พร้อมยกมือรับไหว้
เธอนั่งอยู่ที่กระบะรถมูลนิธิร่วมกตัญญู สายตาเธอเศร้าๆ นั่งมองร่างที่เคยเป็นของตัวเธอเอง เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
แล้วรถกระบะของมูลนิธิร่วมกตัญญู ก็ค่อยๆเคลื่อนออกไปจนสุดสายตาของผม
