สงสัยว่าในเรื่องของความรัก ทำไมหลายๆ คนไม่ยอมรับ “ความจริง” ที่อยู่ตรงหน้า?

ทำไมต้องหลอกตัวเอง ทำไมต้องตั้งคำถามอีก …ในเมื่อคำตอบมีอยู่ตรงหน้า ทำไม??

จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของตนเองและคนรอบข้าง มันทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่าเมื่อความสัมพันธ์เปลี่ยนไป ความรักไม่เหมือนเดิม คนข้างกายเปลี่ยนไป ไม่ว่าเขา หรือคุณๆ จะอ้าง จะหลอก จะโกหกยังไง แต่สุดท้ายมันก็หนีความจริงไม่พ้น ไม่ใช่หรือ??

อยากบอกทุกคนที่กำลังมีปัญหาว่า…

1. ยิ่งคุณรับความจริงได้เร็วแค่ไหน คุณจะเจ็บน้อยลงและหายเร็วขึ้นแค่นั้น อย่าหลอกตัวเองเลย

2. เมื่อมีเหตุการณ์ที่ “ไม่ปกติ” เช่นโทรไปก็ไม่รับ หายไปโดยไม่บอกบ่อยๆ อ้าง นั่นอ้างนี่ ไม่ค่อยมาหา โกหกบ่อยครั้ง หยุดอ้างกับตัวเองเถิดว่า “ไม่มีอะไรหรอก” ยอมรับเถอะว่า ความรักของคุณจบแล้ว และให้เดินออกมา เพราะถ้าอยู่ต่อไปคุณก็ต้องเจ็บอยู่ดี เจ็บกว่าการที่คุณยอมรับแต่แรกเสียอีก ถ้าเขารักคุณเขาย่อมไม่ยอมให้คุณจากไปแน่นอน แต่นี่…คุณไม่เห็นจริงๆ หรือ?

3. อย่าตั้งคำถามทำเป็นไม่เห็นคำตอบไปเลย คุณเห็นคำตอบชัดเจนดีอยู่แล้ว เพียงแต่คุณจะรับมันหรือไม่เท่านั้นเอง

การหลอกตัวเอง ทำได้แค่ “ยืดระยะเวลา” เท่านั้น ซึ่งเวลาที่ยืดออกไปทุกวันๆ ก็คือเวลาของความเจ็บปวด

ทำไมวันนี้ไม่โทรมา? ทำไมไม่รับ? ออกไปกับใคร? ติดสายอีกแล้วหรือ? โกหกหรือเปล่านี่?
เหล่านี้คือคำถามที่ทิ่มแทงใจคุณเอง โดนคนอื่นหลอกก็เจ็บพออยู่แล้ว มันเจ็บมากกว่าถ้าคุณช่วยคนอื่นที่ว่า โกหกตัวเองซ้ำลงไปอีก เพียงเพราะความอ่อนแอไม่รับความจริงของตัวเอง
คุณยังมีชีวิตอีกนาน ออกมาจากหลุมแห่งการโกหกนั้นเถอะ
เดินออกมาพบแสงสว่างเสียที เข้าใจว่าการปีนขึ้นจากหลุมมันเหนื่อย ทรมาน เหน็บหนาว และเจ็บ เพียงไร
แต่การโกหกตัวเองก็ไม่ต่างกับการช่วยถีบตัวเองให้ลงหลุมลึกนั้นหรอก

หยุดเถอะ

ทำร้ายตัวเองทำไม?

คลื่นลมแรงในทะเล
ยังทำให้เรื่อใหญ่ไปได้ไม่ถึงฝั่ง
แล้วจะอะไรกับความรัก…ที่จะไปถึงฝั่งได้ง่ายๆ
เพราะการเดินทางไปสู่ความรักนั้น
เราอาจต้องผ่านคลื่นลมที่แรง
ยิ่งกว่าคลื่นลมในทะเลเสียอีก

ถ้าถนนทุกสายในโลกนี้ไม่มีอุปสรรค
ถ้าในทะเลไม่มีคลื่นลม
รถทุกคัน เรือทุกลำ คงไปถึงจุดหมายปลายทาง
แต่ความจริงแล้วไม่ใช่
เพราะไม่ว่าจะเป็นเส้นทางชีวิต หรือเส้นทางความรัก
ล้วนมีคนผิดหวังและผิดหวังรออยู่

