อุ่นใจรัก ตอนที่ 8

วุธทิพงศ์พบเพื่อนหนุ่มผู้มาเยือน นึกฉงนใจไม่น้อยกับเรื่องราวมากมายที่หญิงสาวเล่าตลอดทางว่า เขากำลังจะซื้อบ้านรินฟ้า…แล้วเขาจะซื้อไปทำไมในเมื่อ…. ไปเจอหล่อนเข้าบังเอิญหรือตั้งใจผ่านมากันแน่ นรัชกุลเปิดประเด็น วุธยิ้มขันเล็กน้อยเห็นทีเพื่อนคงจับได้ ก็แค่ผ่านมาเพราะไปทำธุระเรื่องลูกค้า เห็นเธอเดินต้อยๆก็สงสาร เห็นถือของซะหนัก แกเป็นผู้ชายภาษาอะไรทำไมไม่ไปส่งหล่อน นรัชกุลรู้แก่ใจว่าเขากับเธอนั้นเพิ่งมีเรื่องหมางใจกันมา ขืนออกปากชวนก็โดนปฏิเสธกลับอยู่ดี ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งพบหล่อนไม่กี่ครั้งแต่จากการได้ต่อกรวันนี้ก็ทำให้ทราบว่าหล่อนนั้นเป็นเด็กปากคอเลาะร้ายติดจะหัวดื้อด้วยซ้ำ หล่อนน่ะไม่ไปหรอก หล่อนไม่ชอบขี้หน้าฉันเท่าไร อ้อ หล่อนเป็นผู้หญิงที่มีความคิดไม่น้อย ฉลาดด้วยนะเมื่อกี้จะชวนให้มาหล่อนยังลังเลไม่ไว้ใจฉันเลยถึงแม้ฉันจะบอกว่าเป็นเพื่อนแกแล้วนะโว้ย นั่นแหละที่ทำให้หล่อนไม่ไว้ใจนายน่ะ เขาทราบดีว่าหล่อนเกลียดผู้ชายชื่อนรัชกุล แล้วแกล่ะคิดไงจะมาซื้อบ้านของ…. คุณวุธและคุณนรัชกุลคะเชิญรับประทานอาหารในบ้านเถอะค่ะจันทร์เจ้าเดินมาโผล่ด้านหลังเล่นเอาสองหนุ่มตกใจอยู่ไม่ใช่น้อย โธ่ ใจหายหมด ขอโทษค่ะ จันทร์เจ้าขันเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าหนุ่มๆทั้งสอง เออ…สวัสดีครับผมวุธทิพงศ์ครับ ชายหนุ่มผู้มาใหม่แนะนำตัวให้เพื่อนสาวของยัยหนู หญิงสาวที่เขาแอบปลื้มอยู่ในขณะนั้น จันทร์เจ้ายิ้มทักทายอารมณ์ดีคงเพราะเป็นนิสัยอันสมาคมแต่ก็น้อยกว่ามนสิกานที่เข้ากับทุกคนในไม่กี่นาที สองหนุ่มตามหญิงสาวเข้ามาในบ้าน วุธทิพงศ์เริ่มหลงใหลในความงามตัวบ้านไม้สีขาวสะอาด ถึงแม้สายตาจะยังจดจ้องไปยังหนูที่จัดสำรับไว้เรียบร้อยแล้ว เขารู้ดีว่าเจ้าหล่อนนั้นยังเยาว์วัยและฉลาดเฉลียว และแม้จะดูไม่ประสาแต่เขาก็มั่นใจว่าหล่อนนั้นคือหญิงสาวที่หมายใจไว้ว่า อยากจะแต่งงานด้วยในอนาคต ทั้งสี่ร่วมรับประทานอาหารกันพร้อมหน้า วุธเป็นชายหนุ่มอารมณ์ดีและเข้ากับคนง่ายพูดคุยปราสัยได้อย่างคล่องปากถึงแม้จะเจอกันไม่ครั้งแต่ก็ทำให้ฉันประทับใจในตัวเขาไม่น้อยแต่ในความประทับในที่นี้ไม่ได้หมายรวมไปถึงว่าฉันนั้นจะสนใจใคร่ดีในทางชู้สาวแต่มีนัยถึงแค่พี่น้องเท่านั้น นรัชกุลขอตัวกลับไปก่อนเพราะติดธุระเรื่องคุยธุรกิจไร่องุ่นซึ่งเสทางเมืองเหนือสนใจที่จะติดต่อซื้อขายผลผลิตไปแปรรูป แปลว่าเขาไม่สามารถพบคุณชาติตระกูลสำเร็จซึ่งนั้นคือสิ่งที่ฉันแอบหวังลึกๆ … Continue reading

