หรือเราจะเป็นเพื่อนกัน ..ไม่ได้

ปีกว่าแร้วนะเต้
ที่เราเลิกกันไป

แต่ฉันยังจำทุกอย่างได้ดี
รายังคงติดต่อกัน

และความสัมพันก็ยืดเยื้อ
ด้วยเส้นใยบางๆ ที่รอวันขาด

ที่ดีกับฉันเวลาเหงา
ฉันรู้และเข้าใจ

เราไม่ใช่เพื่อนกัน
แค่คนรู้จักเท่านั้น ..ฉันรู้

นานที่เทอเดินจากไป
ฉันยอมรับว่าคิดถึงเทอ
แต่ก็ไม่ได้รักเทอแล้ว

ฉันจึงมั่นใจว่าซักวันเราจะเนเพื่อนกัน..
จนเมื่อถึงวันที่เทอเดินกลับ

ดีกับฉันมากกว่าที่เคยเปน
ฉันที่มั่นใจว่าไม่รักเทอ
สุดท้าย มันก็รักเทอ เหมือนเดิม…

ตอนนี้.. เทอเจอใครคนนั้นแล้ว
แต่ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้ ..

ชนินทร์… เมื่อไหร่ฉันถึงจะเลิกรักคุณ??
หรือต้องให้ฉันปิดกั้นคุณไปให้หมด

ไม่มีวันเรยใช่ไหม
ที่เราจะยิ้มให้กัน โดยไม่มีใครเจ็บปวด
ไม่มีวันเรยใช่ไหม ที่เราจะเป็นเพื่อนกันได้

ฉันคงไม่มีวันเป็นเพื่อนเทอได้จริงๆ…

ก็แค่อยาก

คุณเคยไหม…
ในตอนกลางดึกของคืนๆหนึ่ง คุณลุกขึ้นมาจากเตียง
คุณมองตัวเองในกระจกห้องน้ำ คุณล้างหน้าล้างตา แล้วคุณก็แต่งหน้า
จนคุณคิดว่าคุณสวยแล้ว ใส่ชุดที่คุณโปรดปราน
แล้วมาหยุดลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง คุณนั่งมองตัวในกระจก
แล้วคุณก็คิดว่า ทำไงคุณจึงจะสวย..
ทั้งๆที่คุณก็แต่งหน้าจนสวยแล้วสำหรับคุณ
มาสคาร่าที่คุณทาจนขนตาจนดกดำเป็นแพยาว
อยู่ดีๆ น้ำตาของคุณก็ไหลออกมา ลงมาเป็นทาง โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
มาสคาร่าที่เลอะไหลเป็นทางอาบสองข้างแก้มของคุณไปพร้อมน้ำตา
คุณคิดว่าตอนนี้คนในกระจกนั้นสวยไหม?
แล้วคุณคิดว่าคนที่ทิ้งคุณไป เค้าจะกลับมารักคุณในกระจกแบบนั้นหรอ
คำตอบ.. คุณรู้ดี
แต่เมื่อวินาที ที่ใครที่คุณรักที่สุดทิ้งคุณไป
คำถามเหล่านี้และคำตอบของคำถามนี้
มันจะถูกหลอหลอมกับความทรงจำที่แสนหวานและขื่นขมของคุณ

ใครบางคนอาจมองข้อความนี้ว่า ผู้คนนี้อาจบ้าหรืออินกับละครเรื่องใดมากกินไป
มันไม่ผิดแปลกอย่างใดที่คุณจะคิดเชกเช่นนั้น “เมื่อคุณยังไม่เคยเป็น”

เช็ดน้ำตาซะ แล้วมากอดฉัน..

