ทำไมเธอถึงไม่ร้องไห้เสียใจบ้างล่ะ
ทำไมเธอไม่เศร้าโศกเท่าที่เธอต้องการนะ
เธอจะทำหน้าเข้มแข้งแล้วบอกว่า เพราะมันไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมานี่ เพื่อะไร
แล้วยังมองออกไปไกล พร้อมทั้งพูดว่า มองวันหน้าดีกว่า
เวลาต่างๆทำไมเธอถึงชอบปลีกตัวอยุ่คนเดียวล่ะ
แล้วเธอหัวเราะเสียงดังทุกครั้ง แต่ก็หยุดไปเร็วบ่อยๆ

...ทำไมไม่มีใครมองเห็นรอยยิ้มของเธอที่มีดวงตาที่เหนื่อยล้าทุกที
...ทำไมมีแต่ฉัน...ที่เห็นและรู้อยุ่คนเดียว..

ทุกๆที ทุกๆครั้ง ที่ส่องกระจกกันนะ V_V

- - ยาก ไม่ใช่เหรอ ในการจะกระทำอะไรๆก็ตาม
บางทีมันขาดความ"เป็นธรรมชาติ"ไป
ขาด ความเป็นตัวของตัวเอง
เหนื่อยล้า แต่ก็ต้อง "ฝืน"ยิ้ม^^"
แม้จะบอกว่าบางอย่างควรทำอย่างที่อยากทำ
บางอย่าง ควรพูด เพื่อให้คนอื่นเข้าใจเรา...
แต่หาก..พูดไป ก็จะถูกหาว่า"เห็นแก่ตัว เอาแต่ใจ"ล่ะ
ก็เพราะไม่ใช่คิดถึงความรุ้สึกของคนอื่นหรอกเหรอ ถึงไม่อยากทำ
และไหนจะบางทีที่เป็น"เด็กดี"
เมื่อสักวัน ที่เราอยากลองบอกว่าตัวเราต้องการอะไร
ที่มันอาจตรงข้ามกับสิ่งที่คนอื่นต้องการมานั้น
เราก็จะถูกมองว่าเป็น"เด็กดื้อ"ขึ้นมาทันที
แล้วควรทำยังไงล่ะ เมื่อเกิดความอึดอัด
ทำยังไงเมื่ออยากบอกสิ่งที่อยุ่ในใจ...
นอกจากทำเป็นรับได้ทุกอย่าง..

ไม่ใช่เด็กดีอะไรเลย เพียงแค่เด็กธรรมดา
ที่มีความต้องการ และมีสิ่งที่อยากได้บ้าง
มีสิ่งที่คิดเอง หรือสิ่งที่ไม่เข้าใจเหมือนกัน

เริ่มโตเริ่มคิด...เหมือนยิ่งทำอะไรไม่ได้..
ไม่อยากโต ไม่อยากเป็นผู้ใหญ่
เรื่องบางเรื่องก็อยากทำเป็นไม่เข้าใจ
.....หากนับวันก็ต้องใส่หน้ากากสีไม่เป็นไร
รูปทรงยิ้ม ที่ทำด้วยการพยายามฝืนทน...


แค่ลองเขียนจากเรื่องของเด็กบางคนที่เผลอคิดว่ามีแต่เธอ...
หลายคนก็เป็นยังงี้ ที่ต้องหัดสวนกระแส เพื่อความสบายใจของคนอื่น
แล้วก็นะ มีคติประจำใจว่า"ไม่เป็นไร"
ไม่รุ้เหมือนกันโลกที่ถูกสอนแต่เด็กว่าโลกนี้ยังมีอะไรอีกเยอะสวยงาม
และมีนิทานที่แสนประทับใจ ความฝันที่ดูดี
นั้นจะตรงข้ามกับโลกความจริง..

หากถูกสอนแต่แรกให้"เข้าใจ" คงดีกว่า ถูกสอนทีหลัง"ให้อดทนและต้องพยายาม"

View: [4946 times]