อุ่นใจรัก ตอนที่ 7

มีอะไรข้องใจหรือเปล่า ชายหนุ่มวางท่านิ่งสงบหันกลับมาถามหญิงสาวผู้อยู่ในอารมณ์ร้อนรนเพราะการมาของเขา นรัชกุล ชายหนุ่มซึ่งกำลังสนใจจะซื้อบ้านรินฟ้า เปล่าค่ะ ฉันตอบ อรนิชายิ้มแกมเยาะ ไม่มีอะไรก็ไปได้แล้วสิ ผู้ใหญ่เค้าจะคุยกัน ไม่อยากให้คนนอกมารับรู้ด้วยน่ะ ไม่เชิงจะไล่แต่ก็มีจุดประสงค์เดียวกัน ฉันหันหลังเดินออกมารวดเร็วเพราะไม่อยากให้หล่อนออกปากไล่เป็นครั้งที่สอง ออกมานั่งคิดๆ บ้านรินฟ้านั้นถึงแม้จะมีประวัติฉาวเรื่องความรักของหนุ่มเจ้าของบ้านและหญิงสาวคนรักเก่า แต่ก็ไม่ได้ทำให้ภาพลักษณ์ส่วนรวมของบ้านเสียหายไปมาก ตัวบ้านยังสวยสดและดูดีเพราะการดูแลจากคุณชาติตระกูล จึงไม่แปลกอะไรที่จะมีคนสนใจและอยากติดต่อซื้อบ้าน… แต่ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ทำไมคุณชาติตระกูลถึงไม่ปฏิเสธคุณนรัชกุลไปว่าไม่ขาย เขายังนิ่งราวกับจะให้โอกาสผู้มาเยือน ซึ่งฉันไม่ชอบสักเท่าไรกับทีท่าเช่นนั้น เป็นไปได้ไหมที่เขากำลังจะขายบ้านหลังนี้โดยที่ไม่ให้เจ้าของบ้านผู้เจ็บปวดทราบ…. ไม่ได้ฉันให้เรื่องเป็นเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด! ดึกมาแล้วฉันย่องลงจากบันไดลงมาห้องรับแขก ในมือถือซองจดหมายเล็กๆติดมือมาด้วย สิ่งนี้เป็นสิ่งสำคัญฉันต้องให้เขาได้รู้ว่า บ้านรินฟ้าตกอยู่ในอันตราย…มองซ้ายแลขวา แต่ก็ไร้เงาแวบๆเหมือนเช่นดังวันก่อน บางทีเขาอาจจะยังไม่มา ฉันเดินมาที่ประตูหน้าบ้านสังเกตรอบอาณาบริเวณ ดูที่ทางว่าจะเหน็บจดหมายไว้ที่ไหนเมื่อเขามาถึงจะได้สะดุดตา เงยหน้าขึ้นเมื่อพบโมบายเปลือกหอยห้อยปากประตู ยกจดหมายขึ้นมัด ผูกกับปลายเชือกเป็นปม อย่างน้อยใครมาก็คงจะเห็นได้ จัดการเรียบร้อย…แต่!หากคุณชาติตระกูลมาล่ะ เขาจะเห็น…หรือว่าเจ้าของบ้านมาถึง ฉันอยากจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง…ฉันจำเป็นต้องรอ เดินมานั่งเก้าอี้ยาวรอชายหนุ่มผู้มาเยือน(โดยไร้เสียงตอบรับ) รอนานเหลือเกินจนทำให้ฉันคิดว่าเขาคงจะไม่มาอีกแล้ว…จู่ๆหนังตาก็เริ่มหย่อนลงช้าๆมันคงจะดึกมากแล้วจนฉันไม่อาจจะบังคับตัวเองได้…จนผ่อยหลับไปเสียแล้ว … Continue reading

