About Namrin

..ชีวิตที่ผ่าน พบเจอผู้คนหลากหลายสาขา มีทั้งเข้าใจ สับสน และยากต่อการเข้าใจ การดำเนินชีวิตแตกต่างกันออกไป บางคนอยู่อย่างพอเพียง บางคนดิ้นรนอยากได้อยากมี แต่กับบางคนแม้จะมีมากมายแต่ไม่เคยพอ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาแม้มันจะได้มาแบบไม่ถูกต้อง หรือยอมกระทั่งเหยียบหัวคนกันเองก็ยังทำ เฮ้อคนเราหนอ ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับ...ความ อยาก ของตัวเองทั้งสิ้น.....

…วิมาน สายรุ้ง”….

..วิมาน สายรุ้ง” “….

…เรื่องราวของ “หนุ่มสาว คู่หนึง ที่วงจรชีวิต พาเขาและเธอ มาพบกัน โดยไม่ได้นัดหมาย..

” ธารนริน และ ริลลดา” ….

..ธารนริน” หรือ ธาร” “พ่อภูเขาน้ำแข็ง ซุปตาร์เบอร์หนึ่ง ของวงการบันเทิง” ที่มากไปด้วยฝีไม้ลายมือ ที่ใครๆก็อยากได้เขา มาร่วมงานด้วย แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น
..ชายหนุ่ม ผู้เงียบขรึม รักสันโดน โลกส่วนตัวสูงปี๊ด ถึงขั้นตี๊สส” นานๆเราจึงจะเห็นผลงานเขาสักที “แต่ทุกครั้งที่ผลงานเขาออกมา เขาตั้งใจและเต็มที่กับงานนั้นๆเสมอ เขาไม่เคยทำให้ แฟนๆผิดหวังเลย สักครั้ง….ลฯ

” ริลลดา.. หรือ “เจ๊ท” ลูกสาวคนเดียว ของนักธุรกิจส่งออกผ้าไทย ที่ไปประสบความสำเร็จที่ สหรัฐอเมริกา” หญิงสาว ผู้มีความมั่นใจ และโลกส่วนตัวเองสูง”… “ริลลดา” เกิดและโตที่เมกาฯ.. ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่โน่น เธอและครอบครัวจะเดินทางกลับ มาเยี่ยมครอบครัวที่เมืองไทย ในระยะเวลาสั้นๆ ปีละหนึ่งครั้งเท่านนั้น…

“ริลลดา.. เรียนจบปริญญา ด้านบริหารการจัดการ และ จบโททางด้านศิลปะอีกแขนงหนึ่ง และมีความตั้งใจจะต่อ ป.เอก แต่ยังไม่ได้ตัดสินใจ ว่าจะลงวิชาไหนฯ
โดยส่วนตัวแล้ว เธอชอบร้องเพลง และเล่นดนตรี ได้หลายชนิด เช่นกีต้าร์ เปียโน ลฯ..

**แต่ทั้งสองคน มีอะไรที่เหมือนกันอยู่สิ่งหนึ่ง นั่นคือ มีโลกส่วนตัวที่สูงปี๊ด ยากต่อการเข้าถึงของคนทั่วไป แต่หากว่าใครได้เข้าถึง นั่นหมายความว่า เขาและเธอ จะดูแล และรัก คนคนนั้นไว้ชั่วชีวิต**

*********************
๑.

..ณ โรงแรมหรู ใจกลางกรุง แห่งหนึ่ง… ที่คราคร่ำไปด้วย เหล่าศิลปิน นักแสดง รุ่นใหญ่ รุ่นเล็ก รุ่นเยาว์ รวมทั้งสื่อต่างๆ ได้มารวมตัวกันมากมาย ในงานวันประกาศผล คนวงการบันเทิงงานหนึ่ง บ้างก็เริ่มทยอยเดินเข้างาน บ้างก็เม้าส์มอย บราบราลฯ…

“ณ ลานจอดรถ ทันใดนั้นก็มี รถสปอร์ตหรู เปิดประทุนสีดำเงาวาบคันหนึ่ง ก็วิ่งป้าดดด เข้ามาจอดในที่จอด เสียงเบรคดังเอี๊ยดดดด….. และในขนะเดียวกันกับ “ที่ชายหนุ่ม หน้าลูกครึ่ง มากับชุดสูทสีน้ำเงิน หล่อโฮก… กำลังเปิดประตู ก้าวลงจากรถตัวเอง ก็ถึงกับสดุ้งเล็กๆ และเขาก็ทำหน้านิ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย หันกลับไปมอง ด้านคนขับว่าเป็นใครกัน แล้วเขาก็ได้สบตา กับเจ้าของแววตา สวยคมกริบขี้เล่นเล็กๆ เข้าอย่างจัง “จนเขาตกอยู่ในผวัง ไปชั่วขนะ” พร้อมรอยยิ้มเหมือนจะขอโทษ จนเขาต้องเมินสายตากลับ พร้อมก็ถอนหายใจ พูดเบาๆกับตัวเอง “ผู้หญิง..? แล้วก็ก้าวเดินไปเรื่อยๆ ขนะนั้นคนเริ่มบางตาลงแล้ว…

..ทางด้าน หญิงสาว เจ้าของรถหรู มากับชุดราตรียาวสีดำเปรี้ยวจี๊ด ผ่าหลังจนถึงบั้นเอว” ทันที่ที่จอดรถได้ ก็จัดระเบียบเสื้อผ้าหน้าผม ไม่ถึงห้านาที ก็รีบหยิบกระเป๋าใบจิ๋ว พร้อมด้วยกุญแกรถ ใช้มือสองข้างยกชายกระโปรงให้สูงเพื่อจะได้เดินสดวก และก็พร้อมกับออกวิ่ง จนเสียงรองเท้าดัง ก๊อก ก๊อก ก๊อก… จนมาทันกับชายหนุ่ม ที่กำลังจะก้าวขาเข้างานพอดี พร้อมกับส่งเสียงเรียก ด้วยอาการ ฮอบแฮกๆ..

…”ริลลดา” คุณ คุณ คุณ คะ..

“ธารนริน” หันกลับไปมอง ก็ไม่เห็นมีใครอยู่ตรงนั้น ทำหน้างเล็กน้อย เลยถามกลับไปว่า เรียกผมหรือเปล่าครับ..?

…”ริลลดา” ค่ะ แฮก” แฮก” แฮก” คุณกำลังจะเข้า ไปในงานใช่ไหมคะ..?

“ธารนริน” เอ่อ” เรารู้จักกันหรือเปล่าครับ ขอโทษที ผมจำไม่ได้น่ะครับ”

…”ริลลดา” เอ่อ ก่อนหน้านี้ยังค่ะ แต่กำลังจะได้รู้จัก ตอนนี้ล่ะค่ะ “ริลลดา” ค่ะ เธอแนะนำตัวเอง พร้อมกับยื่นมือทักทาย ตามสไตล์สากล”

“ธารนริน” “ธารนริน ครับ ยินดีครับ” …..

…”ริลลดา” คุณกำลังจะเข้า ไปในงานใช่ไหมคะ เธอถามย้ำอีกครั้ง…

“ธารนริน” อ่อ ครับ..

