"คุณเคยทะเลาะกับคนที่คุณรักหรือปล่าว...? หลายคนคงจะนึกไปถึงแฟนที่อาาจจะทะเลาะกันทุกครั้งเมื่อเจอหน้ากัน แต่คุณลืมนึกถึงใครบางคนที่คุณรักเค้าโดยทีคุณอาจไม่รู้ตัวเลยก็ได้ คนๆนั้นคือ"แม่" พอมาถึงตรงนี้คุณคงจะนึกย้อนความหลังไปว่าเมื่อไม่กี่วันมานี้หรือหลายเดือน.....หลายปีก่อน คุณก้อเคยทะเลาะกับแม่ตามภาษาคนที่คนละวัยกัน อาจมีบางเรื่องที่ไม่เข้าใจกันบ้าง แต่ครั้งที่ทะเลาะรุนแรงที่สุดล่ะ..เมื่อไหร่ แล้วคุณรู้สึกอย่างไรบ้าง
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เกิดขึ้นกับฉันเมื่อไม่กี่ ช.ม ก่อนเขียนบทความนี้ได้ มันเป็นครั้งที่ฉันรู้สึกว่ารุนแรงที่สุดในรอบสิบกว่าปีนี้เลยก็ว่าได้

เหตุการณ์เริ่มจากที่ฉันได้ขออนุญาติแม่ไปรับของที่ฝากเพื่อนคนหนึ่งไว้ แต่เมื่อเสร็จธุระแล้วเพื่อนฉันก็ชวนไปเที่ยวต่อ ฉันก็ไปตามวัยที่กำลังคึกคะนอง จนลืมที่จะโทรไปบอกทางบ้านว่าจะกลับช้าหน่อย ขณะที่ฉันเดินเที่ยวอย่างสนุกสนาน...........ผู้หญิงคนหนึ่งก็ต้องนั่งทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว .....แม่นั้นทำงานโดยที่ไม่เคยมีวันหยุด เข้างาน 9 โมงเช้า และเลิกงาน 2 ทุ่ม กว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบ 4 ทุ่มเข้าไปแล้ว เป็นอย่างนี้ประจำทุกวัน .........เงินทุกบาททุกสตางค์นั้นแม่เก็บหอมรอมริบเพื่อที่จะซื้อบ้าน และแบ่งเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆภายในบ้านรวมถึงค่าขนมของฉันด้วย ......แต่ฉันกลับใช้เงินโดยไม่ได้คิดเลยว่าแม่นั้นเหนื่อยขนาดไหน ........ส่วนเรื่องการเรียนเทอมนี้ฉันก็ไม่ค่อยเอาใจใส่มันนัก ฉันจึงสอบตก 3 วิชา ทั้งๆที่ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน และช่วงนี้ฉันใกล้ที่จะสอบเอนท์แล้วแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจที่จะกระตือรือร้นที่จะอ่านมันเลย
พอแม่กลับมาถึงบ้านแม่ก็จะบ่นๆๆๆๆ จนฉันรู้สึกรำคาญ ในใจฉันก็คิดว่า "ทำไมนะเราสอบตกแม่น่าจะให้กำลังใจเราบ้าง ไม่น่าจะมาบ่นมาว่าเราเลย" .......และคำบางคำที่แม่ว่าฉันมันก็ทำให้ฉันน้อยใจและท้อแท้ได้เหมือนกัน ถึงแม้ฉันจะรู้ว่าแม่พูดเพื่อให้ฉันฮึดสู้ก็ตามที
แต่...แม่ไม่เคยที่จะให้กำลังใจฉันเมื่อฉันท้อแท้ผิดหวัง ...... แม่ไม่เคยโอบกอดฉันในวันที่ฉันเเหงา .... และแม่.....ก็ไม่เคยที่จะหอมแก้มหรือเข้ามาลูบหัวก่อนที่ฉันจะเข้านอน เพราะสิ่งนี้เองกระมังที่ทำให้ฉันไม่ค่อยสนิทกับแม่ เมื่อยามแม่ป่วยไข้ฉันก้อไม่เคยที่จะดูแล แต่ไม่ใช่ว่าฉันไม่ห่วงแม่ ไม่รักแม่...... ตรงกันข้าม ........ฉันกลับห่วงแม่และรักแม่มากกว่าใครๆ อยากจะเข้าไปถามแม่ว่า "แม่จ๋าแม่เป็นอะไร เป็นมากไหม แม่ทานยาหรือยัง"...แต่ก็ไม่กล้า ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยที่จะบอกรักแม่เลยสักคำ แม่อาจจะคิดว่าฉันไม่รักแม่ก็ได้ แล้วการทะเลาะกับแม่ครั้งนี้ แม่ตีฉัน แล้วแม่ก็ร้องไห้ ฉันไม่เคยเห็นแม่ร้องไห้เลยตั้งแต่เกิดมา มันทำให้ฉันรู้สึกผิดมาก ผิดอย่างที่ไม่น่าจะให้อภัย ฉันเดินเข้าไปกราบเท้าแม่แล้วบอกกับแม่ว่าฉันขอโทษ แต่ฉันก็พูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว ทำไมนะฉันถึงเลวอย่างนี้ ฉันไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ฉันสมควรที่จะมีชีวิตต่อไปอีกหรือ..........จะให้ฉันทำอย่างไร แม่ถึงจะภาคภูมิใจในตัวฉันเหมือนที่แม่ภาคภูมิในในตัวพี่ที่เรียนจบนายร้อย มีงานทำและห่มผ้าเหลืองทดแทนบุญคุณพ่อแม่แล้ว แต่ฉันสิ ฉันไม่เคยทำอะไรให้แม่ดีใจเลยซักอย่าง เอาแต่ทำให้แม่เหนื่อยตลอดเวลา........
แต่เหตุการณ์ครั้งนี้มันสอนให้ฉันได้คิด คิดอะไรได้หลายๆอย่าง ว่าฉันควรจะปรับปรุงตัวเองอย่างไร ฉันต้องทำให้แม่ภูมิใจในตัวฉันให้ได้ สุดท้ายนี้ฉันอยากบอกแม่ว่า
"แม่จ๋ษานูรักแม่นะ ถึงหนูจะทำตัวไม่เอาไหน .......แต่หนูต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ตามที่แม่หวัง หนูจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังอีกแล้ว หนูขอโทษในสิ่งที่หนูทำไม่ดีในวันนี้และที่ผ่านมา หนูสัญญาว่าหนูจะทำตัวใหม่นะ แม่จ๋า........หนูรักแม่ที่สุดเลยค่ะ..."

View: [2453 times]