[ เข้าไปอ่านกันต่อ... ]  

ผู้ ญ คนหนึ่งอายุ ยี่สิบ มีแฟนอายุ สามสิบกว่า แฟนรวยหน้าที่การงานดีมาก และกำลังจะด้ายเลื่อนตำแหน่ง ส่วนผู้ ญ เป็น นศ ตัวเล้กหน้าตาน่ารักเหมือนตุกตา ฐานะปานกลาง แต่ก่อนเป็นคนเจ้าชู้แต่พอเจอแฟนคนนี้ เทอก้อเปลี่ยนเพราะ แฟนคนนี้ก้อยอมเปลี่ยนตัวเอง เพื่อจะง้อ เทอกลับมาอีกครั้ง(เลิกกันไปแล้วเพราะ ผญ ทนนิสัยเจ้าชู้ไม่ไหว) เมื่อ ผช ง้อกลับมา ผญ ก้อยังไม่แน่จัยว่าจะเปลี่ยนจิงๆเหรอ เทอให้โอกาศ เพราะ สงสาร สุดท้ายแร้ว ผช ก้อเหี้ยเหมือนเดิม ผญ จับด้ายพา ผญ มานอนที่บ้านยังไม่ยอมรับขนาดเอาเครื่องบันทึกเสียง ยังไม่รับอีก เทอเสียจัยมาก ตอนที่สองคนนี้คบกัลครั้งแรก ผช คนนี้มีปัญหาเรื่องเงิน อย่แบบประหยัดเทอก้ออยู่ด้าย แต่มาถึงตอนนี้ เริ่มมีเงินมากขึ้นกลับนิสัยเปลี่ยนไป ทุกวันนี้ ผญ เริ่มรู้ภึงเวลาที่ ผช จะ ปายจาก เทอแล้วเทอนั่งร้องไห้ประจำ แต่เหมือนฟ้าเป็นจัยที่ทามหั้ยเทอมาจับด้ายซะก่อน ทามหั้ยเทอเลิกรักด้ายมากขึ้น ตกเย็นเทอก้อย้ายของออกจากบ้าน ทะเลาะกัลใหญ่โต ผช มีทั้งอานาจ เงิน ขู่ด่าต่างๆ แต่ ผญ น่าสงสาร ญาติที่อยู่ กทม ก้อม่ายมีเป็นแค่ นศ ตัวเล้กๆ ร้องไห้ ทามอารัยไม่ถูก เทอ บอกกับ ตัวเองต้องเข้มแข็ง แล้วต้องรักตัวเองมากก อย่ายอมอีก เทอ จึงตัดสินจัยออกมา ทั้งที่เทอก้อรัก ออกมาม่ายนานก็มี ผช มาจีบ เยอะแยะ ทุกคนเปงห่วง มันทำให้รู้สึกว่า ตัวเทอเองก้อยังมีค่า แล้วมีกำลังจัยสู้ แล้วดทอก็ คิดว่าตัวเอง สาว ทามไหมต้องแคร์ เพราะ ค่อให้เค้าจะรวยแค่ ไหน ตัวเทอเองก็ยังลำบาค เงินเค้าไม่ใช่เงินเรา ไม่เห็นจะอยากด้ายเลย การที่เราพึ่งพาคนอื่น คนอื่นก้อจะมีอำนาจในตัวเรา เทอลืมว่าตัวเองเคยเก่งเข้มแข็ง ตอนนี้ทำไหมอ่อนแอ เทอถามตัวเองว่า รักตัวเองไหม เทอต้องสู้เพื่อศักศรี ให้ ผช รู้ ว่าเงิน และอำนาจ มันซื้อ ความรักที่จริงใจไมได้

ถ้าคุณโกรธใครขึ้นมาแล้วไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเพื่อช่วยแก้สถานการณ์…. จงทำด้วยตัวเอง บางทีใครคนนั้นอาจจะยังคงอยากเป็นเพื่อนกับคุณอยู่ และถ้าคุณไม่ทำ พรุ่งนี้อาจสายเกินไป