…”ริลลดา” คือ.. เอ่อ.. จะรังเกียจไหมถ้า “ลดา” เอ้ย.. ฉัน” จะขอเข้าไปในงานพร้อมกับคุณน่ะคะ พอดีว่าฉันเพิ่งมาถึงเมืองไทย ไม่ค่อยรู้ว่ามางานแบบนี้ ต้องทำอะไรบ้าง แล้วอีกอย่างคือ คนที่เชิญฉันมา เขาก็อยู่ข้างในแล้ว ฉันติดต่อเขาไม่ได้เนื่องจากว่า ฉันยังไม่มีเบอร์โทรที่เมืองไทย แล้วก็เบอร์ต่างประเทศ ก็โทรไม่ได้เนื่องจากแบตหมด ยังไม่ได้ชารตเลยน่ะค่ะ จะขอยืมมือถือคุณก็เกรงจะไม่ได้ เพราะว่าเบอร์เค้าก็จำไม่ได้ด้วยยอ่ะค่ะ พูดเบาๆ… แล้วก็ทำท่าเขิล นิดๆ พร้อมกับบอกเบาๆว่า “หมดแล้วค่ะ สิ่งที่จะพูด…มีแค่นี้ค่ะ”

“ธารนริน” ถึงกับอมยิ้ม ในความช่างเจรจา ของสาวเจ้าพร้อมกับถามว่า แล้วถ้าเข้าไปแล้วหาเขาไม่เจอละ จะทำยังไง ครับ..?

…”ริลลดา” ยิ้มเขิลๆ ..ตอนนี้ยังไม่ทราบ ค่ะ แต่..เดี๋ยวคงคิดออก ว่าจะทำยังไง ค่ะ…

“ธารนริน” ก้มมองหน้า หญิงสาวพร้อมกับหรี่ตา และก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เธอบอกว่าเพิ่งมาถึงเมืองไทย และใครเชิญเธอมา และเชิญในถานะอะไร เพราะว่างานนี้เป็นงานจัดขึ้นเฉพาะคนบันเทิงเท่านั้น…แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป นอกจากบอกว่า งั้นก็เข้าไปก่อน อย่างอื่นเดี๋ยวค่อยว่ากัน พร้อมกับยกแขนเพื่อให้เธอ เกาะแขนเข้างาน….

……ทันที่ ที่เหยียบพรหมแดงเข้างาน ก็มีทั้งแสงแฟรช วิบวับ วิบวับ มากมาย จนทำเอาเธอและเขา เบลอกันไปเลยทีเดียว ..และแล้วก็มีเหตุกาล เมื่อมีคนเดินมาเหยียบชายกระโปรงของหญิงสาว จังหวะเดียวกับที่ “ริลลดา” ก้าวเดินพอดี มันทำให้เธอเสียการทรงตัว “ธารนริน” จึงขว้าตัวเธอไว้ไม่ให้ล้ม ช่างภาพตาไวจับภาพ ได้ภาพมุมกล้อง แบบแนบชิด ผู้คนฮือฮา เรียกว่าหันมามอง กันเป็นตาเดียว….

“ธารนริน” ถึงกับ “ถอนหายใจเฮื้อกใหญ่” แล้วก็บ่นกับตัวเองเบาๆ ชีวิตไม่สงบแน่งานนนี้…

…..และแล้ว ก็มีเสียงแหลมปี๊ด เสียงหนึ่งแทรกเข้ามา ต้าย ตาย ตาย ตายแล้วววว…..

…”ริลลดา” พี่ตี๊….!!!

พี่ตี๊” สาวในร่างชาย “คือผู้ดูแล ศิลปิล นักร้อง ค่ายยักใหญ่ค่ายหนึ่ง” “ยางไง ยางไง ยางไงเนี๊ย..น้องเจ๊ท นี่มันหมายความว่ายังไง..ค้าา ?

…”ริลลดา” หมายความอะไรคะ ไม่มีอะไรสักอย่าง ค่ะ

พี่ตี๊” เล่ามาซะดีๆ เล่ามาเล่ามา น้องเจ๊ท เล่ามาเดี๋ยวนี๊ เสียงสูงปี๊สส…

“ธารนริน” แอบปลีกตัวออกไป เงียบๆ โดยไม่ได้รอฟัง ว่าสองคนคุยอะไรกัน และพร้อมกับถึงบางอ้อ ในใจว่าว่า หญิงสาวคงถูกเชิญมาในถานะ “ศิลปิน” มือใหม่ของค่าย ยักใหญ่นั่นเอง…

…”ริลลดา” ไม่มีออะไรค่ะ พี่ตี๊ เจ๊ท เจอพี่เค้าหน้างาน แล้วก็เลยขอเค้าเข้ามาพร้อมกัน แล้วเหตุกานเมื่อตะกี้นี้ มันก็เป็นอุบัติเหตุ ค่ะ

พี่ตี๊” จริงดิ ว๊า เสียดายยย

…”ริลลดา” จริงค่ะ

พี่ตี๊” อ่ะเคร เครเคร งั้นเราไปนั่งกันเถอะ งานจะเริ่มแล้ว…

…”ริลลดา” ค่ะ

ความบังเอิญ ยังไม่หมดแค่นั้น ระหว่างเดินไปยังที่นั่ง ที่ทีมงานได้จัดไว้ให้นั้น ทำไมที่นั่งของ “ธารนริน” และ “ริลลดา” มันตรงกันอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนการชัดฉากยังไงยังงั้น…

…”ริลลดา” ทันทีที่ได้ที่นั่ง ก็มีสายตามากมาย มองมาที่เธอ….

พี่ตี๊” กระซิบ เบาๆ อ่ะงานเข้า….

…”ริลลดา” งานไรคะ งง”

พี่ตี๊” ไว้จะเล่าให้ฟัง ไม่รู้จะทันมั้ย…

…”ริลลดา” อ่อค่ะ

“ธารนริน” นั่งในกลุ่มทีม นักแสดง ที่ทีมงานจัดไว้ให้ คนอื่นก็คุยกันไป ส่วนตัวเขานั้น คิดแค่สิ่งเดียว เขาจะกลับทางไหน เพื่อเลี่ยงการตอบคำถามสื่อ ของเรื่องเมื่อตอนหัวค่ำ คิดแล้วก็อดชำเรืองมองหญิงสาว ตัวต้นเรื่องที่ทำให้ สื่อฮือฮาไปทั้งงานไม่ได้” มองแล้วก็พาให้หงุดหงิดใจ แล้วก็นั่งคิดทบทวน ว่าถ้าเขาถามว่าเธอมางานกับใคร ป่านนี้ต่างคน ก็คงไม่ต้องมาเจอเหตุกาลแบบนี้ และดูท่าเจ้าตัว จะไม่เดือดเนื้อร้อนใจ อะไรเลย….

