ได้ใช้เวลากับเค้าสองต่อสองเมื่อคืนวันเสาร์นั้น

ไม่ชอบ…ไม่ถูกใจ…ไม่รู้เช่นกันว่าทำไม..

ขอใช้ข้ออ้างเหมือนคนอื่น ข้ออ้างที่คนส่วนมากใช้…ยังไม่พร้อม

ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ…เพียงได้เห็นหน้า..ได้สบตา..

รู้เลยในทันใด..ว่าเค้าไม่ใช่…

ทำอย่างไรจึงจะห่างออกมาได้ โดยไม่ให้ใครปวดร้าว

ตอนแรกเราเริ่มจากคนแปลกหน้า..ที่เดินผ่านกันไปมา

จากนั้นเราพูดคุย…ยิ้มแย้ม..รู้สึกดี..เริ่มเล่นมุก..เริ่มหยอกล้อกัน..

อบอุ่น…แค่อบอุ่น…ไม่มีอะไรเกินไปกว่า

รวมทั้งลูกยุจากเพื่อนๆ…รวมทั้งความต้องการที่มากกว่าของเค้า

ความเข้าใจผิดๆที่ไม่น่าจะเกิดก็เกิดขึ้น..เมื่อเค้านึกคิดไป..ว่าเราชอบเค้า…

เคยมั๊ย..มีใครเข้ามาถามตรงๆ…”ชอบเราหรือเปล่า”

ถามด้วยรอยิ้ม..ด้วยความกระตือรือร้น..

เราจะตอบอย่างไร….ว่าเราไม่ได้รู้สึกอะไร..โดยไม่หักหาญนํ้าใจอีกฝ่าย

จึงได้แต่เงียบ…ก่อนจะตอบว่า…”ไม่รู้สิ”

แล้วก็เดินหนีไปดื้อๆ….โง่จริง..บ้าจริง…ทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร???

เพียงไม่นานเค้าก็ขอเบอร์จากเพื่อนๆ…

เพื่อนไม่ได้เสียมารยาท..เค้าโทร.มาถามเราก่อน..

ว่าอยากจะให้เบอร์โทร.เค้ามั๊ย…แล้วเราว่างัย????

ถูกต้อง…เหมือนถูกมนต์ความเขลาเข้าครอบงำ

เราตอบว่า”โอเค” ให้ความหวังเค้า..ให้ทุกอย่างมันเลยเถิด..

ทำลงไปแล้วก็เหนื่อยใจ

ข้อความแรกที่เค้าส่งมา…..

“สวัสดี..นี่สก๊อตนะ เราได้เบอร์เธอจากเพื่อนๆเธอ”

ด้วยว่าตอนนั้น…เรากำลังนั่งรถไฟไปคอนเสิร์ตที่อยู่อีกเมืองหนึ่งไกลออกไป…

เราอยู่กับเพื่อนๆที่เรารัก…ประมาณสิบสองคน..

ด้วยความคึกคะนอง..และเพื่อนๆที่ชอบยุ..

ทำให้เราส่งข้อความไปมากับเค้า..เหมือนหนุ่มสาวจีบกัน….

เมื่อกลับบ้าน..ไม่มีเพื่อนๆแล้ว…

มีเพียงเราเพียงผู้เดียวที่อยู่ในห้องนอน

เราจึงได้คิด..ว่า”เราทำอะไรลงไป”

มาวันนี้..เราเป็นแฟนกัน..ทั้งที่ไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้น…ไม่น่าเลย

+

+

นั่งจ้องหน้าเค้า…ฟังเค้าพรํ่าคำหวาน…ไม่ได้เคลิ้ม..

สาบานได้..รู้สึกอาเจียน..รู้สึกไม่ดี..ถามตนเอง “เรามาทำอะไรอยู่ที่นี่???”

โทร.เพื่อนมารับ…”ปวดท้อง” คือเหตุผล…

เค้าทำหน้างง..อะไร..พึ่งมา….

รีบกลับ…ไม่ใช่เพราะกลัวจะได้จ่ายค่าอาหาร..เปล่าเลย..

ยังไม่ได้สั่งอะไรเลยด้วยซํ้า

กับคนนี้…บอกตามตรง..ว่าไม่ได้รัก..ไม่ได้ชอบ

ไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากให้ต้องเนื้อต้องตัว…

นี่เป็นนิสัยติดตัว…กับผู้ชาย..ถ้าไม่ใช่เพื่อน..หรือแฟนที่ยอมรับ..