ถ้าคุณตกหลุมรักใครสักคนแต่คนๆ นั้นไม่รู้ จงบอกเค้าไป… บางทีคนๆ นั้นอาจจะกำลังรักคุณอยู่ด้วยเช่นกัน และถ้าคุณไม่บอกเค้า บางทีพรุ่งนี้อาจจะสายเกินไป



ถ้าคุณยังคงรักใครสักคนที่คุณคิดว่าป่านนี้เค้าคงลืมคุณไปแล้ว จงบอกเค้าวันนี้ บางทีเค้าอาจจะยังคงรักคุณอยู่เช่นกัน ถ้าคุณไม่บอกเค้าวันนี้ บางทีพรุ่งนี้อาจจะสายเกินไป



ถ้าคุณต้องการการกอดจากเพื่อนสักคนหนึ่ง บอกเค้าสิ บางทีพวกเค้าอาจกำลังอยากให้คุณกอดมากกว่าที่คุณเป็นเสียอีก และถ้าคุณไม่ทำวันนี้ บางทีพรุ่งนี้อาจจะสายเกินไป



ถ้าคุณรู้สึกว่าเพื่อนคุณแสนดีเหลือเกิน จงบอกพวกเค้าด้วย เพราะเค้าเองก็อาจจะกำลังรู้สึกอย่างเดียวกับคุณเช่นกัน ถ้าคุณไม่ทำแล้วเค้าต้องจากไปเสียแล้ว บางทีพรุ่งนี้อาจจะสายเกินไป



ถ้าคุณรักพ่อแม่ของคุณและยังไม่มีโอกาสแสดงออกมา ทำซะเถอะ ท่านยังอยู่ตรงนั้นเพื่อให้คุณได้มีโอกาสแสดงให้ท่านรู้ หากท่านจากไปวันนี้ พรุ่งนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว



…. จะไม่มีคำว่าสายเกินไป ถ้าเราทำ ในสิ่งที่เราอยากทำ แต่ถ้าเราคิดที่จะทำ แต่ไม่ได้ทำ นั่นแหละ คำว่า… พรุ่งนี้สายเกินไป......

ความแตกต่าง

คนที่ใช่ - อยู่เคียงข้างเราเสมอ
คนที่ชอบ - อยู่เคียงข้างเราเมื่อมีเวลา

คนที่ใช่ - ให้เราได้ในทุก ๆ สิ่ง
คนที่ชอบ - ให้เราได้แค่บางสิ่ง

คนที่ใช่ - บอกเราเสมอว่า คิดถึง
คนที่ชอบ - พูดคำว่า คิด..แต่นานๆจะมี ถึง... -*-

คนที่ใช่ - โทรหาเราเป็นประจำทุกวัน
คนที่ชอบ - นาน ๆ ถึงจะโทรมาสักที

คนที่ใช่ - เราไม่สบายรีบพาไปหาหมอ
คนที่ชอบ - ก็รู้นะว่าไม่สบาย รีบกินยาละกัน

คนที่ใช่ - ไปไหนก็เป็นห่วงเราเสมอ
คนที่ชอบ - ไปไหนดูแลตัวเองด้วยนะ - -*

คนที่ใช่ - มองตาก็รู้แล้วว่าคิดอะไร
คนที่ชอบ - มองตาก็รู้บ้าง ไม่รู้บ้างว่าคิดไร

คนที่ใช่ - กินข้าวด้วยกันประจำ
คนที่ชอบ - นาน ๆ ที ถึงกินข้าวด้วยกัน

คนที่ใช่ - พาไปเดินห้าง ชอปปิ้ง
คนที่ชอบ - ไม่เดินห้าง ไม่ชอบเพราะคนมันเยอะ!

