เมื่อวานตอนเย็น เดินตลาดเพื่อหาของกิน
ไม่รู้จะกินอะไร หันไปเห็น “หอยแคลง” ตัวใหญ่ๆ อู้ย
น่ากินวะ กะว่าจะซื้อสักโล พอเดินไปใกล้ๆ มันยังไม่ตายนี่น่า
แลบลิ้นออกมาแผล่บๆ เราก็ยืนจ้องมันอยู่นาน
จะกินดี ไม่กินดีว้า คิดๆๆ
มันยังไม่ตายอ่ะ นึกถึงคำพูดน้าสาว
“กินหอยบาปกรรม กินครั้งหนึ่งหลายชีวิต” เอาแล้วไงกู จะกินดีไม่กินดีวะ
แล้วคำพูดน้าก็ลอยมาอีก
“ถ้าตายแล้วไม่เป็นไร ถ้ายังไม่ตายบาปกรรม ต้องอนุโมธนาสาธุ ฆ่าหลายชีวิต”
โอ๊ย ….. …………………………………………………….
ตัดสินใจ ไม่กินก็ได้วะ เห็นเป็นๆเลยกินไม่ลง
ด้านขวา มีหอยแมงภู่ใส่ถุงวางอยู่ กินหอยแมงภู่ก็ได้
“ทำไมตัวเล็กจังแม่ค้า”
“ตัวเล็กแต่อ้วนนะคะวันนี้”
เอาก็เอาวะ ไหนไหนก็ไหนไหน
กลับมาบ้าน ตัวข้างบนๆถุงที่ว่าเล็กแล้วนะ พอเทมา
โห ยังกะหอย กระพง ตัวจิ๋วๆ เหมือนเพิ่งคลอดทั้งนั่นเลย
ก็กินๆไปเสียดาย น้ำจิ้มก็เผ็ดมาก และน่าจะใช้น้ำส้มสายชูแน่ๆเลย
แต่ก็ขี้เกียจจะไปทำใหม่ก็ “ทน ทน กินไป”
กินได้แค่ครึ่งเดียว ไม่ไหว ขีเกียจแกะ ตัวเล็กมากๆๆ เสียอารมณ์แล้ว
ตกดึกปวดท้องค่ะ ไม่ได้ท้องเสียนะ แต่ปวดแบบปวดแสบปวดร้อน
ปวดทรมาร ปวดท้อง ปวดกระเพาะ สงสัยกินเผ็ด และก็ น้ำส้มสายชูด้วย
เข็ดเลย แผลเก่ายังไม่หายดี ไปทำร้ายมันอีกแล้ว
ไม่เอาแล้วพอกันที กะหอยตามตลาดนัด น้ำจิ้ม ตลาดนัด ไม่กินแล้วค่า