จะไม่อยากอยู่ใกล้..เผลอๆอาจจะเกลียดเสียด้วยซํ้า

ตอนนี้หรือ..ไม่อยากดูหน้าจอมือถือ..ไม่อยากแตะมือถือ

เพราะถ้าทำอย่างนั้น..จะพบว่า…

มีเก้ามิสคอล…สามข้อความ..จากเค้า..อะไรทำนองนี้..

หลอนมากๆ…ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย..ไม่รู้จะหยุดมันได้อย่างไร…

ไม่ใช่ความผิดเค้า…

เค้าดีพร้อมทุกอย่าง..ความรู้..นิสัย..หน้าตา…

แต่เราไม่ต้องการ..ยังไม่ต้องการ

It’s not his fault

God help me, please

I’m sorry,

I’m sorry

Please get me out of this massive shit

บางครั้ง…เราคิดว่า..ทุกอย่างมันไปอย่างเชื่องช้า…ไม่ทันใจ

ตอนนี้..ก็รู้สึกเช่นนั้น…ทำไมเวลาเดินช้าจัง..รอ..รอเวลา

ไม่ต่างกับตอนที่คอมเสีย…รอ..รอเอาไปซ่อม..แต่ก็ไม่มีตังค์

คอมเสียอย่างหนักหนาที่สุด..ไม่เคยเจออะไรอย่างนี้มาก่อน..

บ้าที่สุด..ค่าซ่อม..ไม่ตํ่ากว่าร้อยปอนด์..เฮ้อ…แต่ก็ช่างมันเถอะ

ระหว่างที่คอมเสีย..วุ่นวายมาก…วุ่นวายเพราะเที่ยว

เพื่อนๆมีโปรแกรมไปตลอด..ไนท์คลับ…คอนเสิร์ต.เหลวไหล..

สิ้นเงิน..โดยไม่มีประโยชน์..แสงสีของคํ่าคืน…กลิ่นกายวัยรุ่น..เหล้า..ยา…

เห็นมาหมด..แต่ใจแข็งพอ..ที่จะไม่ลอง

พูดเรื่องยา..วันนี้เพื่อนคนหนึ่งเอาผงขาวมาให้ดู..

อยู่ในซองเล็กๆ นิดเดียว ไม่อยากจะเชื่อ เสียตังค์ไปตั้งเยอะเพราะไอ้นี่???

เพื่อนบอกว่าไม่เหมือนยาบ้า ใช้แล้วไม่ติด เราควบคุมได้

เวลามันพูด..แววตาลุกวาว มันจะให้เราเอากับมัน..

ไม่ติดมายแแอส แล้วเค้าจะเรียกว่า class A drug ทำไม???

เหมือนมันรู้ความคิดเรา..มันบอกว่าเรียก class A drug

เพราะคนไม่มีปัญญาซื้อ มันเป็นยาชั้นสูง เฮ้อ…เอาเข้าไป

กลับไปเรื่องเวลา…ตอนนี้กำลังทำเรื่อง..ไปสอนภาษาอังกฤษที่ประเทศญี่ปุ่น

ตั้งใจรอมาก เพราะอยากไปจริงๆ เป็นประเทศในฝัน

แต่การทำเรื่องนี้คงนานหน่อย คงต้องรอต่อไป..ก็จะรอ…ไม่เจ็บปวดอะไร

ที่หันหน้าเข้าหาอาชีพครู..เพราะหนึ่ง…เงินดี..

ตอนแรกคิดว่าตัวเองอยู่ได้โดยไม่พึ่งเงิน..ไม่เห็นแก่เงิน แต่มันไม่ใช่หรอก

เงินนั้นสำคัญ..สำหรับตัวเรานั้น..ชอบความสบาย..มีบ้าน..มีรถ…ความพอใจ…

เมื่อตัวเองมีครบ..ก็จะได้หันกลับไปช่วยคํ้าจุน..ดูแลผู้เคยมีพระคุณ…

สอง…เพื่อนคนหนึ่ง(คนนี้เป็นครูสอนเคมี) พึ่งกลับมาจากการใช้ชีวิตที่นิวยอร์ก

เค้าบอกว่าเพื่อนเค้าเคยไปสอนที่ประเทศญี่ปุ่น..สวยงามมาก..เงินดีมาก…

ใครไปเป็นครูที่นั่นถือว่าไปหอบตังค์กลับมา (ขนาดนั้น)???