อุ่นใจรัก ตอนที่ 6

แกรก…แกรก เสียงอะไร…ลืมตาขึ้นช้าๆเมื่อได้ยินเสียงบนพื้นหญ้า ฉันลุกขึ้นแอบส่องผ่านหน้าต่าง เงาตะคุ่มๆมาแล้ว ฉันรีบกระโดดลงจากเตียงคว้าแหที่วางพาดกับเก้าอี้โต๊ะขียนหนังสือ เดินย่องๆลงมาด้านล่างระมัดระวัง เหลียวซ้ายแลขวา ทางปลอดโปร่ง ภายในห้องรับแขกยังคงเงียบสงบ เงาตะคุ่มผ่านแวบนอกสนามหญ้าหน้าบ้าน ฉันก้าวยาวๆไปยังประตูหน้าบ้านแอบมองเจ้าของเงาปริศนาที่ยังคงเล่นซ่อนแอบ เดี๋ยวจะได้รู้กัน กางแหระโยงรยางค์เตรียมจัดการกับเขา เงานั้นเดินดุ่มๆตรงมาแล้ว ฉันรวบรวมความกล้าเหวี่ยงมันออกไป ตาข่ายกลางออกได้กว้างพอดูและคลุมลงยังร่างของชายหนุ่มเอาไว้ ฉันยิ้มมีชัยที่จัดการกับเขาได้ กะจะวิ่งไปเปิดไฟเพื่อเปิดโปงโฉมหน้าเสียหน่อย แต่เพียงคล้อยหลังแหที่ฉันจัดการนำมาเป็นอาวุธคู่กายกลับเป็นกักดักย้อนมาหาตัวฉันเอง เขาเหวี่ยงคลุมร่างหนูก่อนจะวิ่งไปตั้งหลักอีกที ช่วยด้วยเต้นยุบยับอยู่ด้านใน ชายหนุ่มหัวเราะหึๆเล่นเอาฉันแค้นใจพอดู นี่คุณ! คุณคือเจ้าของบ้านหลังนี้ใช่ไหม ถ้าใช่ก็ปรากฏตัวให้เห็นเลยสิทำไมต้องลับๆล่อๆด้วยล่ะ สุดจะทนขอพูดที ชายหนุ่มปริศนาที่คาดว่าจะเป็นเจ้าของรอยอดีตบ้านรินฟ้าชะงักพลางก้าวเข้ามาช้าๆ ฉันเบิกดวงตากว้างพยายามเพ่งมองผ่านความมืดแต่เพราะความสลัวในยามค่ำคืนคืออุปสรรค์ประการฉะนี้…น่าแปลกที่รูปร่างและทรงผมดูคุ้นตาเสียเหลือเกิน โอ้ย! ลงมะเหงกกลางหัว เขาจัดการสั่งสอนเจ้าเด็กปากดี ฉันยกมือขึ้นกุมพยายามออกจากกักดักตัวเองแต่ไม่สามารถพอ ชายหนุ่มคนนั้นเริ่มเคลื่อนกายถอยออกจากห้องช้าๆราวกับวิญญาณนุ่มๆที่ลอยผ่านช่องทางโต๊ะเก้าอี้ไปอย่างว่าง่าย นึกแล้วก็ยังต้องครุ่นคิด … เขาเก่งพอตัวไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถหลุดผ่านตาข่ายแหออกมาได้ กลับมากลับมาก่อน แสงสว่างกระจ่างพร่า จันทร์เจ้าเดินงัวเงียลงมือยังแตะสวิชไฟก่อนจะเบิกตาโตเมื่อเห็นฉันติดอยู่ในร่างแห นี่แกทำอะไรของแกน่ะ … Continue reading

อุ่นใจรัก ตอนที่ 5

ใครจะคิดจริงจังนรัชเห็นด้วย เขาไม่สะทกสะท้านเลยทั้งๆที่หล่อนคือคู่ควงของเขา วุธทิพงศ์ถอนใจเมื่อมองเข้าไปในแววตาเศร้าๆ แกยังลืมเรื่องนั้นไม่ได้หรือ…มันก็ผ่านมาหลายปีแล้วนะเว้ย แกควรจะเลิกทำร้ายใจตนเองได้แล้ว ฉันไม่ได้ทำร้ายอะไรใจตนเองสักหน่อย ที่ผ่านมาก็มีผู้หญิงเข้ามามากมาย แล้วจริงจังกับพวกเธอไหมล่ะ กี่คนมาแล้ว…หาคนที่แกจะจิงจังสักคนสิ นรัชกุลยิ้มมุมปากเขาปกปิดความเจ็บปวดภายใต้ใบหน้าอันเย็นชา ไม่มีแล้วล่ะไอ้วุธ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว…แค่นี้ก็ทำให้ฉันเจ็บพอแล้ว กาแฟและชาร้อนๆถูกจัดวางบนโต๊ะ สองหนุ่มยกขึ้นมาจิบก่อนจะเหลือบมองกันเอง ไม่มีแล้วหรือแกไม่เปิดใจกันแน่ แกมัวแต่จมอยู่แต่ในอดีต…ทั้งๆที่แกก็รู้ว่ามันเจ็บ เจ็บแล้วต้องจำ ฉันไม่สามารถเป็นคนเดิมได้อีกแล้ว ชายหนุ่มไม่เคยลืมเลือนความเจ็บปวดในอดีตที่สร้างทั้งความร้าวฉานและความทุกข์ทรมาน แล้วนี่แกเริ่มเบื่อยัยอรแล้วหรือยังล่ะ วุธทิพงศ์สะกิด กรอกตาไปทางสาวเจ้า อื่ม ตอบสั้นๆ เล็งหาคนใหม่แล้วหรือยังล่ะ ไม่มี อย่าบอกนะว่าแกน่ะจะกินเด็กมหาวิทยาลัยนรัชกุลหัวเราะห้วนๆ คิดได้ไง นั่นยังเด็กปล่อยพวกเขาไปเหอะ ยังมีจิตสำนึกอยู่นี่หว่า วุธหัวเราะเปิดเผยเมื่อเสือหนุ่มตอบเช่นนี้ นรัชยิ้มนิดๆพลันนึกถึงบ้านรินฟ้าที่มีนักศึกษาวัยแรกรุ่นมาเช่าอยู่ แต่ถึงอย่างไรแล้วสถานที่แห่งนี้ก็ยังเป็นที่ที่ทำให้เขาไม่สามารถลบภาพในอดีตไปได้…มันก็ยังเป็นบ่วงแห่งความทุกข์ + + + + + + + … Continue reading

