บางครั้ง….
เราจำเป็นต้องใช้ชีวิตอยู่บนพื้นฐานของเหตุและผล
แต่ในบางที….
เรากลับชอบที่จะคิดหรือทำตามที่หัวใจเรียกร้อง

ไม่มีกฎเกณฑ์ที่ตายตัว
ในการตัดสินว่า…อย่างไหนดีหรือไม่ดี
เพราะในบางสถานการณ์
ความเป็นเหตุเป็นผลคือสิ่งที่ต้องมาก่อน

แต่ในบางเรื่อง…..การใช้อารมณ์และความรู้สึก
เข้ามาเป็นส่วนประกอบในการคิดหรือทำ
ก็ช่วยให้เกิดสุนทรีย์ในการใช้ชีวิตมากขึ้น

ในชีวิตคนหนึ่งคน
จะคิดอะไร….จะทำอะไร
ไม่จำเป็นต้องหาเหตุและผลไปเสียหมด

การคิดนอกกรอบ หรือไร้สาระบ้างบางครั้ง
กลับทำให้ชีวิตดูมีสีสัน ไม่น่าเบื่อ
แต่คงไม่ถึงกับปล่อยให้ตัวเองอยู่บนความเพ้อฝัน
จนดูเหมือนเป็นคนไร้แก่นสาร

ในส่วนผสมของชีวิตที่สมดุล
น่าจะมีทั้งสิ่งที่มาจาก หัว (สมอง) สั่งการ
และเรื่องที่ทำตามหัวใจเรียกร้องบ้าง ควบคู่กันไป

อย่างนั้นแล้ว ที่คิดว่าเรามีความสุข
ก็น่าจะสุขขึ้นไปอีก…

…………………………………………………

บทความจาก_ปูปรุง

เวลาเดินผ่านไปจากวินาทีเป็นนาที
เป็นวัน เป็นเดือน เป็นปี
เป็นเรื่องราวมากมาย
แต่จะมีสักครั้งไหม
ที่เราทำความทรงจำหล่นหายไปในช่องว่างของเข็มนาฬิกานั้น

ฉันอยากทำมันหล่นบ้าง
ยิ่งเรื่องราวร้ายๆ ที่เคยเกิดขึ้น
และโดยเฉพาะเรื่องของเธอ

แม้ฉันจะทิ้งความทรงจำที่ปวดร้าวนั้นไม่ได้
แต่ฉันจะไม่นึกเสียดายในก้าวย่างที่ผ่านพ้น

อย่างน้อยในวันนี้
วันเวลาก็นำพาสิ่งดีๆ มาให้ฉัน
จากนี้จะงดงามหรือไม่นั้น
ฉันก็ขอบคุณ… เ ว ล า

เคยไหม..ที่คุณก้าวเดินไปข้างหน้า…
แต่รู้สึกว่ามันเป็นการถอยหลังกลับ

เคยไหม..ที่ท้องฟ้าในโลกส่วนตัวของคุณ
กลับเปลี่ยนจากสีฟ้ามาเป็นเมฆครึ้มสีเทาหม่น โดยไม่มีเค้าลางแห่งพายุร้าย…

ทุกอย่างพัดพาคุณกลับไปสู่จุดเริ่มต้น…
หรือไกลกว่านั้น…เปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นหยดน้ำตา
เปลี่ยนเสียงหัวเราะเป็นเสียงสะอื้นไห้…
ความทุกข์เข้ามาทดแทน วันเวลาแห่งความสุขของคุณ..จนหมดสิ้น…

ความคาดหวังคือปัจจัยหลักของความทุกข์
ความฝันบางครั้งก็เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดทุกข์
ชีวิตคนเรามีปัญหา เพิ่มมากขึ้นตามวันเวลาที่หมุนไป…
ทุก ๆ วันเหมือนกับต้องตื่นขึ้นมา เพื่อเดินเข้าไปในสมรภูมิรบ
ฟาดฟันกับปัญหา…

หากคุณชนะคุณก็จะเดินจากมาพร้อมความสำเร็จอีกครั้งหนึ่ง…
หากคุณแพ้คุณก็อาจล้มจมอยู่กับที่…

แล้วจะมีใครสักกี่คนบนโลกใบนี้…
ที่จะคอยยื่นมือให้ความช่วยเหลือเมื่อเราเจ็บปวด

เอาเข้าจริงในโลกใบนี้…เราจะมีใคร ?…
ใครที่เป็นของเราจริง ๆ …เกิดมาเพื่อเราจริง ๆ …

บทเรียนของการเดินถอยหลัง…
ทำให้รู้ว่าความคาดหวังมักมาพร้อมกับความผิดหวังเสมอ…
เราคาดหวังว่าจะมีใครมาร่วมแบ่งปันความรู้สึก…
คอยประคับประคองอยู่เคียงข้าง…คอยรับเมื่อเราล้ม..
แล้วตั้งความหวังว่าเขาจะยืนอยู่เคียงข้างเราไปจนวันตาย…
มีลมหายใจของกันและกันอย่างอบอุ่น

แต่ในโลกของความเป็นจริงก็คือ…เราต้องยืนด้วยตัวเองให้ได้…
หายใจด้วยตัวเองให้ได้…ลุกด้วยตัวเองให้ได้…

อ้อมแขนและลมหายใจของคนอื่น…
เป็นเพียงส่วนประกอบ ที่ทำให้เราเต็มพร้อมสมบูรณ์…
เราจำเป็นต้องก้าวเดินต่อไปให้ได้ แม้ไม่มีส่วนประกอบนั้นก็ตาม…

ฉันได้เรียนรู้ว่า…ความฝันจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงได้เพื่อลดความเจ็บปวดในชีวิต…
เช่นเดียวกับความรัก…
สิ่งที่เรามอบไปอย่างทุ่มเท..โดยไม่เคยคิดถึงความผิดหวังที่จะตามมา…
มักทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน…
ความรัก…เปลี่ยนแปลงได้…

รอยเท้าของเราเหยียบย่ำไปท่ามกลางความสับสน
บางครั้งเข็มนาฬิกาก็เดินเร็วขึ้น…บางครั้งกลับเดินช้าลง…
ทุกอย่างไม่เป็นดั่งที่วาดหวังไว้เสียที…
เพราะเราควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้…

ความคิดของเขา..อาจทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน..
แต่เราก็ยังจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่..เพื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้น..
ดังนั้นเมื่อมีน้ำตา..และตัดสินใจว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงอย่าหันกลับไปทางเดิม…
เพราะเรากำลังจะเดินจากมันมา..อาจไม่ใช่เขาหรือเราเป็นคนไม่ดี…

แต่ในบางเรื่อง..ก็อาจมีเหตุผลมากกว่าหนึ่งอย่าง…
อย่าพูดว่าเราทำเพื่อเขา…แต่กลับเอาตัวของเราเป็นที่ตั้ง…
เพราะนั่นไม่ใช่รักที่แท้จริง!…

ถ้าบนทางเดินที่ผ่านมาเราก้าวเร็วเกินไป…
มองย้อนกลับไปดูตัวเองใหม่…แล้วหัดเดินให้ช้าลง…

……………………………………………………………………………………

Somebody says you can break a heart but that”s not true, you can only hurt it.

“ใครคนหนึ่งบอกไว้ว่า..คุณสามารถทำให้หัวใจดวงหนึ่งแตกสลายได้..แต่มันไม่จริงหรอก..คุณทำได้เพียงให้มันเจ็บปวดเท่านั้น”