งานยังคงดำเนินต่อไป “ธารนริน” แอบหลบนักข่าว หลบสื่อ หายออกไปตอนไหนไม่มีใครรู้ มารู้อีกทีตอนงานเลิก “ริลลดา” เดินออกจากงานมาพร้อม พี่ตี๊ ทันทีที่ ริลลดา ออกมาถึงทางออกเหยี่ยวข่าวทั้งหลาย ก็วิ่งกรูกันมาที่เธอ พร้อมคำถามมากมาย จนไม่รู้ว่าจะตอบคำถามไหนก่อน กว่าเธอจะหลุดมาจากสื่อได้ ก็เล่นเอาเหนื่อยหอบ เลยทีเดียว”

…สื่อๆๆ” น้องคะ น้องคบกับ “ธารนริน” มานานหรือยังคะ น้องคบกันถานะอะไร ระดับไหนแล้ว น้องคงเป็นตัวจริงแน่ๆ ไม่งั้นเขาคงไม่พาออกงาน เพราะว่า “ธารนริน” เป็นคนเก็บตัวไม่ออกสื่อง่ายๆ แล้วตอนนี้เขาไปไหนแล้วคะ น้องถึงออกมาคนเดียว หรือว่าเขาไปเอารถ น้องคะ ยังไงคะ น้อง น้อง น้องคะ..บลา บลาฯฯ

…”ริลลดา” เอ่อ พี่สื่อคะ พี่คะ พี่ พี่ คะ เอาทีละคำถามได้ไหมคะ ไม่รู้จะตอบข้อไหน ก่อนเลยค่ะ…

…สื่อ ๆๆ” น้องคบกับ “ธารนริน” มานานหรือยังครับ..คะ บลา บลา?

…”ริลลดา” เจ๊ท” ขอตอบ ตรงๆนะคะ เจ๊ทยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าพี่เขาเป็นใคร แล้ว “เจ๊ท” จะตอบพี่ๆสือว่าคบมานาน หรือยังได้ไงคะ เอาเป็นว่า “เจ๊ท” เพิ่งเจอพี่เค้า ที่หน้างาน ก็เลยเข้างานมาพร้อมกัน ก็แค่นั้นค่ะ…

…สื่อ” แต่เท่าที่เห็น และภาพที่ออกมาดูเขาเทคแคร์ น้องตอนที่เดินเข้างานมา มันฟ้องว่า น้องสองคน น่าจะสนิทสนมกันมาก ซึ่งมันขัดกับคำตอบของน้อง มากๆนะคะ ช่วยตอบหน่อยนะคะ….

…”ริลลดา” เอ่อ..พี่สื่อคะ มันเป็นอุบัติเหตุ และพี่เค้าก็เป็นสุภาพบุรุษ” “เจ๊ท” ตอบความจริงที่สุดแล้วค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ให้คำตอบพี่ๆสื่อ ได้เพียงเท่านี้ มันมีแค่นี้จริงๆค่ะ….

พี่ตี๊” อร้ายยยยย คุณสื่อขา ดึกแล้วนะคะ รบกวนขอตัวน้อง กลับไปพักผ่อนก่อน นะคะ เช้าน้องมีงานต่อ น่ะค่ะ ขอตัวนะคะ ขอตัวค่ะ บลาบลาฯ….

…”ริลลดา” ….เฮ้อ..กว่าจะมาได้นะพี่ตี๊” บลา บลา บลา ลฯ

พี่ตี๊” ไงล่ะ ทีนี้รู้ยัง ว่างานอะไรเข้า”

…”ริลลดา” ค่ะ ..ว่าแต่ว่า ตอนนี้เจ้าตัวเค้า หายไปไหนคะ….

พี่ตี๊” คงแอบหนีกลับ ไปตั้งแต่งานยังไม่เลิก แล้ววววม้างงงง…พ่อคนนี้ละ” ตล๊อด ตล๊อด ตล๊อด…จริงๆ”

…”ริลลดา” ยังไงคะ..พี่ตี๊? เล่าให้ฟังหน่อยซิ นี่แค่ออกงานแรก ก็สร้างวีระกำซะแล้ว “ริลลดา เอ๋ย” ถ้าแม่รู้มีหวัง โดนเรียกตัวกลับแน่เลย เผลอๆ สิ่งที่กำลังจะทำถูกเบรคแน่ คุณยายอีกคน เฮ้ย พี่ตี๊ ตายละถ้ายายรู้ ทำไงดี “เจ๊ท” ไม่อยากให้ยายรู้ โอ้ยยยย ไม่อยากจะคิดเลย….

พี่ตี๊” คงไม่ทันแล้วละ” ม่ะพี่จะเล่าอะไรให้ฟัง เรื่องของเรื่องก็คือ “ธารนริน” (สุดหล่อ ของพี่ อุ๊ป..)” เค้าน่ะเป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบออกสื่อใดๆ นอกจากเรื่องงานเท่านั้น ถึงจะยอมออกสื่อ” เพราะฉะนั้นเด็กนอก อย่างเราน่ะ คงไม่ได้เห็นข่าว เขาบ่อยนักหรอก อย่าว่าเด็กนอกเลย แม้แต่แฟนๆเขา ทั่วประเทศก็ยังไม่ค่อยจะได้รู้ ข่าวคราวของเขานัก แต่นี่เจอเราวันเดียว แถมยังเกิดเรื่องราวขนาดนี้ ป่านนี้พ่อหนีเข้าป่าไปแล้วมั้ง อุ๊ป ขอโทษทีนะคะ น้องธารนริน พี่พูดไปตามความเคยชินนะค้า และก็ บลา บลา บลาฯ …….

…”ริลลดา” ตายจริง งั้น “เจ๊ท” ต้องขอโทษพี่เค้าแล้วล่ะคะ ทำไงดี พี่ตี๊ หาทางให้ “เจ๊ท” ด้วยนะคะ ทางไหนก็ได้ค่ะ ยังไงก็ต้องขอโทษพี่เค้าให้ได้ค่ะ

พี่ตี๊” ย๊ะ…คุณผู้หญิง ออกงานแรกก็หางานให้เลย นะยะ ชริ หมั่นไส้… เดินสปัดก้นปัดปัด ไปเลย… แล้วจะติดต่อกลับมานะ กลับบ้านดีๆ บาย บาย บาย…

…”ริลลดา” บายค่ะ พี่ตี๊ คนสวย” หญิงสาวเดินมาขึ้นรถ ทันทีที่ขึ้นรถ ก็นึกขึ้นได้ว่า ลืมขอซิมมือถือที่ พี่ตี๊เลย…ทำท่าจะลงไปเรียก ก็ทันเห็นรถตู้ท้ายไหวๆไกลๆ อ้าวกรำ จะติดต่อกันไงนี่ แล้วจะไปซื้อที่ไหนล่ะ ดึกป่านนี้ เอาละซิ “ริลลดา” แบตก็หมด เบอร์ใครก้ไม่มีสักคน แล้วทางกลับคอนโดฯ มันเส้นไหนหว่า คิดซิ คิด คิด “ริลลดา”…เธอจะตะเวนกรุง กลางดึกรึไง”
“แล้วก็นั่งคิดอะไร ไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งคิดได้ว่า จะหาทางขอโทษ “พ่อสุภาพบุรุษ สูทน้ำเงิน สุดหล่อ” นั้นได้ยังไงนะ และก็มาหยุดตรงที่.. แต่เขาก็เท่ห์ ระเบิดไปเลยเนอะ เสียงก็เพราะ แถมยังเป็นสุภาพบุรุษสุดๆ แต่หล่อบาดใจสาวๆขนาดเน้ แฟนคงเพียบ ละม้าง อืมมม” พรุ้งนี้มีหวังออกมาแก้ข่าว พัลวัลแน่เลย ขอโทษทีนะคะ “เจ๊ท” ไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษจากใจจริงค่ะ….