และท้ายสุดกิ๊บชอบประเทศญี่ปุ่น เพราะคิดว่าอากาศดี ซีนนารี่สวย

ชีวิตเรียบง่าย..สบายใจ…

เอ่ยถึงรถทำให้นึกได้..อีกสองเดือนก็จะได้ไปเรียนขับรถแล้ว..ดีใจมากๆ..

รู้สึกเหมือนว่าเราโตเสียที…ดีใจ…แม่ใจดี..ออกค่าเรียนให้..น่ารักจังแม่จ๋า

และอีกสองเดือน…การเรียนมัธยมก็จำต้องสิ้นสุด….

เรียนต่อ..สลัดคราบนักเรียน…ไปเป็นนักศีกษา…

คงจะทำให้ซีเรียสมากขึ้น..หยุดเที่ยวบ้าง…

เพราะรู้ว่าหน้าที่นี้สำคัญต่ออนาคต…ดีใจจัง…จะโตแล้วหรือนี่

คิดว่าจะเรียน applied science, health and social care,

English literature and Religious Studies

แค่สี่วิชา…ไม่ตายหรอกน่า…

จะเลิกเรียนดราม่า..เศร้ามาก..

แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร…เพราะทั้งสี่วิชาที่เลือกมานั้น…ตรงกับงานที่เราต้องการ

แต่ก็จะเล่นละครไปเรื่อยๆ มีโอกาสก็จะเล่น..

แต่จะไม่ใช่ผู้เรียนศิลปะการละครอีกต่อไป…..

เวลา…คิดๆดูแล้ว….บางครั้งก็เร็ว..บางครั้งก็ช้า…

แล้วแต่อารมณ์คนคอย…ถ้าคอยแบบเรื่อยเปื่อย มันคงไปเร็ว

ถ้ารอแบบใจจดใจจ่อ มันก็คงจะช้า….แล้วจะเอายังงัยดี

ไม่ต้องการคำตอบ…ดีใจที่จะรอต่อไป…

อะไรดีๆก็คงจะมาช้าหน่อยล่ะนะ….

ส่วนความรัก….พูดจริง..ไม่รู้สึกรักใคร

แต่กลับไปทำให้ใครคิดว่ารัก…จะบอกว่าไม่ก็สายไปแล้ว…

เค้ารัก..เค้าหลง..

พรุ่งนี้จะไปเที่ยวด้วยกัน…เค้ามารับตอน 6 โมงเย็น..กลับตอน 5 ทุ่ม..

ไม่ได้รักจอร์แดนแล้วเช่นกัน…แต่ก็ไม่ได้รักคนที่มีอยู่ตอนนี้…

สิ่งที่จะกล่าวต่อไปในไม่ช้านี้

กิ๊บคิดว่ามันเป็นสิ่งที่น่าอาย(จังเลยอ่ะตัวเอง)

คือว่ากิ๊บได้มือถือกลับคืนมาแล้ว

เค้าเอามาส่งให้ถึงบ้านเลยนะ

เป็นเพราะด่ารุนแรงไปหรือเปล่าก็ไม่รู้

แต่กระนั้นก็ไม่สำคัญหรอก

สำคัญที่ว่ากิ๊บได้คืนมาแล้วมากกว่า

เรื่องมันมีอยู่ว่า..

กิ๊บนอนไม่หลับทั้งคืน

พยายามโทร.เข้ามือถือตัวเอง

แต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะ่เค้าปิดเครื่องนี่

แต่กระนั้นกิ๊บก็ยังส่งข้อความเข้ามือถือไป

(จากมือถืออีกเครื่องหนึ่ง)

ข้อความกล่าวว่า

“คืนมือถือมาให้ฉันตามที่อยู่นี้….
(ที่อยู่) หรือโทร.เข้าเบอร์บ้านนี้ (เบอร์บ้าน)
ไม่งั้นฉันจะตามไปจองเวรถึงที่”

กดส่งไปแล้ว

ก็รู้สึกเย็นวูบ…คือ..คิดๆดู

ไปว่า ไปด่าเค้าอย่างนั้น

แล้วจะได้คืนหรือวะนั่น

กิ๊บจึงจัดการทำใจดีๆ

ส่งข้อความใหม่ไปว่า….

