อาจารย์ คาราเต้อาวุโสชาวตะวันออก เดินคุยอยู่กับลูกศิษย์อเมริกันวัยเยาว์
ที่ชายหาด อาจารย์หยุด แล้วเอาเศษไม้ที่ถืออยู่ในมือ ขีดเส้นสองเส้นบนชายหาด
เส้นหนึ่ง ยาว ประมาณ 6 ฟุต อีกเส้นหนึ่งสั้นประมาณ 4 ฟุต

ขีดเสร็จอาจารย์ก็หันมาถามลูกศิษย์ว่า ทำเส้นที่สั้นกว่า( 4 ฟุต)
ให้ยาว กว่าเส้นที่ยาวกว่า ได้อย่างไร ลูกศิษย์ ก็เอาเท้าไปลบเส้นที่ยาวกว่าจนสั้นลงกว่าเส้นที่สั้น

อาจารย์มองหน้า แล้วตบศรีษะ ไปทีหนึ่ง บอกว่า
“ไอ้โง่ ทำอย่างนี้ไม่ได้ ผิดวัฒนธรรมคาราเต้อย่างร้ายแรง”

ว่าแล้วก็ขีดเส้นสองเส้น บนชายหาดอีกที เส้นหนึ่งยาว
และอีกเส้นหนึ่งสั้นเหมือนเดิม แล้วหันไปถามลูกศิษย์ อีกครั้งว่า ทำอย่างไร
จะทำให้เส้นที่สั้นกว่ายาวกว่าเส้นที่ยาวได้

เด็กก็ตอบว่า ไม่ทราบ พร้อมตีหน้างง อาจารย์ ก็เลยทำให้ดู
โดยเอาไม้ในมือ ไปลากเส้นต่อจากเส้นที่สั้นกว่า ให้ยาวออกไป
เส้นที่สั้นกว่าก็ยาวกว่าในทันที
ลูกศิษย์ มองหน้าอาจารย์ อย่างสงสัย
??
??
อาจารย์ก็เลยอธิบายว่า การเอาชนะคะคานกันในโลกนี้ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม
ไม่ใช่การไป หาทางทำลายคู่แข่ง ให้ย่อยยับไป ตรงกันข้าม การกระทำเช่นนั้น
เป็นสิ่งที่รับไม่ได้ในสังคมคาราเต้ เพราะไม่ใช่การกระทำของสุภาพบุรุษ
และเป็นวิธีที่ ในที่สุดแล้ว ไร้ผลเป็นอย่างยิ่ง การต่อสู้ที่ถูกต้องในโลกนี้
คือ การพัฒนาตัวเอง ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ยกตัวเองให้สูงขึ้น ทั้งความสามารถ
ไหวพริบ ความฉลาดรอบรู้ คุณธรรม สุขภาพกายและจิตใจที่สูงส่ง
?..
แน่นอน
รวมทั้งการยอมรับผิด เมื่อทำผิดไปแล้วด้วย

ณ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชาวนาคน หนึ่งเลี้ยงลาไว้ตัวหนึ่งซึ่งแก่มากแล้ว
วันหนึ่งชาวนาได้พาเจ้าลาแก่ออกไปข้างนอก
ด้วยความโง่เขลาของมันดันเดินซุ่มซ่ามไปตกบ่อแห่งหนึ่ง
มันร้องครวญครางเป็นเวลาหลายเพลา
ชาวนาเองก็พยายามใคร่ครวญหาวิธีที่จะช่วยมันขึ้นมา
ในที่สุดชาวนาหวนคิดขึ้นมาได้ว่า เจ้าลาก็แก่เกินไปแล้วอีกอย่างบ่อนี้ก็ต้องกลบ
ไม่คุ้มที่จะช่วยเจ้าลา ชาวนาจึงไปขอแรงชาวบ้านเพื่อมาช่วยกลบบ่อ
ทุกคนใช้พลั่วตักดินสาดลงไปในบ่อ

ครั้งแรกเมื่อดินไปถูกหลังลามันตกใจและรู้ชะตากรรมของตนทันที
มันร้องโหยหวนทันที สักพักหนึ่งทุกคนก็แปลกใจที่เจ้าลาเงียบไป

หลังจากที่ชาวนาตักดินใส่ไปในบ่อได้สัก สองสามพลั่วก็เหลือบมองลงไปในบ่อ
ก็พบกับความประหลาดใจที่ว่า ทุกครั้งที่ทุกคนสาดดินไปถูกหลังลามันจะสะบัดดินออกจากหลัง
แล้วก้าวขึ้นไปเหยียบบนดินเหล่านั้น ยิ่งทุกคนพยายามเร่งระดมสาดดินลงไปมากเท่าไร
มันก็ก้าวขึ้นมาได้เร็วมากยิ่งขึ้น
ในไม่ช้าทุกคนต่างประหลาดใจที่เจ้าลาในที่สุดก็สามารถหลุดพ้นจากปากบ่อดังกล่าวได้

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ชีวิตนี้อุปสรรคต่างๆที่ถาโถมเข้ามาหาเราก็เปรียบเสมือนดินที่สาดเข้ามาหาเรา
จงอย่าท้อถอยและยอมแพ้จงแก้ไขมัน เพื่อที่เราจะได้เหยียบมันเพื่อที่จะก้าวสูงขึ้นเรื่อยๆ
เปรียบเสมือนลาแก่ที่หลุดพ้นจากบ่อได้ฉันใดฉันนั้น

“อุปสรรคมีไว้ให้ก้าวข้ามไป”