********************

๒.

……เช้าวันรุ่งขึ้น หญิงสาวตื่นมาพร้อมอาการ สลึมสลือ เหมือนคนนอนไม่เต็มที่ ทั้งยังปรับตัวเรื่องเวลายังไม่ได้ แถมเมื่อคืนกว่าจะหาทาง กลับคอนโดได้ เกือบตีสาม…
มาถึงอาบน้ำเสร็จ ชัตดาวน์ ไปเลย…. ตื่นเช้ามาก้ยัง งงๆ แต่ก้อดไม่ได้ที่จะตื่นมาชด กาแฟสักถ้วย.. เอื้อมมือเปิดไอแพด ที่ชารตไว้หัวเตียง แล้วก้นั่งเช็คนี่โน่นนั่นไปเรื่อยเปื่อย พร้อมกับเปิดทีวีทิ้งไว้ แล้วก้เดินไปที่มุมกาแฟ กำลังจะทำกาแฟ”

…หูพลันได้ยินเสียง ผู้ประกาศเกริ่นหัวข่าวว่า เรามาดูข่าวบันเทิงกันบ้างว่า วันนี้มีอะไรมาอับเดทกันบ้าง มาเริ่มกันที่ข่าวนี้ โอ้วว แม่เจ้า” ทั้งสื่อ ทั้งแฟนคลับลฯ ถึงกับตลึงกันเลยทีเดียว “เมื่อซุปตาร์เบอร์หนึ่ง “ธารนริน” ของพวกเค้ายอมออกสื่อ” โดยมาเปิดตัวในงาน ประกาศรางวัลฯ แถมไม่ได้มาคนเดียว อย่างที่พวกเราเคยเห็นกันซะด้วย เขามาพร้อมกับ สาวเซ็กซี่ชุดดำเปรี้ยวจี๊ด เดินบนพรหมแดงด้วยกัน ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แถมมี โมเม้นต์หวานเล็กๆ ให้พวกเหยี่ยวข่าวอิจฉาตาร้อนผ่าว กันไปตามๆกัน แต่เป็นที่น่าเสียดาย ที่เจ้าตัวไม่ยอม ออกมาให้สัมพาท ถึงข่าวดีนี้ โดยแอบหลบออกไปก่อนงานเลิก”

และปล่อยให้เป็นหน้าที่ ฝ่ายหญิงที่ต้องออกมาตอบสื่อ แบบมือไม่โปร” ว่าแค่เจอกันหน้างาน และเดินเข้างานมาพร้อมกัน แค่นั้น ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว โถ โถ โถ คุณน้องขาาาา ภาพมันชัดซะขนาดนั้น แก้ตัวไม่ขึ้นแล้วละค้๊าา คุณน้องขา าาาา”….แต่ก้นั่นละค่ะ วงการมายา ในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมรับ บอกว่าไม่มีอะไร เราก็ต้องว่าไม่มีอะไร ไปตามนั้นนะคะ….. ว่าแต่ว่า น้องเค้าเป้นใครกัน…? ใครทราบ โทรบอกด้วยนะคะ…

…”ริลลดา” อ๊ะ งานเข้าของแท้ งานนี้จะออกจากบ้านได้ไหมเนี่ย.. พี่ตี๊ก็ไม่ติดต่อมาสักที ตกลงว่าหาทางที่จะขอโทษ พี่เค้าให้ได้หรือเปล่า” พี่ตี๊นะพี่ตี๊ ไม่น่าชวนไปงานนี้เลย.. อ่ะโทษใส่คนอื่นละเรา” ไม่นะ “คนอย่าง ริลลดา” ไม่มีทางโยนให้คนอื่นรับผิดชอบ แน่นอน ใครก่อคนนั้นต้องรับผิดชอบ” ..รอก่อนนะ พ่อเทพบุตร” “เจ๊ท” กำลังหาทางติดต่อไปอยู่ อย่าเพิ่งเคียดไปนะ เรื่องมันไม่มีอะไรน่าเคียด” ถ้าจะมีก็แค่เรื่องเดียว คือเรื่องที่จะต้องแก้ตัว กับคนใกล้ตัวยังไง แค่นั้นเอง…

“แต่ถ้าเราเป็นคนคนนั้นล่ะ เราก็คงจิตตกเช่นกัน ใครบ้างจะอยากให้คนของตัวเอง ไปเดินให้คนอื่นเกาะแขน เป็นเราเราคงทนไม่ได้ “เธอคนนั้น” ก็คงทนไม่ได้เช่นกัน ต้องขอโทษจริงๆค่ะ ขอฝากคำขอโทษ ไปกับสายลม” เพื่อไปบอกเขาแหละเธอว่า “ริลลดา” คนนี้มิได้มีเจตนา ไปในทางไม่ดีเลย ขอโทษนะ ขอโทษจากหัวของ “ริลลดา”…

…”ริลลดา” จิบกาแฟ เช็คเมล ท่องโซเชียลไปเรื่อยเปื่อย จนเห็นข้อความเด้งมาทางไลน มือถือ จึงเอื้อมมือไปหยิบมาดู ปรากฎว่าเป็นพี่ตี๊

พี่ตี๊” อยู่ไหน พี่จะไปหา มะคืนลืมเอาซิมให้ นายบ่นไปหลายกระบุงโกยเลย จะเอาเข้าไปให้ และจะเอางานที่นายฝากไว้ไปให้ด้วย จะไดศึกษาไปพลางๆก่อน…แล้วคอนโดอยู่ไหน บอกทางมาเดี๋ยวพี่จะเข้าไปเลย…บาลบลาฯ

…”ริลลดา” คอนโดค่ะ พี่รีบมาเลยนะคะ “เจ๊ท” ใจร้อนค่ะ คอนโดอยู่ที่ลฯ …พี่มาถึงแล้วให้เจ้าหน้าที่ข้างล่าง โทรขึ้นมากะได้ค่ะ “เจ๊ท” จะลงไปรับค่ะ..

“ทันทีที่ พี่ตี๊มาถึง “ริลลดา” ก็ทวงถามทันทีว่ารู้หรือยังว่า จะขอโทษพี่เขาได้ทางไหนบ้าง อะไรยังไง” บอกมาเร็วค่ะ

พี่ตี๊” เดี๋ยวใจเย็นก่อน พอดีจะบอกว่า หนทางติดต่อ ถูกตัดขาดหมดเลย แต่…เหลือหนทางเดียวที่เราจะเสี่ยง ต่อกานโดนเหวี่ยง เพราะผิดการะเทสะ และสถานที่อย่างสิ้นเชิง แต่มันเหลือแค่ทางเดียวจริงๆ…

…”ริลลดา” ทางไหนคะ อย่าบอกนะว่าให้ไปหาที่บ้าน..?