“กรุณาเอามือถือฉันมาคืน
แล้วจะตบรางวัลให้อย่างงามงด”

กดส่งไปแล้ว….โอเค..นอนหลับ

แต่ก่อนหลับก็คิดอยู่…

ว่า”กูตบมึงแน่..ไม่ใช่รางวัล แต่จะตบหน้า”

เช้ารุ่นขึ้นก็..จ๊ะเอ๋…..

มีคนมากดกริ่งแต่เช้าตรู่

เปิดประตูก็..เอ่อ….เจอคนบางคน

จอร์แดน……จอร์แดนเอามือถือมาให้

เรื่องมันมีอยู่ว่า (เอาอีกแล้ว)

เพื่อนจอร์แดนเป็นคนเจอมือถือ

มันวางอยู่บนโต๊ะที่ผับแห่งหนึ่ง

ที่กิ๊บกับเพื่อนๆไปกันนั่นแหละ

เพื่อนจอร์แดนไม่รู้ว่าเป็นของใคร

มันรู้แค่ว่าของฟรี มันจะเอาอย่างเดียว

พอกลับบ้าน ค่อนข้างดึกแล้ว

มันก็ออนเอ็ม คุยกับจอร์แดน…

“เฮ้ จอร์ด” (ย่อจากจอร์แดน
แค่เพื่อนสนิทของจอร์แดนเท่านั้นที่เรียกได้

“เจอมือถือว่ะ…ยังใหม่อยู่เลย
เก็บไว้ใช้สอง-สามอาทิตย์ค่อยขายต่อ”

“เออ ฉันดีใจกับแก” จอร์แดนตอบ

แต่แล้วความดีใจก็กลายเป็นความโกรธ

และเป็นห่วงกิ๊บ (เค้าว่านะ)

เพราะว่าเพื่อนเค้าเริ่มเอารูปกิ๊บโชว์ในเอ็ม

ที่ละรูปๆ จอร์แดนก็แบบว่า

“เฮ๊ย รูปแฟนกู”

ฟังถึงตอนนี้กิ๊บก็สะอึก…เลิกกันไปนานแล้ว

ยังจะมา”แฟนกู”อีก

แต่กิ๊บก็ไม่เบรกเค้า ฟังเค้าเล่าต่อไป

แล้วจอร์แดนก็เคลียร์กับเพื่อน

ว่าอย่างไรก็ต้องเอามาคืนกิ๊บ

“มีสองเหตุผลนะ” จอร์แดนบอก

“อะไร” กิ๊บถาม

“เพราะอยากให้กิ๊บได้อะไรที่เป็นของกิ๊บคืน
และอีกเหตุผลหนึ่ง ผมอยากเจอกิ๊บ
เพราะผมจะย้ายบ้านแล้ว นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกัน”

กิ๊บแทบจะเป็นลมตายอยู่ตรงนั้น…

ก็ไม่ได้รักแล้ว…แต่มันยังมีความรู้สึก..

เป็นห่วง..ยังอาลัย..ตอนนี้เค้าจากไปไกลกว่าเดิม..

ย้ายบ้าน..ไปอีกเมืองหนึ่ง ซึ่งค่อนข้างจะไกลจากเมืองกิ๊บ

อยากบอกว่า..กะทันหันมาก….กิ๊บคงกินไม่ได้นอนไม่หลับไปอีกนาน

แทนที่จะตอบจอร์แดนว่า

ไปไหน ไปทำไม อย่าไปเลย

กิ๊บตอบว่า..

“โชคดีนะ”.และก็ยิ้ม…

เค้าเองก็ยิ้ม..แต่กิ๊บดูออกว่าเค้าฝืนยิ้ม

~~
~~
+
+
+

กิ๊บไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนๆ….

กิ๊บเดินเบียดผู้คนมากมาย….

กิ๊บแต่งตัวไม่ดูอากาศ..หนาวมากๆ

ถามว่ากิ๊บหนาวตายหรือ..

เปล่า..ไม่ใช่อย่างนั้น..

กิ๊บทำมือถือหาย..กิ๊บพึ่งซื้อมา…

กิ๊บโดนล้วงกระเป๋า..

