ถ้าเปรียบตัวเอง จะเปรีบยเป็นอะไร เพราะอะไร

เราเปรียบตัวเองเหมือน ( สายน้ำ )
ไหลไปตามลำธาร ไหลไปแบบไม่มีวันย้อนกลับและไม่หยุดอยู่กับที่
นี่แหล่ะชีวิตที่แท้จริง ว่าเปล่า

ความรักกับความแค้นอยู่ใกล้กันนิดเดียว

ความรัก กับ ความแค้น

สองสิ่งนี้ มันไม่เคยอยู่รวมกัน มันไม่เคยเข้ากันได้

คล้าย… น้ำกับน้ำมัน

เมื่อนำมาเทรวมกัน..ก็ไม่มีทางกลืนกินเป็นเนื้อเดียว

แต่… มันกลับเป็นของคู่กัน

เมื่อความรักจากไปอย่างไม่ดีนัก

ครั้งหนึ่ง “เคยรัก” รักที่เขาเป็นเขาในแบบที่เราอยากให้เป็น

ครั้งนี้”แค้น”เพราะเกลียดที่เขากลับมาเป็นตัวของตัวเอง แสดงตัวตนที่แท้จริงออก
มา

อย่างที่เขาว่ากันว่า”ทั้งรักทั้งแค้น”นั่นเอง

คิดถึงสิ่งที่เขาเคยเป็น…นั่นรัก

คิดถึงสิ่งที่เป็นอยู่…ก็เกลียด

สลับไปสลับมาจนเป็นความสับสน

แต่… ความรักที่มี.. มันก็คงอยู่ที่เดิมของมัน

อยู่ในแก้วน้ำใสอย่างสงบนิ่ง

แล้วความแค้นที่เกิดจากความเกลียดก็ถูกเทเติมเต็ม

จนทับถมความรักที่มีอยู่…

เป็นของคู่กัน

เพื่อรอ..

วันนึงเราจะกลับมาคิดถึงมันอีก

วันนั้นอาจเป็นวันที่ความรักกับความแค้น

กลายเป็นตะกอน…อยู่ก้นแก้วแล้วก็เป็นได้