คนที่ใช่ - ไปดูหนังที่อยากดูด้วยกัน
คนที่ชอบ - ใครดูเรื่องไรแล้วค่อยมาเล่าให้ฟัง

คนที่ใช่ - ไม่เคยลืมวันเกิดเราเลยสักปี
คนที่ชอบ - จำได้เป็นบางปี - -*

คนที่ใช่ - ซื้อของราคาเป็นหมื่นให้
คนที่ชอบ - ไม่ได้ซื้อให้ แต่ทำให้แทน

คนที่ใช่ - อยากได้อะไรบอก ซื้อให้หมด
คนที่ชอบ - ไม่ต้องขอ อยากให้ เดี๋ยวให้เอง

คนที่ใช่ - ขับรถมาหาเราทุกวันได้
คนที่ชอบ - ขับรถมาหาเราได้แค่บางครั้ง

คนที่ใช่ - อยากไปไหนบอก เดี๋ยวพาไป
คนที่ชอบ - อยากไปไหนไม่ต้องบอก เดี๋ยวพาไปเอง

คนที่ใช่ - รอเราอาบน้ำ แต่งตัวได้เป็นชั่วโมง
คนที่ชอบ - ให้เวลาอาบน้ำ แต่งตัว แค่ 15 นาที! - -*

คนที่ใช่ - ส่งเราเข้านอนก่อน แล้วตัวเองค่อยไป
คนที่ชอบ - นอนก่อนนะ วันนี้ไม่ไหว..ง่วง!!

คนที่ใช่ - จะทำอะไร เรารู้หมดทุกอย่าง
คนที่ชอบ - ทำไรอะไร ที่ไหน เรารู้บ้างไม่รู้บ้าง

คนที่ใช่ - เดินเคียงข้าง ไม่ก็เดินตามหลัง
คนที่ชอบ - เดินเคียงข้าง ไม่ก็เดินนำหน้า

คนที่ใช่ - ข้ามถนนรีบจับมือเราก่อนทันที
คนที่ชอบ - ต่างคนต่างข้าม แค่ระวังหลังให้

คนที่ใช่ - อยากเจอเมื่อไหร่รีบมาทันที
คนที่ชอบ - อยากเจอหรอ รอว่างก่อนนะ

คนที่ใช่ - ไปเที่ยวไหนซื้อขนมมาฝากเสมอ
คนที่ชอบ - ไปเที่ยวไหนก็มีแต่ รูปถ่ายมาให้ดู


ความเหมือน

คนที่ใช่ - มีรถกี่คัน เอามาให้ขับหมดไม่เคยงก
คนที่ชอบ - อยากนั่งรถสปอร์ตคันไหน เอามาให้นั่งไม่เคยหวง

คนที่ใช่ - เซอร์ไพรส์ด้วยของขวัญสุดซึ้ง
แสนจะบรรยาย จนน้ำตาจะไหล
คนที่ชอบ - เซอร์ไพรส์ด้วยการขับ Supercar(ราคาสิบล้านขึ้น)
มารับ-ส่ง ที่บ้านจะไม่ให้กรี๊ดได้ไง

คนที่ใช่ - พูดกับเราว่า ยังไงก็รัก
คนที่ชอบ - พูดกับเราว่า ยังไงก็หวง

คนที่ใช่ - พูดกับเราว่า ใครๆก็ไม่เหมือนเรา
คนที่ชอบ - พูดกับเราว่า เราไม่เหมือนใครๆ

คนที่ใช่ - พูดกับเราว่า คนพิเศษที่สุดคือเรา
คนที่ชอบ - พูดกับเราว่า เราเป็นคนพิเศษที่สุด

คนที่ใช่ - พูดกับเราว่า อยู่ใกล้ๆแล้วสบายใจ
คนที่ชอบ - พูดกับเราว่า สบายใจเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ

พอดีได้ไปอ่านเรื่องราวดีๆเกี่ยวกับเพลงที่แพทนักร้องวงเคลียร์แต่งขึ้นมา
ซึ่งเรื่องราวเหล่านั้น มันทำให้เรามีกำลังใจ
และอยากที่จะใส่ใจกับความรัก ไม่ว่าจะเป็นแฟน เพื่อน
และครอบครัว พ่อ-แม่ ซึ่งตอนนี้เรารู้สึกว่ายังดูแลไม่ดีพอ

อยากให้ทุกคนอ่าน จึงส่งเมลฉบับนี้มาครับ


TRUE STORY เพลงแด่เธอที่รัก ...