พี่ตี๊” โนๆ อย่ามะโนค่ะ หนทางนี้หมดสิทธิ์ค่ะคุณน้องขา….คือพี่ มีเบอร์ที่ไว้สำหรับ ติดต่อเรื่องงานน่ะ และเหลือเบอร์นี้เบอร์เดียว ที่ยังไม่ถูกตัดขาด…คุณน้องจะเสี่ยงไหม… บอกมาได้เลย เดี๋ยวพี่จัดการให้…

…”ริลลดา” ค่ะ จัดไปค่ะ…

…ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด….ลฯ ฮัลโล สวัสดีครับ “ธาร” พูดสายครับ นั่นใครครับนั่น.? ฮัลโล ฮัลโล ถ้าไม่พูดจะโทรมาทำไมครับ..?

…”ริลลดา” เอ่อ สวัสดีค่ะ “เจ๊ท” เอ้ย.. “ลดา เอ้ย.. “ริลลดา ค่ะ ขอรบกวนนิดนึงนะคะ …ทราบค่ะว่าเบอร์นี้ เป็นเบอร์ติดต่องานเท่านั้น แต่ค้นหาจนหมดแล้วไม่มีหนทางไหน ที่จะติดต่อได้เลย อย่าเพิ่งวางนะคะ ที่ติดต่อมา เพียงเพื่อจะขอโทษ กับเหตุกาลเมื่อคืนนี้น่ะค่ะ รู้สึกผิดจริงๆ มิได้มีเจตนาจะทำให้เป็นแบบนี้เลย ขอโทษจากหัวใจค่ะ
และก็ขอ ฝากไปขอโทษ คนใกล้ตัวของคุณด้วยนะคะว่า ฉันขอโทษจริงๆ ขอโทษจากหัวใจค่ะ” หญิงสาวรีบพูด ยาวเหยียด เพราะกลัวว่า เขาจะตัดบทแล้ววางสายไป เพราะเธอได้รับข้อมูลของชายหนุ่ม มาจากพี่ตี๊ ว่าเขาจะไม่ทนฟังอะไรนานๆ….

“ธารนริน” อ่อ” ทำผิดอะไร ถึงต้องรู้สึกผิด จนต้องมาขอโทษ ถ้าไม่ได้ทำผิดอะไร ก็ไม่มีความจำเป็นอะไร ที่ต้องมาขอโทษ เข้าใจตามนี้นะ…แค่นี้ใช่ไหมเรื่องที่จะพูด..?

…”ริลลดา” เอ่อ เอ่อ พี่คะ คุณคะ เดี๋ยวค่ะ..ขอโทษนะค่ะ ที่เข้าใจผิด คิดว่าคุณอยากได้คำขอโทษ เพื่อจะไปบอกกับคนใกล้ตัวให้เข้าใจ ว่าฉันไม่ได้มีเจตนาใดๆทั้งสิ้น และคิดไม่ถึงว่าคุณจะไม่ต้องการ คำขอโทษใดๆ แต่ถึงแม้คุณจะไม่ต้องการ แต่ฉันก้ยังยืนยัน ว่าฉันต้องการขอโทษ และฝากคำขอโทษนี้ ไปให้กับคนของคุณด้วยค่ะ…

“ธารนริน” ใคร..? คือคนที่คุณหมายถึง “ใครคือคนใกล้ตัว และใครคือคนคนนั้น” ช่วยบอกผมหน่อย คุณหมายถึงใคร…?

…”ริลลดา” ฉันไม่ทราบ” ฉันก็แค่คิดว่า เหตุกาลเมื่อคืน มันจะทำให้ “คนรัก แฟน” หรือแม้แต่เพื่อนผู้หญิงคนสนิท” ของคุณอาจเข้าใจผิด เพราะว่าผู้หญิงน่ะ จิตใจเปาะบางกับเรื่องพวกนี้ ต่อให้เข้มแข็งแค่ไหน” หากรู้ว่าคนของตัวเอง ไปเป็นข่าว หรือ สนิทสนมกับหญิงอื่น ก็คงทำใจให้ยอมรับไม่ได้ทั้งนั้น..และที่ฉันพูดมาทั้งหมดนี่ ฉันไม่ได้คิดไปเอง แต่ฉันเอาความรู้สึกของตัวเอง เป็นบรรทัดฐาน หากฉันเป็นผู้หญิงคนนั้นของคุณ ฉันก็ทนไม่ได้เช่นกัน เพราะว่าฉันมันพวกขี้เหนียว ที่ไม่มีวันยอมให้ใครมายุ่งกับคนของตัวเอง “นอกเสียจาก คนที่ฉันคิดว่าเขาเป็นของฉัน จะขอเดินออกไปเอง…ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันก็จะเคารพในการตัดสินใจของเขาค่ะ… ปลายสายเงียบไป หรือว่าจะวางไปแล้ว คุณคะ คุณ คุณคะ…

“ธารนริน” ฟังอยู่ครับ”.. ทำไมโดนใคร “หักอก” มาเหรอ…?

…”ริลลดา” เปล่าค่ะ ฉันกลัวความรักน่ะค่ะ เพราะว่าความรัก มักจะทำให้คน เสียใจ โกรธ เกลียด เคียดแค้น หรือไม่ก็ถึงกับ รบรา ฆ่าฟันกันให้ตายไปข้างนึง”
ฉันจึงไม่อยากเป็นส่วนหนึ่ง ของการกระทำ ที่จะนำพามาซึ่งความเจ็บปวดของใคร..” “เคยมีคนบอกฉันว่า ความรักจะทำให้คนเรา มีจิตใจอ่อนโยน” ฉันกลับมองไม่เห็นสิ่งเหล่านั้นเลย เพราะทุกวันนี้เท่าที่ฉันเห็นจากสื่อ ที่เป็นข่าวตาละวัน ส่วนหนึ่งก็มาจากความรักนี่ไม่ใช่เหรอ…? “เพราะฉนั้น ฉันขอความกรุณาจากคุณ จงได้โปรดรับคำขอโทษจากฉันไว้ด้วยเถอะนะคะ… ไม่อยากมีอะไร ติดค้างในใจน่ะค่ะ”

“ธารนริน” ชายหนุ่ม ถึงกับอึ้ง กับคำพูดของเธอคนนี้” คนที่กลัวความรัก และมุมมองความรักของเธอ มันมีทั้งอ่อนโยน อ่อนหวาน ปนเศร้า ได้ขนาดนี้เลยเหรอ..? “ธารนริน” ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมคำพูดเบาๆ เบาจนเขาเองก็ไม่รู้ว่า มันจะได้ยินไปถึง ปลายสายอีกด้านนึง หรือเปล่า” “(ทำไมเขาถึง รู้สึกสะเทือนใจ กับคำพูดของผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่เขาแค่เจอเพียงไม่กี่ชั่วโมง ทำไม ทำไม เขาเฝ้าถามตัวเอง ในใจ”)…

