หลายคนพออ่านดูก็คงจะงงไม่น้อยว่า ทำใมคนแปลกหน้าถึงกลายมาเป็นสุดที่รักได้
เรื่องค่อนข้างจะแปลกในความรู้สึก..เริ่มต้นเมื่อวันที่น้องเจแปนคลอด
18 ธันวาคม… ความรู้สึกแรกที่ได้เห็นหน้าลูกหลังจากห้องคลอด
ตื้นตัน…พูดไม่ออก ร้องไห้ได้อย่างเดียว และคิดว่าการรอคอยได้สิ้นสุดลง
ความเป็นแม่ และความคาดหวังที่จะได้ดูแลปกป้องเจ้าตัวน้อยก็เพิ่มขึ้น
แต่เมื่อวินาทีแรกที่ต้องเริ่มทำความรู้จัก..เราก็เหมือนคนแปลกหน้ากัน
น้องเจแปนยังมองไม่เห็ด้วยซ้ำ ได้แต่กลิ่น และได้ยินแต่เสียง
ซึ่งหนูเองก็คงยังไม่คุ้นเคย .. โลกใบกว้างๆ ที่หาขอบเขตไม่ได้
ไม่อบอุ่นและปลอดภัยเหมือนในท้องแม่..
กับคนแปลกหน้าอีก 2 คนที่หนูเหมือนจะคุ้นๆเสียง แต่ไม่คุ้นสัมผัส
เราต้องเริ่มทำความรู้จักกันใหม่..
เริ่มจากร้องไห้..ร้องไห้…และร้องไห้
เป็นสิ่งเดียวที่น้องเจแปนแสดงออก..จากความหิว..ปวดอึ๊..ปวดฉี่
แม่แยกไม่ออกเลยว่าหนูรู้สึกอย่างไร
ความเครียดเริ่มเข้าครอบงำ..และรู้สึกสับสน
ไม่เหมือนกับที่เคยคาดหวัง..ไม่เหมือนในหนัง..ไม่เหมือนนิยาย
ชีวิตจริงคือเราต้องเริ่มเรียนรู้กันใหม่..นับ 0 เอาก็เอา
สัปดาห์แรก..เจ็บแผลที่ผ่าตัดก็เจ็บแต่ก็กัดฟันลุกขึ้นมาให้นมเอง
น้องเจแปนก็ยังดูดนมไม่ค่อยเป็น หายใจก็ไม่ค่อยคล่อง
เรา 3 คน พ่อ แม่ ลูกก็ต้องช่วยกัน…..
1วัน..2วัน..จนเป็น10วัน เราเริ่มคุ้นเคยกัน
พ่อจะต้องกลับไปทำงาน ทีหนี้เหลือเราอยู่กัน 2 คน
แม่เริ่มรู้สึกขาดความมั่นใจ… คนแปลกหน้าเริ่มมอง
ใช้สายตาสงสัยว่าผู้ชายอีกคนหายไปไหน…และเริ่มร้องไห้
ร้องดังขึ้น…ดังขึ้น..ปลอบยังงงัยก็ไม่หยุด
สุดท้ายผู้หญิงคนนี้..ขอร้องไห้ด้วยคนเพราะไม่รู้จะทำยังงัย
เข้าใจแล้วว่าแม่รักเรายังงัย..เข้าใจสุดๆเลย
ผ่านไป 14 วัน เราคุ้นเคยกันมาขึ้น รู้สึกเข้าใจน้องเจแปนมากขึ้น
รู้แล้วว่าร้องเพราะหิวนม…ร้องเพราะปวดอึ๊…หน้าเบ้สุดๆ
ร้องเพราะปวดฉี่…หรือรองเพราะเหงา..สนใจหนูหน่อย
พอเวลาผ่านไป…ความรู้สึกมันดีอย่างบอกไม่ถูก
มันมากกว่า”รัก”…มากกว่าคำนิยามใดๆ
น้องเจแปนเริ่มยิ้มให้แม่..เราเริ่มเล่นด้วยกัน.คุยกัน
น้องเจแปนเป็นเด็กที่แสดงออกได้อย่างดีมาก
จนแม่เข้าใจความรู้สึกของหนูเหมือนกัน
และแม่ก็รู้ว่าหนูก็เข้าใจแม่มากขึ้น
ความรู้สึกของ”คนแปลกหน้า”ระหว่างเราเลือนหายไป
กลับแทนที่ด้วยความรัก ความเข้าใจ และนั่นเอง
น้องเจแปนคือสุดที่รัก สุดดวงใจของแม่