บ่อยครั้งการได้รับรู้ เรื่องที่มีความสุข เราก็มีความสุขไปกับเรื่องนั้นด้วย
และการที่ได้รับรู้เรื่องเศร้า ถึงแม้ไม่ใช่เรื่องของเรา บางทีเราก็เศร้าไปกับเรื่องนั้น...

เรื่องที่กำลังจะเล่าต่อไปนี้จะมองว่าเป็น”ความเศร้า”หรือ”ความสุข”ก็ได้ แล้วแต่มุมของใครจะมอง

มันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับน้องสาวของเราคนหนึ่ง... “แพท Klear”

จากการทำงานร่วมกันกับศิลปินในค่าย ทำให้เราต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวและรับรู้เรื่องส่วนตัวของแพทโดยบังเอิญ

มันจะเป็นเรื่องธรรมดามาก ถ้าหากเนื้อหาเพลงใหม่ของแพทเป็นเรื่องราวของความรักระหว่างหนุ่มสาว แต่จริงๆมันไม่ใช่ มันกลับกลายเป็นเรื่องความรักในครอบครัวที่พูดถึงการจากไปของ “พ่อ”ซึ่งเป็นสุดที่รักของทุกคน

และเราก็ได้รู้ว่านิยายที่เขียนโดยพระเจ้าในครั้งนี้มันช่างโหดร้าย และไม่ยุติธรรม

สำหรับครอบครัว”พูนชัย”ของแพท

............................................................................................................................

ราวๆเมษายนปี 2546 พ่อ แม่และแพทกำลังเตรียมตัวด้วยความตื่นเต้น ที่จะได้ไปเที่ยวชมตึกรามบ้านช่องในแถบยุโรป ตามความตั้งใจของพ่อและความใฝ่ฝันของแพท ตั้งแต่วันที่ได้เข้าเรียนปี 1 คณะ‘ถาปัด จุฬาฯ

สถาปนิกพีรศักดิ์ พูนชัย ข้าราชการใหญ่ซี9 ซึ่งถือว่าเป็นทั้งรุ่นพี่คณะและเป็นทั้งคุณพ่อของน้องแพทได้เตรียมแผนการเดินทางนี้มาหลายปี โดยตั้งใจจะเริ่มที่อังกฤษและซื้อทัวร์เที่ยวทั่วยุโรป เปิดมุมมองให้แพทเป็นสถาปนิกรุ่นใหม่ได้เห็นโลกกว้าง

ทุกอย่างถูกเตรียมการอย่างดี ทั้งแผนที่ แผนผังที่ตั้งสถาปัตยกรรมต่างๆ โรงแรมที่พัก กระทั่งตั๋วรถไฟหรือของใช้จำเป็น ไม่ลืมแม้ร้านอาหารอร่อยๆที่คุณพ่อฝอยให้แพทฟังมาเป็นปี

ทุกอย่างดูดีมาก ทุกคนอยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ

แต่จู่ๆพ่อก็ยกเลิกตั๋วของตัวเองอย่างกระทันหันก่อนออกเดินทางประมาณ 1 อาทิตย์! พ่อให้เหตุผลว่า...จะไปอยู่วัดอยากไปนั่งสมาธิ!

แม้จะหงุดหงิด และงงๆกับการตัดสินใจของพ่อ แต่ทุกคนก็พยายามเข้าใจ เพราะพ่อเปลี่ยนไปหลายอย่างในระยะหลัง

แพทเล่าว่า “พ่อเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ เลิกกินเนื้อสัตว์ใหญ่ ใช้ชีวิตแบบชีวจิตอย่างเคร่งครัด กินเพียงแค่ผักและปลา ต่อมาพ่อก็เริ่มสนใจในเรื่องธรรมะอย่างกับคนละคน...