“คุณ ฟังนะ ผมไม่ได้โกรธอะไรคุณเลย และคุณเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ฉนั้นคุณก็ไม่มีอะไรต้องมาขอโทษผม หรือใครทั้งนั้น” “แต่หากว่า คุณยังไม่สบายใจ และอยากขอโทษ ผมก็จะรับมันไว้ และผมก็จะบอกว่าลืมมันซะ อย่าเก็บเอามาคิด เพราะว่ามันไม่มีอะไร…” นี่คงเป็นครั้งแรกละมั้งที่ “ธารนริน” จะยอมพูดยาวๆ กับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน…

…”ริลลดา” ขอบคุณค่ะ…ที่เข้าใจ” เธอขอบคุณเขาเบาๆ” งั้นฉันรบกวนคุณเท่านี้นะคะ ขอโทษอีกครั้งที่โทรมาเบอรนี้ และทำให้ไม่สบายใจอีก ขอโทษจากหัวใจ “ริลลดา” ค่ะ…

“ธารนริน” ไม่เป็นไรครับ ตอบกลับเบาๆเช่นกัน..เขายืนเงียบไปนานเท่าไหร่ไม่รู้”…

“มารู้สึกตัวอีกที ก็ต่อเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ ดังขึ้นอีกครั้ง..คราวนี้ปลายสายเป็นเรื่องงานลฯ ซึ่งเขารู้แก่ใจว่า งานที่ติดต่อเข้ามาช่วงนี้ มันคืองานอะไร มันคงไม่พ้นงานที่ จะนำพาเขาเข้าไปอยู่ในโลก ของการซักฟอกเรื่องราวที่เกิดขึ้น แค่ข้ามคืน” เขาจึงไม่สนใจ ที่จะรับงานนั้นๆ…

*และเขาก็กลับมาสู่โหมด ของการเก็บตัวเงียบๆ หลบหนีสังคมคนเมือง ไปอยู่ในที่ ที่ไม่มีใครตามหาเขาเจอ หากเขาไม่ต้องการให้เจอ” ไม่สนใจสื่อต่างๆ ไม่ให้มีแม้แต่ข่าวคราวใดๆของเขาอีก ปิดกั้นตัวเองให้อยู่ในโลกที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเป็น กำแพง”

…”ริลลดา” หลังจากได้ทำหน้าที่ ที่สมควรทำแล้ว.. เธอก็ตั้งใจทำสิ่งที่ตัวเองรัก จนไม่มีแม้เวลาจะคิดถึงเรื่องใดๆทั้งสิ้น ใช้ชีวิตอยู่กับงาน และการเรียน ยังคงเดินทางไปมาระหว่าง เมกาฯ และเมืองไทย จนบัดนี้เธอเองก็มีชื่อเสียง ในถานะ ร็อคเกอร์สาว และเป็นที่รู้จักมากขึ้น ถึงจะไม่ดังเปี้ยงป้าง เพราะเธอตั้งใจจะทำเป็นแค่งานอดิเรก เท่านั้น” ฉะนั้นเพลงทุกเพลงที่เธอร้อง เธอจะมีส่วนร่วมทุกอย่าง เขียนเนื่อร้องเอง ทำนอง ดนตรี เธอก็ใช้ความสามารถ ในการเล่นกีต้าร์ หรือ เปียโน เป็นตนตรีหลัก” ในแนวที่เธอถนัด…
เธอจะทำ ซิงเกิ้ล” เดี่ยวเท่านั้น”…….

*******************

๓.

…”สองปีต่อมา

“ริลลดา เดินทางกลับมาเมืองไทย เพื่อมาเตรียมงานเพลง โปรเจ็คใหม่ของเธอ เธอก็ไม่ได้เดินทางมา ที่เมืองหลวงแต่อย่างใด โดยให้เหตุผล กับต้นสังกัดไปว่า ขอไปใช้ที่สงบๆ เขียนเพลง และเตรียมตัว เพราะว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรก ที่เธอตัดสินใจจะมาอยู่เมืองไทย ยาวๆสักครั้ง ทั้งที่เธอเป็นคนไม่ถูกกับ อากาศร้อนเท่าใดนัก เธอเดิทางไปพักกับคุณตาคุณยายของเธอ ทางภาคเหนือของประเทศ และการมาครั้งนี้ของเธอ เป็นความลับสำหรับคนวงการบันเทิง จะมีคนใกล้ชิดเท่านั้น ที่จะรู้ว่าเธอเดินมางมาอยู่เมืองไทย…

“เช้าวันหนึ่ง “ริลลดา” กำลังเดินเล่นอยู่ท่ามกลางป่าเขา ในไร่ของตากับยายของเธอ เธอเดินชื่นชมธรรมชาติ จนเผลอเดินล้ำเขาไปในเขตหวงห้าม ของเจ้าของไร่ข้างๆ อย่างไม่รู้ตัว ทั้งที่ตากับยายได้เตือนไว้แล้วว่า อย่าเดินเข้าไปเด็ดขาด เพราะว่าเจ้าของเขาไม่อนุญาต และไม่ชอบให้ใคร เข้าไปวุ่นวาย” กว่าจะรู้ตัว “ริลลดา” ก็เผลอเดินเข้าไป จนถึงเขตบ้านพักริมน้ำ เป็นเรือนแพทรงไทย หลังกะทัดรัด ตกแต่งแบบง่ายๆ ร่มรื่นสะอาดตา เย็นสบายน่านั่งปล่อยอารมณ์ชิวๆ น่าใช้เป็นที่นั่งเขียนเพลง และคิดงานเป็นที่สุด มัวคิดอะไรเพลิน เลยทำให้ไม่ได้ยินเสียงคนเดิน มาหน้าทางด้านหลัง และเมื่อเขาส่งเสียง ถามขึ้น เธอถึงกับสดุ้งสุดตัว เลยทีเดียว…

“คุณเป้นใคร และใครอนุญาต ให้คุณเข้ามาถึงในนี้..? ที่นี่เป็นเขตหวงห้าม และเป็นสถานที่ส่วนบุคคล คุณกำลังบุกรุก สถานที่ส่วนบุคคล..”

…”ริลลดา” ทำไมเสียงคุ้นจัง เหมือนเคยได้ยินที่ไหน จึงรีบหันไปดู พอหันมาปะชันหน้ากัน เธอก็ขมวดคิ้วเล็กๆ ว่าเคยเจอ ผู้ชายคนนี้ที่ไหน แต่ก็ยังคิดไม่ออก” และสิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือ ส่งยิ้มแหยๆ และพูดขึ้นว่า ฉันขอโทษค่ะ พอดีฉันพักอยู่ไร่ข้างๆนี้ พร้อมชี้มือไปที่ไร่ ตายายของเธอ” เจ้าของไร่ได้เตือนฉันแล้ว ว่าอย่าเดินเข้ามาเพราะว่า เจ้าของไร่ ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามา ฉันขอโทษนะคะ พอดีว่าเดินดูอะไรเพลินไปหน่อย และเห็นว่าบ้านริมน้ำ หลังนี้สวยมาก เลยเดินมาเรื่อยๆน่ะค่ะ ไม่ได้มีเจตนาคิดจะบุกรุกอะไร แต่อย่างใด ได้โปรดอย่าถึงกับจับฉันส่งตำรวจ หรือมีเรื่องถึงโรงถึงศาลเลยนะคะ ฉันยินดีชดใช้ค่าเสียหาย เท่าที่คุณจะเรียกร้องทุกอย่างค่ะ และขอความกรุณา อย่าให้เจ้าของไร่ข้างๆนี้ทราบเรื่องนะคะ ฉันจะขอรับผิดทุกอย่างค่ะ…