เพื่อนบอกว่ากิ๊บเก็บมือถือไว้ที่กระเป๋ากางเกงยีนส์

กิ๊บบอกว่าไม่ มันอยู่ในกระเป๋ามือของกิ๊บ

กิ๊บโดนล้วง

ต่อไปนี้ขออนุญาตด่า..

ไอ้บ้า ไอ้ชาติชั่ว ไอ้สารเลว ไอ้ลูกหมา ไอ้ฟาย

มึงเอาของกูไปทำไม กูไปทำอะไรไว้ให้มึง

มึงเอาไปแล้ว มึงจะเอามาคืนกูมั๊ย

แถมยังปิดเครื่องด้วยนะมึง

พยายามโทร.เข้าก็ไม่ได้ สัตว์

มันความผิดใคร ถ้าไม่ใช่ความผิดกู กูไม่ได้ทำประกันไว้ T^T

ขออนุญาตพูดแบบธรรมดา..

คือกิ๊บจะไม่ว่าอะไรเลยนะ

ถ้ามือถือที่หายไปมันไม่มีอะไรมาก

แต่ว่ามันมีรูปกิ๊บประมาณสองร้อยกว่ารูป

เพราะว่ากิ๊บชอบถ่ายรูปตัวเองมากๆ..

มันเอาไปแล้ว..ตอนนี้มันคงกำลังดูรูปกิ๊บอยู่..

โชคดีไม่มีรูปโป๊..แต่ก็เกือบมีอ่ะนะ..เฮ้อ.

คิดแล้วกลุ้ม มันเอาไปแล้วมันเปลี่ยนซิมทันทีก็ดีน่ะสิ..

แต่นี่มันกำลังดูรูปกิ๊บอยู่ล่ะมั้ง ไอ้โรคจิต

ค่ะ..ตอนนี้ก็รู้สึกเหมืนอว่าตายแล้วค่ะ..

ตายแบบ..ไม่มความเป็นคนเลย..แย่จัง…

โอ๊วว รูปกรู กรูอุตส่าห์โพสต์..แต่ละทีท่า..ปานนางแบบ.

.แต่ไอ้ลูกหมาตัวไหนมันเอาไปเชยชม…เรียบร้อย..

ทำให้กิ๊บไม่อยากถ่ายรูปอีกต่อไป T^T

fuckin’ son of a bitch….

ไม่มีอีกแล้ว กับคำว่ารัก มันจบลงเมื่อไม่นานนี้

ไม่ใช่ความผิดใคร ไม่มีใครเริ่มก่อน

เพียงแต่คนสองคน มีความเห็นเดียวกัน

ความเห็นที่ว่า จากกันตรงนี้

จากกันไปเพื่อไปเรียนรู้สิ่งอื่นๆ

และบางที..อาจจะจากกัน..เพื่อนหวนกลับมาเจอกันอีก

ตลอดเวลาที่คบกัน

เราไม่เคยมีความลำบากใจ ความไม่เข้า

หรืออะไรที่ทำให้เรามีความรู้สึกร้ายๆ ความรู้สึกที่ไม่ดี

ตลอดเวลาที่คบกัน เรามีแต่ความรัก ความผูกพัน

เราเข้าใจกัน เหมือน”เพื่อน”

ที่รักกันมากๆ เพื่อนรัก เพื่อนสนิท

เรารักกันมาก..เรารักกันมาก..

จะให้พูดอีกหลายร้อยครั้ง..ก็ยังได้

เพราะมันเป็นความจริง

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างสิ่งทุกอย่าง”

เค้ากล่าวยิ้มๆ แต่ยังมีความเศร้าโศกเล็ดลอดออกมาให้เห็น

“ขอบคุณมากๆ..เช่นกัน” กิ๊บตอบ ยิ้มจากใจจริง

“แน่ใจหรือ..ว่านี่คือสิ่งที่กิ๊บต้องการ” เค้าถามเหมือนแคร์มากมาย

กิ๊บพยักหน้าเพียงครั้งเดียว แล้วก็ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น

เสียงลมหายใจของเค้าช่างแผ่วเบา

เหมือนกับว่าเค้ากำลังจะหยุดหายใจอยู่ตรงนั้น

กิ๊บสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น..

ตอนที่เค้ายื่นมือมากุมมือกิ๊บ

มันเป็นการกุมมือที่อบอุ่นมากๆ

อาลัย..อาลัยจิต..ทำไม..????

นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้ใกล้ชิดกันอย่างนี้

เราจากกัน..เพราะเราอยากให้โอกาสกันและกัน

ไปเรียนรู้ความรักจากที่ใหม่

ไปเรียนรู้คำว่ารักจากมุมอื่น

เพราะเราอาจจะเจออะไรที่ดีกว่า

ส่วนรักที่ผ่านมา..และได้ผ่านไปแล้ว..

เป็นความรักที่ดี ไม่ใช่ไม่ดี เป็นความรักแรกที่จริงจัง..จริงๆ

แต่…ไม่รู้สิ…กิ๊บว่าการที่กิ๊บทุ่มให้จอร์แดนทุกอย่าง

และการที่เค้าหาให้กิ๊บทุกอย่าง

มันเหมือนการไม่ให้โอกาสตัวเอง

ไม่ให้โอกาสตัวเองไปรับรู้คำว่า”ให้” จากคนอื่น..

ไม่รู้สิ..แต่ตอนนี้เพลียที่ใจเหลือเกิน..เหนื่อย..อยากหยุดพัก

เค้าเดินไปอีกทาง..กิ๊บเดินไปอีกทาง…

กิ๊บหยุด..หันไปมองเค้าอีก..เห็นเค้าเดินจากไป..

.ร่างที่กำลังเดินอยู่ของเค้าสั่นเทามาก..

เค้าใช้แขนปาดหน้าตนเอง…ปาดนํ้าตา.???.เค้าร้องไห้?????

เวลานี้…กิ๊บ…เป็นฝ่ายร้องไห้…ลืมเค้าไม่ลง…

แต่กิ๊บรู้..ว่าของแบบนี้มันต้องใช้เวลา

เส้นทางนี้กิ๊บเลือก..กิ๊บต้องไม่ร้อง..กิ๊บต้องเข้มแข็ง..แต่มันยากเย็น

บางทีเผลอ..ลืมตัว…

มองไปที่มือถือ..สงสัย..ทำไมจอร์แดนไม่โทร.มาสักที..

พอมีสติหน่อย..จึงได้รู้..ว่าเค้าจะไม่โทร.มาอีกแล้ว..

เราจบกันแล้ว…ชีวิตใครชีวิตมัน…

ไม่มีหัวใจเพื่อความเป็นหนึ่งอีกแล้ว ใจใครใจมัน…

กิ๊บเปรียบชีวิตของกิ๊บ…

เป็นนวนิยายเรื่องหนึ่ง..

นวนิยายที่มีหวานบ้าง ขมบ้าง มีเปรี้่ยวบ้าง

ตัวละครที่ชื่อจอร์แดน..

เป็นตัวละครที่เกิดขึ้นในบางบทของนวนิยายเรื่องนี้..

เค้าเกิดขึ้น..ความรักก็เกิดขึ้น..

แต่บทรักๆของนวนิยายเรื่องนี้..

มันมาถึงตอนจบแล้ว เค้าก็ต้องจบด้วย

ชีวิตที่เหมือนนวนิยายของกิ๊บ

ยังดำเนินต่อไป…

ตอนนี้มันมาถึงบทที่กิ๊บกลับมาเป็นปกติกอีกครั้ง..

ปกติคือ..กลับมาไม่มีใครอีกครั้ง..ตัวคนเดียว

มันไม่ใช่จุดจบของโลกหรอกกิ๊บเอ๊ย…

กิ๊บขอปลอบใจตัวเอง…..

ก็แค่ไม่มีใคร..กลับมาสันโดษอีกครั้ง

ใช่ว่าฟ้าทั้งผืนจะพังพินาศลงมา..

ไม่เลย..ทุกอย่างยังเหมือนเดิม กิ๊บยังหายใจ

จะเสียใจไปทำไม ในเมื่อเราเลือกเอง…

ชีวิตเรา..เรากำกับเอง

นวนิยายเรา..เราเขียนเอง..

อย่างร้องไห้..หยุดร้องไห้…

เลิกเห็นแก่ตัวเสียที..

จะไปแคร์ทำไม..กับความเจ็บที่ก่อขึ้นด้วยตัวเอง

แล้วเค้าล่ะ..เค้าจะยิ่งไม่เจ็บไปกว่าเราหรือ ….