แต่แปลกใจอยู่เพียงเรื่องเดียว คือพ่อไม่ยอมให้เรายุติแผนการเดินทางพร้อมกับข้ออ้างว่าจะถูกริบเงินถ้ายกเลิกตั๋วทั้งหมด”

ในที่สุดคุณแม่และแพทก็ต้องจำใจเดินทางไปยุโรป เพียงเพื่อไม่ให้คุณพ่อเสียความตั้งใจ ไม่ใช่เพราะว่าเสียดายเงิน...

......................................................................................................................

คุณคงนึกอารมณ์ของทั้งคู่ตอนที่อยู่ยุโรปออก คือนอกจากจะไม่สนุกแล้วยังอยากกลับบ้านเร็วๆ ก็เพราะโดนเจ้าของไอเดียหักหลัง ต้องมาเที่ยวลำพัง2แม่ลูก

ขณะที่อยู่ที่โรม ยังไม่ทันจะทัวร์ให้ครบทริป ทางบ้านก็โทรมาแจ้งข่าวว่าคุณพ่อป่วยและนอนอยู่โรงพยาบาล ฟังแค่นั้นคุณแม่กับแพทก็ตัดสินใจกลับบ้านทันที

แต่ก็ไม่ง่าย เพราะเครื่องบินที่บินตรงถึงกรุงเทพฯ เที่ยวเร็วที่สุดต้องไปTransit ที่ลอนดอน

ระหว่างรอเปลี่ยนเครื่องที่ลอนดอน แพทได้โทรฯคุยกับคุณพ่อ ถามไถ่ถึงอาการด้วยความเป็นห่วง แต่พ่อก็ยังบอกว่า “ไม่เป็นไร” ประโยคสุดท้ายก่อนวางหู พ่อบอกว่า “พรุ่งนี้เจอกัน”

............................................................................................................................

ที่ดอนเมือง คุณป้ามารอรับอยู่ด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก แต่ไม่หนักเท่าคุณแม่กับแพทที่ดูจะร้อนรนกว่า ก่อนลงจากรถ คุณป้าเตือนให้แพทหยิบชุดของคุณพ่อที่ท้ายรถด้วย

พอเปิดท้ายรถ แพทก็หน้าถอดสี รู้ได้ทันทีว่านี่หมายความว่าอะไร ชุดข้าราชการเต็มยศสำหรับพิธีใหญ่ พ่อจะใส่ทำไมก็พ่อป่วยไม่ใช่เหรอ?

..............................................................................................................................

ไม่ทันได้บอกรัก ไม่ทันได้เอ่ยคำร่ำลา “พ่อ จากเราไปแล้ว”

............................................................................................................................

หลังพิธีพระราชเพลิงศพ แพทกับแม่ช่วยกันเก็บข้าวของเครื่องใช้ของคุณพ่อ และได้พบกับไดอารี่เล่มหนึ่งซึ่งคุณพ่อได้บันทึกทุกอย่างไว้ในนั้น พร้อมขวดยาอีกมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้ตามตู้และลิ้นชักโต๊ะทำงาน

ข้อความที่ปรากฏในบันทึก แต่ละบรรทัดแต่ละประโยค เปิดเผยเรื่องราวมากมายที่ทั้งคู่ไม่เคยรู้มาก่อน...

หลายสิ่งหลายอย่างที่พ่ออดทน และเสียสละเพื่อความสุขของครอบครัว

ความทรมานกับโรคร้ายที่คุณพ่อต้องต่อสู้โดยลำพังตลอด5ปี มีเพียงคุณอาที่เป็นหมอเท่านั้นที่รู้ความจริงและอยู่เคียงข้าง

คุณพ่อปิดบังทุกสิ่งเพราะไม่ต้องการให้ทุกคนต้องทุกข์ใจ กับการจะต้องจากไปในครั้งนี้

และสิ่งเดียวที่พ่อทำมาตลอดแม้ช่วงสุดท้ายของชีวิตก็คือ ทำให้ทุกๆวันของแพทและแม่มีความสุข

ทุกวันนี้แพทกับแม่จะใช้ชีวิตเพื่อมีกันและกัน และจะคิดถึงพ่อตลอดไป......