เข้าใจนะแก เข้าใจที่แกกำลังรู้สึก แล้วก็เข้าใจดีมากๆเลยด้วย
อย่าร้องไห้นะเพื่อนรัก นี่คือคำเดียวที่ฉันพอจะพูดได้

..แม้มันจะมีคำพูดหลายร้อยพันให้พูดกัน แต่ฉันจะพูดคำนี้กับแก
อยู่กับฉัน ..เช็ดน้ำตานั่นซะ แล้วมากอดฉันนี่มา

เขาไม่รู้หรอกนะ ว่าแกมานั่งเสียใจร้องไห้อยุ่ตรงนี้
ถึงรู้เขาก็ไม่รับรู้ถึงความรู้สึกแกหรอกนะ แต่ฉันรู้นะ แล้วก็เจ็บพอๆกับแก
แล้วก็พร้อมจะร้องไห้ไปกับแก ทั้งสงสารแก แล้วก็ตัวเอง..
จะมีผู้หญิงอีกกี่คนที่ต้องเป็นอย่างนี้ แกว่าไหมล่ะ

เลิกร้องไห้เพราะมันซะ แต่จงร้องไห้เพื่อตัวเอง
ฉัน ทุกวันนี้ก็ร้องไห้เพราะเสียใจที่ยังรักมัน แต่ไม่ได้ร้องไห้เพราะมันทิ้งฉัน
แต่เจ็บใจที่ฉันทิ้งมันไม่ลง ร้องไห้ น้อยใจตัวเอง ที่ไม่รักตัวเอง

ที่ไปรักมันมากกว่าตัวเอง
แกเคยคิดไหมว่าแกกำลังเสียน้ำตาเพื่อใคร คนรัก หรือคนร้าย
ต่อให้ร้องไห้ตาย มันก็ไม่รักแกขึ้นมาหรอก

เพราะในวันที่ฉันเจ็บเจียนตาย มันก็แค่อืม แล้วก็พูดว่าลำบากใจ คิดว่าไงล่ะ
จำไว้นะ ที่แกยังเห็นน้ำตาของฉันนะ มันเพราะฉันเสียใจที่ยังรักมันเท่านั้นเอง..

ถึงคนคุ้นเคย …จากคนเคยรู้จัก

วันนี่กี่วันแล้วนะที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธอ
ฉันรู้ว่าเธอยังสบายดี และฉันก็ดีขึ้นมากแล้ว

การร้องไห้ฟูมฟายมันทำให้ฉันรักตัวเองมากขึ้น
และตอนนี้ฉันก้แค่เหงาเท่านั้นเอง แล้วก็คิดถึงเธอ…

ถึงเธอ คนที่ฉันแสนคุ้นเคย
หากนี่เป็นจดหมายฉบับหนึ่ง.. (ที่ไม่ได้ถูกส่ง) ฉันก็อยากบอกเธอว่า

ถึงคนคุ้นเคย..

อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดี ไม่มีฉันแล้ว เธอก็คงได้สบายใจมากขึ้น
แต่ก็นะ เธอนะ เป็นคนขี้เหงา แล้วก้โหยหาความรักเสมอๆ
ฉันเองก็แปลกใจที่เธอปฏิเสธความรักของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า
แล้วก็น้อยใจ ที่ทุกครั้งเธอมองข้ามความรักของฉันไป
ในวันที่เธอไม่มีใคร เธอก็ไม่เลือกฉัน…

เกรดนะ เป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับเฟรชชี่อย่างเธอรู้ไหม เพราะนี่เพิ่งเป็นปีแรก
และเป็นปีที่เธอจะสามารถทำเกรดให้ดีที่สุด จะมีความสุขยังไง ก็อย่าลืมใส่ใจเรื่องเรียนล่ะ
ไม่มีฉันแล้ว.. ก็ยิ้มได้แล้วรู้ไหม
ฉันนะเจ็บปวดใจเสมอเวลาที่เธอทำหน้าเฉยชา หรือเจ็บปวด
แค่ผู้หญิงไม่กี่คน อย่าเลวเพราะใครเลย อย่าเสียใจกับมันมากนักเลย
ฉันโดนเทอทำไว้มากมาย แต่ก็ไม่เคยคิดจะประชดใครหรืออะไรเลยนะ

อย่ากินเหล้ามาก ขี่รถก็อย่าเร็ว อย่าไปไหนดึกๆกลับตี 1-2 มันอันตราย
เธอนะมีโรคประจำตัว ต้องคอยกินยานะ นอนดึกก็ไม่ดี ของแสลงก็อย่ากินนักล่ะ
จำได้หรือเปล่าว่าหมอห้ามอะไรบ้าง
เหล้า น้ำอัดลม อาหารติดมันสูง แล้วก็พักผ่อนเพียงพอ กินยาตรงเวลา
แค่นี้ไม่กี่ปีเธอก็จะหายแล้วนะ สุ้ๆเข้าล่ะ ตั้งใจเรียนด้วยๆๆๆๆๆๆ

