-21-
- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -
แม้ฉันจะบอกให้ขนุนนอนหลับพักผ่อน
แต่ขนุนก้อไม่ยักกะนอนแฮะ
“อยากให้เรานอนมากนักเรอะไง .. . . .”
“อ้าวก้อพักผ่อนมากๆดิ. . .ฉันอยากให้แฟนของฉัน
เป็นอะไรไปมากนักเรอะไง”
“(ขนุนยิ้มอีกแล้ว) แล้วไม่คิดมั่งหรอไง ถ้าเกิดว่าเราหลับไปแล้ว จะหลับไม่ตื่นแล้วไม่ได้เจอขิงอีก”
ฉันรีบหันไปมองขนุนทันที
“ทำไมพูดอย่างเนี้ยอ่า. . . .”
“อิๆ. . .ล้อเล่นหนะ อย่าถือสาเลยนะ” ขนุนยิ้มให้ฉันอีกครั้ง
แต่ฉันต้องหลบหน้าไปร้องไห้อีกด้านหนึ่ง
บอกตรงๆว่าฉันกลัวมั่กๆ
ยิ่งคิดถึงตอนที่คุณนายเตือนใจบอกว่า
ครั้งนี้โอกาสที่ขนุนจะรอดมันน้อยมากๆ
แต่ฉันก้อหันกลับมายิ้มต่อ
“หิวไม๊ อยากกินอะไรเรอะป่าว”
ขนุนส่ายหน้า แล้วชี้ไปที่กล่องไม้นั่น
“ขอดูของในนั้นดีกว่านะ” . . .. . . . . . . ..
แล้วคืนนั้น. . . .ของเล่นก้อได้ถูกนำออกมาเล่น
และเราก้อย้อนเวลากลับไปเมื่อตอนเด็กๆๆๆ อีกครั้ง
ฉันแน่ใจ และมั่นใจที่สุดแล้ว
ว่าขนุน คือรักแรก รักบริสุทธิ์ และเป็นแฟนคนแรกของฉันด้วยนะ^_^
- – - – - – - – - – — – - – - — – -
ฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่
ที่ขอบเตียงของขนุน
ขนุนนอนหลับอยู่
“ห้าววววววววววววว”
ฉันยิ้มทันทีทันใดที่เห็นหน้าของเขา
แต่แล้ว. . .ฉันก้อรู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาดอย่างอธิบายไม่ถูก
ฉันเอาหน้าไปใกล้ๆกับขนุน
น้ำตาถึงกับไหลพรากทันที
เมื่อฉันสัมผัสได้ว่า. . ..
ขนุนจากฉันไปแล้ว….อย่างไม่มีวันกลับ
โดยอัตโนมัติฉันรีบกอดร่างของเขาเอาไว้ ลูบไปทั่วใบหน้าของเขา
“ขนุน . . . .ไม่ ไม่จิงนะ” ฉันเขย่าตัวเขาเบาๆ แรงขึ้นและแรงขึ้น
. . .. . . .ขนุน. . .จากไป. . .จิงๆแล้ว. . . . .
“ฉันฝันไปแน่ ฉันฝันไปแน่ๆ นายไม่มีวัน นายจะจากฉันไปได้ไง เมื่อคืนนายยังเล่นกับฉันอยู่หนิๆๆ
หมอ ๆ หมอ พยาบาล ฉันรีบกดปุ่มทันทีทันใด
คุนพยาบาลเดินเข้ามา
สักพัก . . . . .
เธอก้อบอกว่า
“เสียใจด้วยนะคะ”
ฉันถึงกับเข่าอ่อน. .
คุนนายเตือนใจวิ่งเข้ามาพร้อมกับตะลึงกับภาพที่เห็น
คุนนายเดินเข้าไปโอบกอดลูกชาย พร้อมกับพรมจูบไปทั่วหน้า
แล้วก้อมากอดฉัน ที่ยืนหมดเรี่ยวแรง
“ทำไมคะ ทำไม”
ฉันถามคุนนายเตือนใจ โดยไม่พละสายตาจากขนุนเลยสักนิด
เมื่อเริ่มดูออกแล้วว่าดูเหมือนคุนนายเตือนใจจะเตรียมใจไว้เป็นอย่างดี และเหมือนกับว่าคุนนายรู้เรื่องนี้แล้ว
คุนนายเอาสมุดโน๊ตออกมาให้ฉันดู
มีเพียงหน้าเดียวเท่านั้น ที่มีข้อความ เขียนด้วยปากกาสีดำ ลายมืออ่อนแรงเต็มที
และฉันจำได้………..ลายมือของขนุนนั่นเอง
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + ++ + + + ++ + + + + + + + + + + + + +
. . .ขิง
ขนุนดีใจมากนะ. . .ที่รู้ว่าขิงจำได้แล้ว
แต่ว่าเราคงไม่ได้อยู่ด้วยกันไปนานกว่านี้อีกแล้วหละ
ไม่รู้ว่าทำไมขนุนถึงฟื้นขึ้นมาได้ . . . .