“เพราะพ่อคงเฝ้ามองเราและอยากเห็นเรามีความสุขทุกๆวัน...

พ่อทำงาน...อาบแดด...ถูกแผดเผา
ลูกดื่มเหล้า..ฟังเพลง...ครื้นเครงเหลือ


แม่ขายผัก...กินข้าว...เคล้ากับเกลือ
ลูกเอื้อเฟื้อ...พาสาวเที่ยว...เลี้ยวโฮเตล


พ่อหาเงิน...ส่งลูกเรียน...เพียรอุตส่าห์
ลูกติดยา...คบเพื่อนชั่ว...มั่วให้เห็น


แม่กระหาย...ดื่มน้ำคลอง...ตอนกลองเพล
ลูกทะเล้น...จิบวายแดง...แพงจับใจ


พ่ออดอยาก...ไม่เคยบ่น...ทนลำบาก
ลูกมักมาก...เพศสัมพันธ์...มันส์ชิบหาย


แม่ทอผ้า...ปลูกหม่อน...หารายได้
ลูกหญิงชาย...เที่ยวสนุก....โรคติดตัว


พ่อสูบน้ำ...เข้าแปลงนา...ปลูกข้าวกล้า
ลูกมัวเมา...การพนัน...หมั่นหาผัว


แม่หาบน้ำ...เลี้ยงเป็ดไก่...ทำสวนครัว
ลูกใจชั่ว...ใช้เงินเพลิน...เดินหลงทาง


พ่อขายวัว...ส่งควายเรียน...เวียนศรีษะ
ลูกตะกละ...กินฟาสฟู๊ต...พูดกว้างขวาง


แม่ปวดเมื่อย...สู้งานหนัก...ไม่ละวาง
ลูกสำอาง...ใช้ของแพง...แข่งสังคม


พ่อผอมแห้ง...เรื่ยวแรงน้อย...ด้อยอาหาร
ลูกประพฤติ...อันตพาล...ล่าเสพสม


แม่เป็นดอก...ทบต้น...หมดอารมณ์
ลูกเขี้ยวคม...ฆ่าพ่อแม่...ก่อนแก่ตาย

อ่านหน่อยนะ...

สังคมเป็นอย่างงี้ น่ากลัวจริง ๆ


ผู้ ญ.ต้องระวังตัว
(ผู้ชายก็ควรอ่านไว้ดูแลแฟน)

ดิฉัน เคยมีประสบการณ์ ที่คิดว่า

จะเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนหญิงทั้งหลายนะคะ

เรื่องมันมีอยู่ว่า

หลังจากที่ได้ทำงานเหน็ดเหนื่อยตลอดสัปดาห์

วันนั้น ดิฉันจึงไปออกเดทกับแฟน

ไปเที่ยวที่โรงหนังชื่อดังแห่งหนึ่ง ใจกลางกรุงเทพฯ
ก็เป็นสถานที่ ที่ผู้คนพลุกพล่านอยู่ตลอด
แต่ใครจะคิดว่า มีเหตุการณ์แบบนี้ได้

