เมื่อวานนี้เครียดมากๆ เครียด เครียด เครียด
เพราะโรงเรียนใกล้เปิดแล้ว
นึกถึงโรงเรียนแล้วหลอน จะบ้าตาย
ให้ตายสิ เพื่อนๆพึ่งไปดูผลสอบมา
แต่กิ๊บพลาด เพราะนอนตื่นสาย
เลยไม่ไปดีกว่า เพื่อนมันโทร.มาบอกว่ามันได้เอ…โอย..เสียว
ถามมันว่า แล้วกิ๊บล่ะได้อะไร แต่มันไม่ได้ดูให้
เดี๋ยวกลับไปเรียนค่อยดูก็แล้วกัน
กิ๊บก็เครียดของกิ๊บอยู่นั่นแหละ
เป็นคนที่แบบว่าชอบทำอะไรซํ้าซาก
ถ้าเกิดได้เครียดขึ้นมาก็เครียดเป็นชั่วโมง
แต่แล้วเพื่อนคนหนึ่งก็โทร.มา
โทร.มานัดไปเที่ยวตอนกลางคืน
ตอนแรกก็ว่าจะไม่ไป แต่ถ้าอยู่บ้าน
แล้วจะทำอะไร นอกจากมองหน้าต่างออกไปดู
หนุ่มๆข้างๆบ้านสองสามชีวิต เฮ้อ…
กิ๊บผิวปาก…สบายใจ..ทั้งๆที่ไม่เป็นเพลงเลย
ก็ผิวไม่เป็น แต่พยายามมากๆ
กิ๊บตอบตกลงไปแล้ว คืนนี้เราจะโชว์ตัว
กิ๊บเปิดเพลง…
ขึ้นไปชั้นบน..เปิดนํ้าอุ่นใส่อ่าง
เตรียมอาบนํ้า พอกหน้าด้วยซีมาสก์สีขาวประมาณสิบนาที
ทำเล็บ ทำผมด้วย เป็นสไตล์เรียบตรง เรียบร้อยมาก
หลังจากอาบนํ้าแล้ว ก็แต่งหน้าทาปาก
ลิปสติกสีชมพูอ่อนๆ ใช้อายไลเนอร์สีดำ
ปัดขนตา เขียนคิ้ว ปัดแก้มเป็นสีชมพูอ่อนๆ
กิ๊บชอบแต่งสไตล์นี้นะ เข้มแต่อ่อนหวาน
เสื้อที่ใส่เป็นเสื้อ chanel สีดำ
ของแท้นะ ไม่ใช่ของปลอม
ขอตังค์คุณแม่ซื้อร้อยห้าสิบปอนด์
ขอนานมากกว่าจะได้
ก็ใครอยากจะเสียตังค์มากๆให้เสื้อยืดรัดๆตัวเดียวเล่า
ก็มีแต่กิ๊บนี่แหละ แต่มันไม่ใช่ตังค์กิ๊บน่ะสิ หึหึ
กางเกงที่ใส่ แน่นอนว่าต้องเป็นกางเกงยีนส์ขาบานนิดๆ
ไม่รัดสักเท่าไหร่ พอให้ได้เห็นทรงขาที่กิ๊บภูมิใจ
ไม่ใช่เอวตํ่านะ ไม่ชอบเลย เกลียดมากๆ
เข็มขัดที่ใช้เป็นเข็มขัดเงิน เป็นแบบห้อยลงจากเอว
พอให้ส่ายไปส่ายมา ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งนิดๆ
รองเท้าที่ใส่เป็นร้องเท้าบูทคู่โปรด สีขาว สูงหน่อยๆ
เพื่อนมารับแล้ว เราไปกัน
ก็สนุกสนานเฮฮาธรรมดา
ดื่มนิด ไม่มาก เพราะบอกแล้ว
ไม่เอาแบบเมาๆ เพราะเวลากิ๊บเมาแล้วบ้ามากๆ ไม่น่ารัก
ขากลับ เพื่อนมาส่งหน้าปากซอย
แล้วกิ๊บก็เดินเข้าบ้านคนเดียว
ก่อนเข้าบ้านเจอวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง
เค้าถามว่ามีไล้เตอร์มั๊ย
กิ๊บก็บอกว่าไม่มีแล้วเดินต่อไป
โธ่..หน้ากิ๊บเหมือนคนสูบยานักหรืองัย
พวกนั้นผิวปากตามหลัง
แล้วหนึ่งในกลุ่มนั้นก็ถามว่า
“งั้นขอเบอร์โทร.แทนได้มั๊ย”
กิ๊บก็..เ่ออ..ยังงัยล่ะ
หัวเราะอยู่ในใจ เป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ย
แบบว่า”กูว่าแล้วเชียว”
กิ๊บตะโกนตอบกลับไป
โดยไม่เหลียวมองพวกเค้านะว่า “ไม่”
พวกมันก็ นะ นะ นะ อยู่นั่นแหละ
กิ๊บก็นึกอย่าเล่นขำๆ (อีกแล้ว)
เดินตรงไปหาพวกเค้า เพราะถ้าไม่ เค้าอาจจะหาว่ากลัว
เพราะความจริง ไม่กลัวเลย
ถึงแม้เค้าจะมีอยู่สามคน กิ๊บตัวคนเดียว แถมมืดคํ่าแล้วด้วย
“หวัดดี” กิ๊บทักทาย
พวกเค้า….พูดจาไม่ได้ศัพท์
มีแต่หัวเราะแบบอายๆ โธ่..
ที่แท้ก็ไม่เอาไหน อ่อนหัด
แค่ผู้หญิงคนเดียวยืนอยู่ตรงหน้าก็ทำเป็นใจวุ่นใจวาย
พอเริ่มพูดกันรู้เรื่องแล้ว
ก็เริ่มคุยกันแบบมีสาระ
ถามว่ากิ๊บทำอะไรในแต่ละวัน
กิ๊บก็บอกว่า อยู่บ้าน ทำสวน ออกไปสนุกกับเพื่อนๆ อะไรอย่างเงี้ย
แต่พูดไปพูดมาก็วนไปที่เรื่องเบอร์โทร…
กิ๊บก็เลยขอตัวกลับบ้าน พวกเค้าก็ขอร้องอยู่นั่นแหละ
แม่ง เอ๊ย กิ๊บนึกขำอยู่คนเดียว แต่ก็จำใจเดินกลับมา
คิดดูว่ากิ๊บ….ยังงัย..”จำใจ” หึหึ
เพราะใจจริงก็อยากอยู่คุยด้วย แต่ถ้าเค้าจะคุยเรื่องเบอร์โทร.
กิ๊บไม่เอาด้วย เพราะจอร์แดนกับกิ๊บกันเองมากๆ
เรารับโทรศัพท์ให้กันและกัน ถ้าหนุ่มๆโทร.มาแ้ล้วเีค้าเป็นคนรับ
กิ๊บมีหวังเดี้ยง…
“งั้นจูบก่อนไปได้มั๊ย” หนึ่งในนั้นตะโกนถามตามหลังอีก
คนเดียวกันกับคนที่ถามเบอร์กิ๊บนั่นแหละ
คนนี้น่ารักนะ ใครเคยดูละครเรื่อง เนเบอร์ส์ ของทางออสเตรเลียมั่ง
คนที่เล่นเป็น บอยด์น่ะ นั่นแหละ
น่ารักเหมืนอคนนั้นเลย เดี๋ยวไปเอารูปมาให้ดู
BOYD
คนนั้นแหละ เหมือนกันเลย
กิ๊บไม่ได้คิดอะไรด้วยงัย บอกว่า
“ไม่เอา กลับแล้ว ค่อยเจอกันนะ”
กิ๊บถึงบ้านด้วยอาการขำค้าง
แต่ว่าง่วงมากๆเลย โทร.เซย์กู๊ดไนท์กับจอร์แดน
แล้วล้างเครื่องสำอางค์ออกจากหน้า จากนั้นก็นอนหลับเป็นตาย
เช้ามาลุกแทบไม่ไหว มึนๆที่หัวนิดหน่อย
นึกว่าตัวเองดื่มนิดเดียงเองนะเนี่ย แค่ว๊อดก้าผสมโค้กขวดเดียว จริงๆ
