ณ มุมหนึ่งของภัตตาคารเลิศหรูในโรงแรมระดับ 5 ดาวของมหานครกรุงเทพ เทศกาลอาหารบุฟเฟต์ (buffet) ดูจะสร้างสีสันจนกลายเป็นกลยุทธ์ที่สามารถยั่วน้ำลาย ให้เหล่าบรรดานักชิมไม่ลังเลที่จะเดินทางเข้าไปใช้บริการโดยเฉพาะอาหารยอดนิยมอย่าง “ติ่มซำ” ที่สามารถเรียกร้องความสนใจให้ลูกค้ากล้าพอที่จะควักกระเป๋าเพิ่มเงินเพื่อให้ได้ลิ้มลองรสชาติ แต่ในความอยากลองกลับมีข้อจำกัดมากมายออกมาบังคับ อาทิเรื่องของเวลาในการรับประทานอาหารที่มีอยู่อย่างค่อนข้างจำกัด ส่งผลให้การสั่งอาหารประเภาติ่มซำที่ต้องใช้เวลาปรุงอาหารต้องเสียเวลาคอยนาน ซึ่งบางครั้งลูกค้าที่กำลังอร่อยกับอาหารบุฟเฟ่ต์อยู่นั้นต้องขาดความต่อเนื่องไป… เพียงเพราะหวังที่จะได้บริโภคติ่มซำ ขณะเดียวกันก็ถูกเวลามาเป็นตัว หลายครั้งถึงกลับสร้างความเบื่อหน่ายให้กับลูกค้าในการรับประทานอาหารมื้อนั้นจนต้องเช็กบิลไปอย่างผิดหวัง โปรโมชั่น”บุฟเฟต์”มีมานานแล้วและถูกธุรกิจภัตตาคารร้านอาหาร หยิบนำมาใช้ประโยชน์ได้ทุกสถานการณ์ไม่เว้นแม้แต่ภัตตาคารภายในโรงแรมเองที่ใช้เทศกาล “บุฟเฟต์”มาเป็นกลยุทธ์เช่นกัน…. ว่ากันว่าเพียงเพื่อหวังกระตุ้นยอดรายได้ให้มีเพิ่มขึ้นในช่วงที่จำนวนห้องพักขายไม่ดี แต่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นสำหรับลูกค้าด้วยกลยุทธ์แบบบุฟเฟต์ที่แฝงเร้นไปด้วยร้อยเล่ห์เพทุบาย กลับกลายเป็นภาพลักษณ์ด้านลบที่สังคมกำลังจับตามองเพราะสิ่งที่ผู้บริโภคได้รับ กับการโหมโปรโมตต่างๆนานาของธุรกิจโรงแรมนั้นต่างตรงกันข้ามกับความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง กลยุทธ์ที่ถูกออกแบบมาสำหรับการแข่งขันในแวดวงของธุรกิจนั้น ไม่มีวันหยุดนิ่งจริงๆ ขับเคี่ยวกันอุตลุดวุ่นวาย ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล มีการปรับเปลี่ยนยุทธวิธีกันไม่เว้นแต่ละวัน เรียกว่าห้ามกระพริบตา เพราะเพียงแค่เผลอเท่านั้น ฐานลูกค้าก็อาจจะถูกคู่แข่งขันช่วงชิงไปได้ง่ายๆ การนำเสนออีกรูปแบบหนึ่งของกลยุทธ์การแข่งขันที่ใช้แนวคิดแบบบุฟเฟต์ ที่คิดกำหนดราคาใดราคาหนึ่งมาเป็นจุดขายโดยลูกค้าสามารถอุปโภค บริโภคสินค้า/บริการเท่าใดก็ได้ ไม่จำกัด ขณะเดียวกันก็มีเงื่อนไขข้อจำกัดในการบริโภค ซึ่งโดยทั่วไปก็มักจะเป็นเงื่อนไขด้านเวลา โดยเฉพาะการให้บริโภคภายในช่วงเวลาที่กำหนดเท่านั้น หากมองถึงธุรกิจที่นำเอาแนวคิดบุฟเฟต์มาใช้บ่อยครั้ง … Continue reading →