ตอนนี้ฉันไม่อาจบอกความรู้สึกของตัวฉันเองได้ว่าฉันรู้สึกอย่างไร

ฉันรักเธอ แต่เธอล่ะ รักใคร เธอรักเค้าคนนั้นที่เป็นเพื่อนสนิทของฉัน

ฉันควรจะดีใจหรือเสียใจดี

ตอนนี้ฉันเหมือนคนไร้ความรู้สึก ฉันยินดีด้วยนะกับเธอทั้งสองคนที่ฉันรัก

เวลาเธออยู่ด้วยกันเธอคงมีความสุขมาก  ฉันมันเป็นแค่ส่วนเกิน

เธอรู้ไหมเวลาที่เธอเดินข้างกันฉันไม่อยากจะเห็นภาพนั้นเลย ฉันขอหลีกทางดีกว่า

ฉันไม่สามารถที่จะทนเห็นภาพเหล่านั้นได้

ฉันคงน่ารังเกียจมากที่รู้สึกแบบนั้น

เธอรักเค้าและเค้าก้อรักเธอมากเช่นกัน ฉันรู้ดี

รักกันให้นานๆนะ

ฉันเคยถามคนอื่นหลายๆครั้งว่าทำไมต้องมาชอบเพื่อนของตัวเองด้วย

แต่ก่อนฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระมาก และฉันก้อเกลียดความรู้สึกเหล่านี้ด้วย

แต่จนกระทั่งวันนึง ความรู้สึกเหล่านี้แหละที่มันเกิดขึ้นในตัวฉัน

ฉันเริ่มรู้สึกเกลียดตัวเอง เกลียดที่ฉันมีความรู้สึกแบบนั้นไปได้ยังไง

เค้าเป็นเพื่อนของฉัน เค้าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับฉัน แต่ฉันสิที่คิดไปเอง

ทุกครั้งที่เราคุยกัน ฉันมีความสุขมาก ทุกครั้งที่เธอมาแกล้งฉัน

มาจับแก้มฉันและยิ้มให้ฉัน บอกว่าคิดถึงฉัน ทุกครั้งที่เธอจับมือ….

ฉันรู้สึกดีมากเลย ฉันดีใจ ฉันมีความสุข การกระทำของเธอเหล่านี้มันทำให้ฉันแอบคิดว่า

เธออาจจะมีใจให้ฉันบ้าง….แต่มันไม่ใช่เลย เธอไม่ได้ทำแบบนั้นกับฉันแค่คนเดียว

เธอทำแบบนั้นกับคนอื่นด้วย….ฉันรู้ดี ว่าฉันไม่ควรคิดกับเธอแบบนั้น ฉันคงดูแย่มาก

แย่ แย่ที่ทรยศความรู้สึกที่เธอมีให้ฉัน ฉันพูดได้คำเดียวว่า…ฉันขอโทษ

แต่ทำไงได้ล่ะ..ตอนนี้ ฉันรักเธอไปแล้ว รักมากด้วย

ฉันอยากให้เธอได้ยิน อยากให้เธอรู้ว่า มีเพื่อนคนนี้ ที่รอเธอ

ตอนนี้ฉันเหมือนคนบ้า บ้าที่ต้องเก็บความรู้สึกแบบนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอและเพื่อนคนอื่นๆ

บางที ฉันต้องแกล้งทำเป็นไม่สนใจในตัวเธอ แกล้งว่าไม่แคร์เธอ

แต่รู้ไหมใจลึกๆของฉัน มันแทบบ้า

ฉันรักแกว่ะ

……