แล้วฉัน…ก็ไม่สามารถลืมเธอได้
ถึงแม้นาทีสุดท้าย…จะไม่ได้บอกความในใจให้เธอได้รับรู้ก็ตาม
วันนี้ฉันมีความสุขดี แต่ความร่าเริงทั้งหมดที่มี…มันจางหายไปแล้ว
จะมีใครไหมนะ…รับรู้ความรู้สึกของฉัน
แต่ว่า….
เพื่อนของฉัน…ก็กำลังประสบปัญหาเดียวกัน
การสูญเสีย…คนรัก สูญเสียความรัก….
เธอบอกฉันว่า…เธอแทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ ถ้าวันที่เขาจากไปมาถึง
เขาคนนั้นป่วยเป็นโรคลูคีเมีย 3 ปีแล้ว อาการก็กำเริบขึ้นทุกวัน
เธอโทรมาระบายกับฉัน…หลายต่อหลายครั้ง
ที่เสียงเธอดูเหมือนจะร้องไห้….
เพื่อนรัก….อย่าร้องเลย เธอคือผู้โชคดีนะ
เธอโชคดี….ที่ได้รู้ว่า…เขาจะจากไปตอนไหน
เธอโชคดี…ที่โรคนี้ยังสามารถยื้อเวลาออกไปได้..และอาจจะรักษาจนหายขาดได้
เธอโชคดี…ที่ยังสามารถใช้เวลาที่เหลือเหล่านั้นให้คุ้มค่าที่สุด
เธอโชคดีนะรู้ไหม….
ไม่เหมือนกับฉัน….
ที่เวลาแม้แต่วินาทีเดียว…ก็ไม่มี
เร็วเหลือเกิน…ไม่ได้ตั้งตัว ไม่ได้รับรู้ ว่าเวลานั้นจะมาถึงตอนไหน
รู้แต่ว่า…เธอได้จากฉันไปแล้ว ในที่ที่ไกลแสนไกล
เธอโชคดีนะรู้ไหม….
รักเมิงนะ ไนซ์
OranunchA
ไดอารี่บ้าๆ…ของคนบ้าคนหนึ่ง