“ธารนริน” ทันทีที่ผู้หญิงที่ถูกเขากล่าวหา ว่าบุกรุกหันมา เขาก็ตัวชาวาบ เหมือนถูกสตาฟไว้ ทั้งที่ยังมีลมหายใจ” “ริลลดา” เขาจำเธอได้ไม่เคยลืมเลือน ผู้หญิงที่มีความหมั่นใจในตัวเองสูง แต่น้ำเสียง และคำพูดของเธอช่างอ่อนโยน ต่างกลับบุคลิกที่ดูมั่นใจของเธอยิ่งนัก” ผู้หญิงที่ทำให้ชีวิตเขาวุ่นวาย แม้เพียงแค่เจอกันไม่กี่ชั่วโมง เมือสองปีก่อน “สองปี นี่เวลามันผ่านไปสองปีแล้วหรือนี่” เธอก็ยังเป็นเธอเช่นเคยสินะ หรือนี่คือเอกลักษ์ของเธอ ที่จะพูดทุกสิ่งที่ตัวเองอยากพูดจนจบ แล้วค่อยให้คู่เจรจาตัดสิน” แล้วเขาก็ต้องใจหายวาบ เมื่อเธอไม่มีทีท่าว่าจะจำเขาได้ มีเพียงคิ้วที่ขมวดเล็กๆ ยามเมื่อหันมาประเชิญหน้าวินาทีแรกเท่านั้น…

…”ริลลดา” คะ ตกลงคุณจะเรียกร้องค่า เสียหายเท่าไหร่คะ แต่ฉันต้องขอกลับไปเอาตังก่อนนะคะ ไม่ได้ติดกระเป๋ามาเลยน่ะค่ะ หรือว่าคุณจะเอา นาฬิกาเรือนนี้มัดจำไว้ก่อน ก็ได้ค่ะ เรือนนี้ถ้านำไปขาย ราคาน่าจะอยู่ที่ ประมาณสักแสนนึงได้น่ะค่ะ เธอทำท่าจะถอดสายนาฬิกาลำรองสายหนัง “แบรนดัง” ออกจากข้อมือ…

“ธารนริน” ถึงกับต้องทำเสียงดุๆ” จะทำอะไรน่ะ ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ ว่าเอาเรื่องคุณ หรือเรียกร้องค่าเสียหายอะไร เพราะมันก็ไม่ได้สึกหรอตรงไหน ผมก็แค่ถามว่า คุณเข้ามาได้ยังไง เพราะที่นี่มันเขตหวงห้าม ก็แค่นั้น” “(ทำไมชอบ คิดเอง เออเอง เขาคิดในใจ)..

…”ริลลดา” ยังคงคุ่นคิด กับน้ำเสียงชายหนุ่มไม่หาย แต่ทำอย่างไร เธอก็คิดไม่ออกว่าเคยได้ยิน น้ำเสียงแบบนี้ที่ไหน ใบหน้าก็คุ้นๆ เพียงแค่มันถูกบทบัง ไปด้วยนวดเคลารุงรัง คงไม่ได้เจอใบมีดโกนมานาน แรมเดือนละม้าง..งงงงเนี่ย” คิดได้ดังนั้น เธอก็อดเผลอยิ้มออกมาไม่ได้…

“จนทำให้ “ธารนริน” อดชำเรื่องมองไม่ได้ ว่าสาวเจ้าคิดอะไรขึ้นมาอีก…แต่ก็ไม่ถามอะไร ยังคงยืนเงียบอยู่แบบนั้น…

..จนหญิงสาว พูดขึ้นว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันคงต้องไปแล้ว ต้องขอโทษอีกครั้ง ที่เสียมารญาต เข้ามาโดยที่เจ้าของไม่ได้อนุญาต” พูดจบเธอก็หมุนตัว กำลังเดินกลับทางที่เธอเดินเข้ามา…

“ธารนริน” เดี๋ยวก่อน”

…”ริลลดา” ชงักเท้ากึก

“ธารนริน” ออกทางนี้ก็ได้ พร้อมกับชี้มือไปทางประตูทางเข้าด้านหน้า ที่มีแม่กุญแจดอกใหญ่คล้องอยู่

…”ริลลดา” ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมาทางไหน ก็ควรออกไปทางนั้น เพราะฉันไม่ได้มาในถานะ ของผู้ได้รับเชิญ ก็สมควรออกไปแบบ ผู้ไม่ได้รับเชฺิญเช่นนั้น..

“ธารนริน” “เอ่อวุ้ย เอาเข้าไป บทจะตี๊ส ก็ตี๊ส ขึ้นมาซะอย่างนั้น” ไอ้อาการแบบนี้มันเหมือนใครกันนะคุ้นๆ เค้าคิดในใจ” ..เอ่อ คราวหน้าถ้าจะมา ขอให้มาทางด้าหน้า นะครับ “ยินดีต้อนรับครับ”…

…”ริลลดา” ก้มหัวเล็กน้อย โดยไม่ได้หันมามอง แล้วก็เดินออกไปเงียบๆ”

“ธารนริน” สูตลมหายใจเข้าปวดลึกๆ แล้วก็ถอนหายใจออกมา พร้อมกับบ่นพึมพรำว่า” ทำไมนะ ทำไมผู้หญิงคนนี้ ถึงมีอิทธิพลกับเขามากมาย ทั้งที่เจ้าตัว ไม่ได้มีทีท่าว่าจะจำเขาได้เลย.. แต่มันก็ทำให้เขา อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมจู่ๆเธอจึงมาอยู่ที่นี่ได้ โลกมันช่างกลม หรือว่าโชคชตากำลังกลั้นแกล้ง ให้เขาได้เจอกับเธออีกครั้ง แต่ก็ทำให้เธอจำเขาไม่ได้” หรือว่าสภาพเขาตอนนี้ มันดูไม่ได้จนเธอจำเขาไม่ได้กันแน่..?

…”ริลลดา” เธอเองระหว่างที่เดินออกมา เธอก็คุ่นคิดมาตลอดทางว่า ทำไมเธอจึงคุ้นน้ำเสียงดุๆแต่อ่อนโยนนี้นัก แต่คิดยังไงเธอก็คิดไม่ออกสักที”…

**********************

“เขาและเธอ จะเป็นยังไงต่อไป..

