เมื่อวานตอนเช้า ๆ เค้านั่งคุมห้องสอบอยู่ เหลือบตามองไปเห็นหนังสือจุลสารของ ศูนย์สุขวิทยาจิตเข้า เค้าจึงหยิบขึ้นมาอ่านดู มีบทความพูดถึง “ความเหงา” ไว้น่าสนใจทีเดียว เฉาก๊วยอ่านแล้วล่ะ เลยเอามาฝากไดอารีสีน้ำเงินด้วย ตะเองอ่านดูนะ

Jeffery Young เขาแบ่งความเหงาออกเป็น 3 ประเภท ดังนี้จ้า

แบบแรก ความเหงาทั่ว ๆ ไป (Transient everyday loneliness) Jeffery บอกว่าความเหงาแบบนี้เป็นความเหงาที่เกิดได้กับทุกคน เกิดเป็นครั้งคราวในชีวิตประจำวัน เขาบอกว่าความเหงาประเภทนี้ จะเป็นระยะสั้น ๆ เพียง 2 – 3 นาที ถึง 1 ชั่วโมงเท่านั้นเอง ไม่เกินนี้

ความเหงาแบบที่ 2 ที่ jeffrey ได้พูดไว้น่ะเหรอ ก็คือความเหงาที่เกิดจากเหตุการณ์ (Transitional loneliness) ความเหงาแบบนี้เกิดกับคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่กระทบกระเทือนต่อสัมพันธภาพของตนเองกับคนอื่นอ่ะนะ เช่น การตาย การแยกจาก การย้ายถิ่นฐานของคนที่รู้จักหรือมีสัมพันธภาพด้วย ซึ่งความเหงาแบบนี้ จะเป็นนานหน่อย นานสุด ๆ ก็ 1 ปี แต่ไม่เกินนั้น jeffery เขาบอกมาอ่ะ

ความเหงาแบบสุดท้าย ความเหงาแบบเรื้อรัง(Chronic loneliness) ท่าทางเค้าจะอยู่ในความเหงาประเภทนี้ล่ะ อิอิ ความเหงาประเภทนี้เป็นยังไงน่ะเหรอ jeffery บอกอีกนั่นแหล่ะ ว่าความเหงาแบบนี้มักเกิดกับคนที่มีปัญหาทางบุคลิกภาพและการปรับตัว ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ใด ๆ หรอก ความเหงาแบบนี้นะ จะครอบงำคนคนขี้เหงาเป็นเวลานานเป็นปี ๆ เลยล่ะ ถ้าอาการหนักต้องไปพบผู้เชี่ยวชาญทางสุขภาพจิตอ่ะนะ

รู้จักประเภทของความเหงากันแล้วใช่ม๊า อยากรู้ต่อป่ะ ว่าความเหงามีสาเหตุมาจากอะไรบ้าง งั้นมาดูกันเลย ความเหงามีสาเหตุอยู่หลายประการอ่ะนะ ให้ดูเป็นข้อ ๆ ดีกว่าเนอะ

ข้อแรก สาเหตุมาจากสภาพของสังคม
ข้อสอง การมีความภาคภูมิใจในตัวเองต่ำ
ข้อสาม การขาดทักษะการเข้าสังคม
ข้อสี่ การกลัวการมีความใกล้ชิดสนิทสนม และ
ข้อห้า การที่มีความคิดไม่ถูกต้องในเรื่องการมีสัมพันธภาพ

สาเหตุที่เค้าคิดว่าใช่เลย ใช่สาเหตุที่ทำให้เค้าเหงา ก็ข้อสี่อ่ะนะ

กลัวการมีความใกล้ชิดนิทสนม (Fear of intimacy) คนบางคนแม้นมีความภาคภูมิใจในตนเองสูง มีทักษะในการเข้าสังคมอย่างดี ทำตัวได้ถูกต้อง แต่ก็มักจะจำกัดขอบเขตอารมณ์ของตน และมักยับยั้งความลึกซึ้งของการมีสัมพันธภาพกับบุคคลอื่นไว้ โดยจะกระทำภายใต้จิตไร้สำนึก คือไม่ได้ตั้งใจ คนกลุ่มนี้จะมีสัมพันธภาพกับบุคคลอื่นในลักษณะผิวเผิน ตามมารยาทสังคม ไม่ยอมเสี่ยงในเรื่องการคบคน ระมัดระวังในเรื่องนี้อย่างมาก ไม่ค่อยมีความใกล้ชิด (Selft disclosure)

นั่นซินะ …ทั้ง ๆ ที่เค้ามีเพื่อนมากมาย แต่ทำไมเค้ายังรู้สึกเหงา หว้าเว่ (เมื่ออยู่คนเดียว) เวลาที่อยู่กับเพื่อน ๆ หรืออยู่ในที่ที่มีผู้คนมากมาย เค้ากลับไม่รู้สึกเหงาเลย เพราะเค้าจำกัดขอบเขตของอารมณ์ตัวเองไว้นี่เอง เค้ายอมรับเลยนะ ว่าเป็นเค้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ มิน่าล่ะ ในชีวิตเค้าถึงไม่เคยพูดคำว่า “รัก” เลย คำว่า “รัก” สำหรับเค้า มันพูดยากมากเลยนะ แม้แต่จะพูดว่า “หนูรักแม่ หนูรักพ่อ” ไม่เคยคิดที่จะพูดออกมาเลย ก็มันพูดไม่ออก พูดไม่ได้นี่นา ชักสงสัยตัวเองแล้วซิ ว่ารักพ่อแม่ของตัวเองหรือเปล่า (ไอ้ลูกเลว) จำเป็นเสมอไปไหมนะ ว่ารักแล้วต้องพูด เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ ทำไมเรากลายเป็นคนแบบนี้ไปได้นะ บางครั้งนะ เวลาที่เพื่อนเค้าเจอหน้าเค้า แล้วโผเข้ากอด แสดงอาการดีใจสุด ๆ ว่าดีใจมาก ๆ ที่ได้เจอเค้า แต่เค้ากลับรู้สึกเฉย ๆ จนบางทีเค้ารู้สึกว่า เค้ารักเพื่อน(รักหรือเปล่านะ ควรใช้คำนี้หรือเปล่า) เค้ารักเพื่อนได้ไม่เท่ากับที่เพื่อนรักเค้า เพื่อนเค้าแสดงออกมานิ ว่ารักเค้า แคร์เค้าเอามาก ๆ เค้าก็อยากทำอย่างนั้นบ้าง แต่ความรู้สึกมันไม่ได้มากมายขนาดนั้น เค้าฝืนความรู้สึก เสแสร้งบอกว่ารักใครไม่เป็นหรอกนะ แต่ก็อยากนะอยากจะมีสักครั้งหนึ่งในชีวิต ที่พูดคำว่า “รัก” ออกมาจากใจ จะมีวันนั้นหรือเปล่าน๊า