อุ่นใจรัก ตอนที่ 4

บ้านคุณชาติตระกูลเป็นบ้านอิฐชั้นเดียว ตั้งอยู่ในสวนใกล้ๆบ้านรินฟ้า ทางเข้าบ้านปูไปด้วยอิฐศิลาแลงสีน้ำตาลเข้ม ตลอดระยะทางมีพันธ์ไม้นานาชนิดปลูกไว้รายล้อมจัดได้ว่าเป็นบ้านเล็กๆน่าอยู่เต็มไปด้วยธรรมชาติ ตั้งแต่เข้ามาอยู่บ้านรินฟ้า พวกฉันก็ไม่มีเวลาได้มาเยี่ยมแกบ้างเลย ในโอกาสนี้ฉันจึงคิดเสียว่ามาเยี่ยมเยียนเพื่อไม่ให้เสียมารยาทถึงจะมีธุระสำคัญที่ต้องสอบถาม ฉันเดินหอบผลไม้มาวางหน้าชานบ้านซึ่งมีโต๊ะไม้เล็กๆจัดไว้อยู่ คุณชาติตระกูลเดินงุ่มง่ามออกมา เหลียวมองฉันแปลกใจรีบเร่งฝีเท้ารวดเร็ว มีธุระอะไรหรือเปล่าครับคุณหนู เออ…ค่ะ ก็นิดหน่อย พอดีกะว่าจะมาหาคุณลุง ก็เลยซื้อผลไม้มาฝากน่ะค่ะ ฉันบอกยกถุงผลไม้ยื่นให้ ชายวัยกลางคนยิ้ม เชิญให้ฉันนั่งรอก่อน รอสักครู่นะครับเขาเดินเข้าไปในบ้าน ในระหว่างที่รอกวาดตามองรอบๆภายในบริเวณร่มรื่นน่าอยู่ ต้นไม้สูงใหญ่รายล้อม ไม่แน่ใจว่าสวนข้างๆนี้เจ้าของเป็นใครแต่ถ้าคิดไม่ผิดคุณชาติตระกูลก็คงจะรับดูแลให้อีกราย สักพักออกมาพร้อมกับน้ำส้มน่าทานหนึ่งแก้ว ขอบคุณค่ะฉันกล่าวเมื่อเขาวางน้ำลง คุณชาติตระกูลทรุดตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามพินิจฉันเล็กน้อย วันนี้คุณหนูไม่มีเรียนหรือครับ อ่อ พอดีวันนี้หนูมีเรียนสายค่ะ ก็เลยแวะมาหาคุณลุงก่อน ชายแก่พยักหน้า ว่าแต่มีธุระอะไรหรือเปล่าครับฉันยิ้มขันๆ เขาช่างรู้ใจอะไรเช่นนี้ อย่าหาว่าหนูสอดรู้เลยนะคะ…แต่ว่ามันค้างคามาหลายคืนแล้ว เรื่องเจ้าของบ้านรินฟ้าน่ะค่ะ มีอะไรหรือเปล่าครับ คือ…หลายคืนมานี้หนูรู้สึกว่ามีใครคนหนึ่งคอยมาเยี่ยมเยือนบ้านรินฟ้าแทบทุกคืน…แล้วยิ่งเมื่อคืนนี้ หนูเห็นเขาจังๆเลยนะคะ เขาเข้ามาที่สนามหญ้าเงยหน้ามองมายังหน้าต่างห้องหนู แล้วก็…หยุดชะงัก คุณชาติตระกูลยื่นหน้ารอฟังใจจดจ่อ … Continue reading