“ติดตาม ตอนต่อไปได้ที่นี่ เร็วๆนี้…

วันนี้ ภูเก็ตฝนยังคงตก….อยู่

อากาศเย็นๆ…

ถ้าจะได้นั่งจิบกาแฟร้อนๆ ในร้านกาแฟหรูๆ บรรยากาศดีๆ น่าจะมีความสุขไม่น้อย ว่าแล้วก็ไปขอใบลาฝ่ายบุคคลดีกว่า ลาสักหนึ่งวัน บวกกับวันหยุด2วัน โอ้3วันนอนดูหนังอยู่บ้าน ฮาฮาฮา…… should be good idea….. HR department’s  …Why don’t you use your annual leave? it will expire an the end of December 2010, she always ask me to use my annual leave ,  ไอ้เรา..จะไปไหนดีเนี่ยวันหยุดเหลือเยอะแยะ… รวมๆแล้วเกือบ 30วันแน่ะ…. เปลี่ยนเป็นตังได้มะ Boss?…แอบงก… she said แบบไม่ต้องคิด nope! แป่วว แป่ว… ไม่เป็นไรเก็บไว้ก่อน ยังพอมีเวลา เดี๋ยวคงคิดออกว่าจะไปไหน ติดอยู่ที่จะเอา money ไหนเที่ยวฟ่ะ เที่ยวจังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ก่อนเดินออกจากห้อง HR.. ยังมีหยอด Boss! Are you sure can not be pay in cash? กร้ากกกกกกกก… ถ้าใครมาอ่านเจออาจจะแปลกใจทำไมมีบทสนทนาเป็นภาษาอังกฤษ… พอดีบริษัทที่ทำงาน นายเป็นต่างชาติ เพื่อนร่วมงานมีทั้งไทย เอเชีย ยุโรป เมกา แคนาดา ฯลฯ เพราะฉนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับพนักงานคนไทย ที่จะซื่อสารกันด้วยภาษาอังกฤษ…. อิอิจริงๆแล้วอาจจะไม่มีใครมาอ่านเจอ อ.อ.อ

วันนี้ภูเก็ตฝนตก อากาศเย็นนิดหน่อย…

…ใกล้หน้าหนาวแล้วนะระวังรักษาสุขภาพกันด้วยนะ ภูเก็ตปรกติไม่มีหน้าหนาวมีแต่อากาศเย็นนิดหน่อย ตอนเช้ากับกลางคืน กลางวันถ้าฝนไม่ตก ก็ร้อนมาก วันนี้ฝนตกทั้งวันเลย ตกไม่หนักมาก ชอบจังอากาศเย็นๆแบบนี้ นอนสบาย จองตั๋วเครื่องบินภูเก็ต-เชียงใหม่-ภูเก็ต จะไปเที่ยวปีใหม่ ไม่รู้ฝนจะตกหรือเปล่าถ้าตกก็ไม่สนุก …แต่ก็นะถ้าทำให้มันสนุกมันก็สนุกแหละ …อิอิอิ… ถ้าเวลาเหลือจะขึ้นไปปายด้วย เสียดายจองตั๋วแอร์เอเชียไว้ เปลี่ยนแปลงไม่ได้ มีวันหยุดยาว แถมด้วยวันพักร้อนอีกสิบกว่าวัน แต่ดันจองตั๋วแค่ 5 วัน น่าจะได้ไปที่อื่นต่อ แต่ไม่เป็นไรรอดูอารมณ์ตอนนั้นดีกว่า ว่าจะทำอะไรต่อ ไม่อยากแพลน..แพลนทีไรล่มทุกที ไว้ค่อยตัดสินใจเวลานั้นแล้วกัน…..ถ้าฟิวอยากไปมันมีมากก็ยอมซื้อตั๋วใหม่ละกัน แต่ราคาน่าจะอับขึ้นอีกเพียบเลย..เฮ้อ.. คิด คิด… นั่งรถก็ไม่ได้เลยเมารถทุกที ทรมานอย่างแรง เฮ้อๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วจะขึ้นไปปายอย่างไรเนี่ย ตั๋วเครื่องบิน เชียงใหม่-ปาย-เชียงใหม่ ก็เต็มตั้งแต่ต้นปีแล้วมั้งหาไม่ได้เลย สงสัยถ้าจะไปจริงๆ ต้องยอมนั่งรถตู้แหละ กินยาแก้เมารถเอา แต่เสียดายอ่ะดิ ถ้านั่งรถแล้วไม่ได้เห็นวิวข้างทาง…ว่ามันสวยขนาดไหน คิดแล้วอยากให้ถึง วันนั้นซะวันนี้พรุ่งนิ.. ฮาฮาฮา… แต่อย่าพึ่งเลย เก็บตังอีก 2เดือน ก็พอทบกันเป็นค่าเที่ยวได้อีกนิดหน่อย อิอิอิ…..

วันนี้รู้สึกอาการแบบ เหงาๆ เซ็งๆ บอกไม่ถูก

เฮ้อ………… อยู่ๆก็เบื่อไม่อยากทำงานซะงั้น เห็นอะไรก็เบื่อ เซ็ง ไปหมด สายตาก็เริ่มแย่ เนื่องจากใช้คอมมาก ใช้ทั้งที่ทำงาน และที่บ้าน ไอ้จะไม่ใช้มันก็ไม่ได้ มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว เป็นทั้งเพื่อนแก้เหงาบางที เป็นเหมือนหน้าต่างโลก ให้เราได้รู้อะไรมากมาย ในโลกไซเบอร์… แต่ทุกอย่างมันก็มีข้อดีและข้อเสียทั้งนั้น มีคุณและโทษในขณะเดียวกัน แล้วแต่ใครจะได้รับคุณและโทษด้านไหนก็เท่านั้น……

ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายใจ

ไม่แน่ใจว่า เป็นอะไร ดวงไม่ค่อยดีอ่ะ แต่ก็พยายามคิดว่า มันเป็นช่วงเวลาที่ดวงเรามันจะต้องเป็นแบบนี้ ก็ไม่ค่อยคิอไรมาก วันนี้ก็ยังต้องกลับบ้านค่ำอีกตามเคย กะชายอยู่ซ้อมบอล จะแข่งพรุ่งนี้ เป็นกีฬาภายในระหว่าง บริษัทแม่ กับบริษัทในเครือ แข่งแบบเอาฮา ไม่เน้นความโปรแต่เน้นความฮา…เริ่มหิวแหละ จะกินไรดีวันนี้ วันก่อนอาหารเป็นพิษทีแล้ว เจ้าพัดไทย เจ้าประจำ ทำเอาไม่ได้นอนทั้งคืน… สงสัยวันนี้คงไม่พ้นเจ้าแชม (ไม่ใช่ใครนะ) หมายถึงก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นแชมหน้าปากซอยอพาทเม้นท์นั่นแหละ นี่ก็เจ้าไม่ประจำ แต่ก็ดันต้องใช้บริการบ่อย เหตุผลเพราะว่าสดวก แม่ค้าก็พูดไม่ดี ขอผักก็ไม่ค่อยอยากให้ อะไรจะขายอย่างเดียว เคยไปซื้อเองครั้งเดียวไม่ไปอีกเลย แต่ถ้าคนอื่นไปซื้อให้ก็กินได้ แต่ถ้าให้ไปซื้อเองละก็…ขอกิน มาม่าอยู่บ้านดีกว่า 5555555555 ไม่เสียสุขภาพจิต บ่นอีกแหละ ช่วงนี้เป็นไรบ่นจัง…. เฮ้อว่าก็กลับบ้านดีกว่า แล้วจะมาบ่นใหม่….