มันคงเป็นไปไม่ได้
ที่ทุกคนในดลกนี้จะมีแต่รอยยิ้ม
ไม่มีใครอยากเป็นฝ่ายร้องไห้ รวมทั้งตัวเราด้วย
บนเส้นทางชีวิตเราไม่อาจหลีกเลี่ยงอุปสรรค
และบนเส้นทางความรัก
เราก้อไม่อาจคาดหวังแต่ความสุข

ในวันที่ชีวิตต้องเจอคลื่นลมแรง
แล้วความรักของเรายังอยู่ได้สบายดี

นั่นคือบทพิสูจน์อย่างหนึ่ง
ว่าคนที่อยู่เคียงข้างเรานั้นดีที่สุด
และเขาจะไม่มีวันปล่อยมือเราไป
ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหนๆ

” เมื่อชีวิตต้องเจอกับความทุกข์
อะไรๆรอบตัวจะไม่เลวร้ายไปหมด
ถ้าเรายังมีสิ่งที่ดีที่สุดของชีวิตอยู่ในมือ “

แต่ถ้าเมื่อไรที่เจอคลื่นลมแรง
แล้วคนรักของเราเลือกที่จะปล่อยมือ และหนีหาย
เพราะไม่อาจแบกรับชีวิตที่ตกอยู่ท่ามกลางมรสุม

” ถ้าเป็นแบบนั้น…ให้หันไปขอบคุณเขา
และขอบคุณมรสุมชีวิต
ที่ทำให้เราไม่ต้องเสียเวลา
กับคน..ที่ไม่มีค่าอย่างแท้จริง “

ไม่มีใครโทรมาปลุกตอนเช้าๆ หรือไล่ไปนอนตอนดึกๆ

เพลงที่เคยซึ้งด้วยกัน กลายเป็นเพลงแสลงใจไปซะแล้วอ่ะ

เหมือนคนบ้า นั่งจ้องโทสับอยู่ได้ บ้าป่าว

นอนเอ๋ออยู่บนเตียง แล้วเหม่อมองพัดลม คิดถึงเรื่องเก่าๆ

พอออนเอ็มแล้วเจอมัน เราก้อนั่ง sad เพราะมันขึ้นหัวเอ็มว่าคิดถึงคนอื่น … เจ็บปวด!!

แล้วก้อนั่งเล็งต่อ “มันจะทักกุมั๊ยว้า” สุดท้ายมันก้อ sign out .. ฮือ sad หนักเรยกุ

กดเบอร์มัน แล้วโทรออกแปปนึง(ยิงๆ) แล้วรีบวางสาย พอมันโทรกลับมา ก้อบอกว่าโทรผิด

ส่งเมลล์ไปถามมันว่าสบายดีมั๊ย?

ส่งเพลงให้มันฟัง แล้วมันเจือกตอบกลับมาว่า “เพราะดี”

ฉายาอันแสนน่ารักหายไป!! “มู๋น้อย มู๋อ้วน ไอ่ดำ ไอ่แบน ไอ่ตี่ ไอ่เตี้ย..” คิดถึงว่ะ

เสาร์-อาทิตย์ ว๊างว่างงงง

แกล้งทำเป็นยินดีเมื่อมันมีแฟนใหม่

โทสับตังเหลืออ่ะ

ไม่มีใครให้บ่น / ไม่มีใครบ่นกุเรยอ่ะ

นั่งฟังเพลงเศร้าๆเพลงเดิม ซ้ำไปซ้ำมา

ไม่มีใครเตือนให้กินข้าว อาบน้ำ อ่านหนังสือ

นั่งมองของที่มันซื้อให้ แล้วชั่งใจ “ทิ้งดีมั๊ยนะ..เสียดายง่ะ”

เจอหน้าก้อทำเป็นเมินใส่ แกล้งทำเป็นไม่เห็น ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ พอมันไปแระก้อแอบมอง

มันเปลี่ยนพาสเมลล์ นั่งนึกว่ามันจะใช้พาสไรนะ สุ่มๆ แง้ log in มิได้

ตอนคบกันไม่ค่อยได้เจอหน้า..พอเลิกป๊าปปป..เจอทุกวัน

จะมีคนคอยบอกว่า “เอาน่ะแก ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวบนโลกนะเว้ย”