ช่วงใกล้จะออกจากตัวตึกของโรงหนัง

ดิฉันไปห้องน้ำกับแฟน บริเวณที่จอดรถ

ซึ่งต้องเดินแยกกัน ห้องน้ำมีห้องน้อยไปหน่อย

ขาออกก็เลยออกไม่พร้อมกัน

แฟนดิฉันจึงไปเล่นเกมตู้ ที่อยู่ไม่ห่างมากนัก

ถ้าดิฉันออกมาก็จะเห็นเลย

ในวันนั้น ดิฉันเองก็ไม่ได้แต่งตัวเปรี้ยวเลย

เป็นกางเกงขายาว รัดทรง ธรรมดา

เสื้อสองชั้นคลุมไหล่ แขนยาวปกติ

จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง เดินสวน

ตอนที่ดิฉันพ้นจากประตูห้องน้ำด้านนอกไม่มาก

และเธอก็เบียดเข้ามา ป้ายอะไรซักอย่างที่ข้อแขนซ้าย

เพียงชั่วครู่ ดิฉันก็รู้สึกร้อนวูบวาบ

และรู้สึก สลึมสลือ มึนงง อย่างรวดเร็ว

สมองจินตนาการบางอย่างได้อย่างรวดเร็ว

ผู้หญิงหลายๆ คน พอจะเดาออกนะคะ

ไม่ทันจะก้าวได้เท่าไหร่

จู่ๆ ก็มีชายร่างสูง ตัวใหญ่ หน้าตาดี

เข้ามายืนชิดด้านหลัง เยื้องขวา

เขามีวิธีการลวนลามที่แปลกมาก คือ

เขาใช้มือซ้ายจับนิ่งๆ ที่เนินสะโพกขวา ด้านเอว

และใช้มือขวาจับนิ่งๆ ที่ต้นขาขวา ต่ำกว่าเอว นิดหน่อย

และก็ดันไปข้างหน้า มันแปลกที่ดิฉันแทบไม่มีแรงขัดขืน

แต่ในใจไม่เต็มใจหรอก ที่สำคัญ รู้สึกมึน

และก็ร้อนวูบวาบอย่างเต็มที่


บรรยายเปิดใจเจาะลึกขนาดนี้

คงเข้าใจความหมายนะคะ

แต่บังเอิญว่า แฟน ซึ่งเล่นเกมตู้อยู่ เล่นเสร็จได้ตุ๊กตาพอดี

เขาจึงเดินมาตะโกนเรียกดิฉัน

ผู้ชายคนนั้น นึกไม่ถึง เลยผละมือ หลบไปอย่างรวดเร็ว

ดิฉันเดินโซซัดโซเซ แฟนก็เลยประคองไปที่รถ

แฟนเห็นท่าทางของดิฉัน ก็พอจะเดาความรู้สึกออก

เลยไปที่บ้าน ที่พึ่งซื้อกันใหม่ ด้วยกันแทน

คืนนั้น ทำให้ดิฉันเข้าใจฤทธิ์ที่แท้จริงของยา

ที่ถูกป้ายนะคะ ช่วงรุ่งเช้าเขาถึงกับพูดว่า

'เป็นครั้งแรกที่เราดูดวงอาทิตย์ขึ้น

ในกรุงเทพฯ ด้วยกันเลยนะ เนี่ย'