ถ้าเปิดเทอมยังไง คนเคยรู้จักอย่างเราจะคอยส่งเลชเชอร์ไปให้ทบทวนนะ
แต่วิชาของมหาลัยเนี่ยเข้าใจยากจัง อังกฤษล้วนด้วย แต่ไม่เป็นไร
ถือว่าเพิ่มความรู้ให้ตัวเราเองด้วย ยังไงก็เปิดอ่านเมลล์บ้างล่ะ

ปล.ที่เตือนมาทั้งหมด ช่วยกรุณาทำตามด้วยนะคุณชนินทร์ ไม่เช่นนั้น
หากคุณเป็นอะไรไป หรือมีอันต้องเสียใจ คุณจะโดนฉันฆ่า!! …
ในข้อหาที่มาทำร้ายคนที่ฉันรัก

ฉันรักคุณ คุณก็อย่าลืมรักตัวเองล่ะ วันนี้ฉันก็รักตัวเองนะ
17.19 น. ฉันกำลังยิ้มอยู่ค่ะ …คุณชนินทร์

…จากคนเคยรู้จัก

ไม่มีทางเลือก หรือ ไม่เลือกทางนั้น

สองสามวันมานี้เริ่มจะดีขึ้นมาอีกนิด
เพราะเริ่มหาเพื่อนคุยคนอื่นๆได้แล้ว แต่ความรู้สึกรักไม่ได้จางลงไปเลย
แต่ก็ลดความงี่เง่าลงบ้างทีเดียว อาจเพราะในความทรงจำของฉัน

หน้าเธอยังคงชัดเจนอยู่เสมอๆ รอยยิ้มยังดูสดใส และฉัยรักใจเต้นกับภาพเหล่านั้น
ฉันหลีกเลี่ยงการกระทำต่างๆที่จะทำให้เธอไม่สบายใจหรืออึดอัด

แต่ก็ยังแอบดูอยู่ห่างๆ ให้เลิกยุ่งนะ ฉันพอทน แต่ให้เลิกรักนะ ไม่มีทาง
ไม่มีทาง.. หรือ ไม่เลือกทางนั้นกันแน่นะ ถามตัวเองดูหลายครั้งก็รู้คำตอบ

ฉันมีทาง แล้วก็มีหลากหลายทางด้วย แตจ่เสียใจนะ ..
ตอนนี้ฉันยังไม่อยากเลือกทางไหนจริงๆ
ฉันอยากที่จะดูเส้นทางที่มันตีบตันที่ฉันกำลังอยู่ตรงนี้

เพราะเส้นทางนี้ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและคราบน้ำตา มันเป็นสิ่งที่ฉันคยสร้างมันมา
ใครบางคนที่ร่วมสร้าง เมื่อรุ้ว่าทางมันพัง ก็ตัดใจและยอมรับทางอื่นไป
โดยไม่ได้อาลัยอาวรณ์ แม้เขาจะสร้างทางใหม่ที่มันอ่อนแอและแพ้พ่ายไปอีกครั้ง
เขาก็ยังไม่คิดจะกลับมาทางแห่งนี้… ทางที่ฉันยังเลือกที่จะอยู่ …ตรงนี้

อาจมีสักวันที่ความเจ็บจะจางหาย แต่ไม่มีวันที่จะลืม
ฉันรู้ดี เธอเองก็ลืมไม่ได้หรอก อย่าบอกว่าจะลืมฉันเลย เพราะคุณกำลังหลอกตัวเอง
ไม่ลืม แต่ไม่เจ็บปวด… ฉันอยากเป็นได้อย่างคุณนะ

ฉันคงต้องเก่งขึ้นสักวัน จะพยายามเข้มแข็งให้ได้
อย่าเพิ่งกลับมาล่ะ อย่ากลับมาเพราะรู้ว่าฉันยังรัก แต่คุณไม่รัก อย่ากลับมาแบบนั้น

วันนี้ฉันยังขอรักเธอต่อไปเถอะนะ เส้าจัง…
แค่นี้ก่อนดีฟ่านะ