ทั้งที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว
คุนหมอบอกว่า
จะอยู่ได้ไม่ถึงวันพรุ่งนี้
แต่ขนุนก้อดีใจนะ ที่อย่างน้อยก้อจะได้คุยกับขิงเป็นครั้งสุดท้าย
เราคงจะเป็นแฟนกันไปแล้วสินะ
อิๆ . . . . . .วันที่เรารอคอยมานาน วันที่ได้รู้ว่าขิงจำได้
และรู้สึกกับเราเหมือนเดิม แค่ดีมันก้อดีที่สุดแล้วหละ
รู้ไม๊ว่าทำไม ขนุนถึงเชื่อนักว่าขิงจะจำเรื่องตอนเด็กๆได้
เพราะอะไรเราถึงเชื่อว่าเทอจะจำได้เหรอ
ก้อเพราะว่า……..ไม่รุ้สินะ
ครั้งนั้นที่เราทำกับข้าว
เทอกินแล้วบอกว่าอร่อย
แถมยังเดาใจเรา ว่าเราชอบอะไรได้แม่นด้วย
เรา2คนยังสนิทกันได้เร็วมั่กๆ
มันอาจจะเป็นเหตุการณ์เล็กๆ
ที่เทออาจจะไม่ใส่ใจมันเลยด้วยซ้ำ
แต่เราก้ออยากให้ . .. ความทรงจำนี้มันอยู่กับเรา2คนตลอดไป
แต่ถึงอย่างนั้น เวลาของเรามันน้อยลงไปทุกทีแล้วนะ
แย่จังเลย
เรากลับได้มาเจอเทอ ในวันที่เหลือน้อยเต็มที- – -หลังจากที่หามานาน
แต่เราก้อมีเรื่องจะบอกขิงด้วยนะ
อย่าโกรธเราอีกเลยนะ. . . . .ไม่ว่าเรื่องอะไรที่เทอไม่พอใจเรา
เราขอโทษ
เราจะรู้สึกไม่ดีทุกครั้งเลยนะ . . . ที่ขิงดูไม่ชอบเราอ่ะ – -เย็นชาที่สุดเลย- – -
แต่ขิงสงสัยอะไรไม๊ ทำไมเราไม่รุ้สึกโกรธ หรือรู้สึกอะไรเวลามีคนทำให้เราห่างกัน
หรือเรื่อวที่คุณครูบอกให้ห่างกัน
เราไม่สนใจแล้ว
รุ้อยุ่อย่างเดียว
จะใช้เวลาทั้งหมดที่มี
ให้กับเพื่อนดีๆคนเดียว เช่นเทอ
ถามฉัน ว่าแน่ใจหรือยังว่ารักเทอ
ฉันขอตอบว่าแน่มากๆ
มันคือรักนิรันดร์เลยม้างง อิๆ
อย่ามาดูถูกความรักเด็กๆอย่างนี้นะ มันไม่เด็กอย่างที่คิดเลยหละ
ไม่ว่าจะยังไง รู้ไว้แค่อย่างเดียวนะว่า
“Ka-nun- – - -LOvE- – - -Khing- – - -Mak—MaKkk”
อย่าโกรธเราอีกนะ ไม่งั้น เราคงไม่ไปดีแน่ๆ อิๆ
ล-า-ก่-อ-น-นะ- – - -โอกาศดีๆเราคงต้องเจอกันอีก- – - แน่นอนเลย”
เราจะไม่ลืมกัน สาบาน
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
คราวนี้ดูเหมือนว่าฉันจะไม่เก็บอาการร้องไห้โฮไว้อีกเลย
ฉันวิ่งไปที่ขนุน
“ฉันจำได้แล้วไงหละ!!! ไม่โกรธนายแล้วด้วย!!!
ฟื้นขึนมาเซ่ พูดกับฉัน ทำเหมือนเดิมสิ อย่ามาทำแบบนี้นะ
อย่ามาแกล้งฉันแบบนี้
ฉันไม่ชอบบบบนะ ตื่นขึ้นมาสิ
ฉันยังมีอีกตั้งหลายเรื่องที่ยังไม่บอกนาย. . . .ได้ยินม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!”
แต่ดูเหมือนร่างของขนุนไม่ตอบสนองกับเสียงฉันเลย . . . .สักนิดเดียว
- – - – - – - – - – - – -
. . . . . .
. .. . . .
