อย่านึกว่าโง่ (ฌองโปลผู้ยิ่งใหญ่)

นี่เป็นเรื่องของนักสืบ ฌองโปลผู้ยิ่งใหญ่

ซึ่งได้ใช้ความสามารถสืบจับนักโทษแหกคุกนายหนึ่งได้ที่กลางถนนกรุงวอร์ซอ

ขณะฌองโปลตั้งท่าจะใส่กุญแจมือนักโทษผู้นั้น

ก็เผอิญมีลมพัดมาวูบหนึ่ง หอบเอาหมวกของยอดนักสืบลอยไป

“ให้ผมไปเก็บให้เอามั๊ย” นักโทษนายนั้นเสนอขึ้น

“แกนึกว่าชั้นจะโง่ปล่อยแกไปงั้นรึ” ฌองโปลกล่าวเยาะหยัน

“ยืนคอยอยู่ตรงนี้แหละ ฉันจะเป็นคนไปหยิบเอง”

อาการทางใจ

น้อยใจ….อาการอ่อนแอของจิตใจที่ไม่ได้รับการตอบสนอง
ยามที่เกิดความต้องการให้คนเอาใจ
วิธีแก้–อย่าเอาแต่ใจ

เจ็บใจ ….อาการเป็นพิษของจิตใจที่ลามมาจากหาง เวลามีใครมาเหยียบมัน
วิธีแก้—ตัดหางทิ้งซะ อย่ายกหางตัวเอง

ละอายใจ…..อาการใฝ่ดีของจิตใจ ที่ออกมาชี้หน้าด่าเรา
ข้อแนะนำ—เมื่อละชั่วได้ ก็ไม่อายแก่ใจ

เสียใจ…..อาการวูปทางจิตใจ เกิดจากความไม่มั่นคง
เพราะชอบเอาใจไปผูกเอาไว้กับสิ่งอื่น
วิธีแก้—ตัดใจซะสิ อย่าไปผูกมันไว้

ใจหาย…..อาการนี้ชื่อก็บอกอยู่แล้ว
วิธีแก้—หายใจเข้าสิ หายใจลึกๆ แล้วจะเลิกใจหาย

หลายใจ….อาการสืบพันธุ์ของจิตใจโดยการแบ่งตัว
นำไปสู่อาการน้อยใจแก่คนรอบข้างได้ในเวลาต่อมา
วิธีแก้—-ระลึกไว้ มีแต่พวกอะมีบาที่ใช้วิธีแบ่งแบบนี้

ทำใจ…..อาการที่แปลกที่สุดของใจ ยิ่งทำมากเท่าไร ใจยิ่งว่างเท่านั้น
ข้อแนะนำ—-ทำทุกครั้ง ทำบ่อยๆ ค่อยๆทำ

แวมไพร์

แดรคคิวล่าตายไปใช้กรรมอยู่ในนรกจนสิ้นเวรสิ้นกรรมแล้ว
(อย่าถามว่าผีฝรั่งตกนรกได้ไง ถ้ารู้ก็ไม่ใช่เรื่องตลกแล้ว)
ยมบาลจะส่งกลับไปเกิดใหม่ แต่เนื่องจากในขณะที่อยู่ในนรกแดรคคิวล่าเป็นชาวนรกประเภทชั้นดี
ไม่เคยสร้างปัญหาใดๆ ยมบาลจึงตบรางวัลโดยการให้โอกาสเลือกว่าจะไปเกิดเป็นอะไร
แดรคคิวล่าคิดอยู่นานก็คิดไม่ตก บอกยมบาลว่า

“ผมนึกไม่ออกน่ะครับว่าจะไปเกิดเป็นอะไรดี แต่ผมน่ะรักที่จะหล่อ อยากให้มีผิวขาวสะอาด
แล้วผมก็ยังติดใจรสชาติของเลือดอยู่ จะให้ดีก็ได้กินเลือดบ่อยๆก็ดี แต่ไม่อยากทำบาปนะครับ
กินเฉยๆไม่ต้องฆ่าใครแล้วสุดท้าย ฮี่ฮี่..ผมชอบสาวๆครับ ขออยู่ใกล้ชิดสายๆตลอดเลยจะดีมาก”
“ได้ตามนั้น ไม่มีปัญหา” ยมบาลว่า
“เฮ้อ..” แดรคคิวล่ายังข้องใจ
“พอจะบอกได้ไหมว่าจะส่งผมไปเกิดเป็นอะไร”
“ได้สิ..ทำไมจะไม่ได้” ยมบาลหัวร่อร่า “ผ้าอนามัยไง!!!”

ของเคยแข็ง

คิดพาแฟน ท่องแดนที่แสนสุข
หวังสนุก แฟนก้อยอมพร้อมเต็มที่
พอขยับจะเดินหน้า ท่าไม่ดี
แฟนบอกพี่ วันนี้หนอ หนูขอลา
ของเคยแข็ง ดันมาอ่อน สะท้อนจิต
แฟนคงคิด วันนี้ไม่มีค่า
ที่หวังไว้คงไม่สม ตรมอุรา
ต้องสิ้นท่า ของมันอ่อน ถอนฤทัย
เมื่อก่อนนั้น มันเคยแข็ง แกร่งชะมัด
ลุยสะบัด ไม่เคยเบื่อ เหนือจดใต้
แต่ตอนนี้ มันอ่อนหมด หดหู่ใจ
“ยางรถฉัน” นั่นประไร ทำไมมาหมดลม

เฮ้อ…….อย่าคิดมาก