ดิฉันตอบกลับไปว่า 'ขอบคุณค่ะ!?' เขาทำหน้า งง ๆ

ไหนๆ ดิฉัน ก็ไม่ได้เสียท่าพวกนั้นไป

ก็เลยไม่บอกเขาดีกว่า

ช่วงที่ดิฉันอาบน้ำ

ดิฉันสังเกตุ รอยครีมสีขาวอมชมพู บางๆ

ที่ข้อแขนซ้าย ค่อนข้างลื่น เช็ดล้างออกไม่ยาก

ลองนึกภาพดูนะคะ

ถ้าแฟนไม่ได้ไปด้วย เรื่องจะกลายเป็นอย่างนี้

ผู้ชายคนดังกล่าว อาศัยยาปลุก sex และกดประสาท

ทำให้มึนงง พาไปในที่ที่สะดวกของเขา

และถึงดิฉันไม่เต็มใจ ร่างกายไม่ได้ตอบสนองต่อฉัน

แต่ไปตอบสนองเขาแทน ไม่แน่เขาอาจบันทึกภาพเอาไว้

แบล็คเมย์ก็ได้

ถ้าแจ้งกับตำรวจ พอตรวจสถานที่

กลายเป็นโรงแรม ไม่พบการต่อสู้

ตรวจร่างกายไม่พบร่องรอยการทำร้าย และข่มขืน

มีแต่ร่องรอยการร่วมเพศธรรมดา

ไม่มีคราบอสุจิ (สวมถุง) ไม่พบสารเสพติด

และอาจจะไม่รู้จัก หรือไม่พบสาร ดังกล่าวในร่างกายดิฉันก็ได้

ลองคิดดูสิคะ

แจ้งความเอาผิดผู้อื่น

อาจกลับกลายเป็นแจ้งความประจานตัวเองขึ้นมาก็ได้

แฟนไม่เชื่อ เลยอาจเลิกกันได้

ถ้ามีใครโดนเข้าไปจริงๆ

ก็ขอให้ทำใจให้ว่าง หรือคิดเรื่องยากๆ เครียดๆ

และตั้งสติให้มั่น สูดหายใจแรงๆ ก้าวขายาวๆ

เหยียบใครก็ช่าง

ดิฉันไม่อยากให้มีใครเป็นเหยื่อ

ขอให้ช่วยกัน Forward มากๆ

ทั้งชาย ทั้งหญิงนะคะ


ส่งแค่คนสองคนก็ได้บุญมากแล้วค่ะ

ผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากบ้านของเธอ
และได้เห็นชายชราที่มีเคราสีขาว 3 คน
นั่งอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านของเธอ
เธอไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เธอพูดกับเขาว่า

' ฉันไม่คิดว่าฉันรู้จักพวกคุณ
แต่ท่าทางคุณต้องหิวแน่เลย
โปรดเข้ามาในบ้านและทานอะไรซักหน่อยเถอะ'

' สามีของเธออยู่ในบ้านไหม' เขาถาม

' ไม่' เธอตอบ 'เขาออกไปข้างนอก'

' ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็เขาไปข้างใ นไม่ได้ดอก' เขาตอบ

ในตอนเย็น เมื่อสามีเธอกับมาบ้าน
เธอเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

' ไปบอกพวกเขาซิ ฉันกลับมาบ้านแล้ว
และเชิญเข้ามาในบ้านเถิด'

เธอก็ออกไปและเชิญพวกชายชรานั้นให้เข้ามาในบ้าน

' เราเข้าไปในบ้านพร้อมกันไม่ได้หรอก' เขาตอบ

' ทำไมล่ะ' เธอถาม

ชายชราคนหนึ่งอธิบายว่า ' เขาชื่อ ความมั่งคั่ง '

เขาพูดและชี้ไปยังเพื่อนของเขา
และชี้ไปยังอีกคนหนึ่งว่า

' เขาคือ ความสำเร็จ และฉันคือ ความรัก '

เขากล่าวต่อไปว่า

' บัดนี้ จงเข้าไปข้างในและปรึกษากับสามีของเธอว่า
คนไหนในพวกเราที่คุณต้องการจะให้เข้าไปในบ้านของคุณ'

เธอกลับเขามาข้างในและบอกกับสามีของ เธอ
สามีของเธอรู้สึกดีใจมาก

' วิเศษจริงๆ ' เขากล่าว

' เมื่อเป็นเช่นนี้ เราจะเชิญ ความมั่งคั่ง
เมื่อเขาอยู่กับเรา บ้านของเราจะเต็มไปด้วยความมั่งคั่ง'

ฝ่ายภรรยาไม่เห็นด้วย

' ที่รัก ทำไมเราไม่เชิญ ความสำเร็จ ล่ะ'

ขณะนั้นลูกสะใภ้ได้ยินทั้งสองกำลังปรึกษา
จากมุมหนึ่งของบ้าน เธอก็เข้ามาและแนะนำว่า

' จะไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าเราเลือก ความรัก
บ้านของเราจะเต็มไปด้วยความรักไง! '

' เราฟังสิ่งที่ลูก สะใภ้แนะนำเถอะ'
สามีกล่าวกับภรรยา

' ออกไปข้างนอกและเชิญความรัก
เข้ามาเป็นแขกของเราเถอะ'

ภรรยาออกไปและถามชายชราทั้ง 3 ว่า

' ใครคือความรัก โปรดเข้ามา
และเป็นแขกของเราเถอะ'

ความรักลุกขึ้นและเดินไปยังบ้าน
ชายชราอีก 2 คนก็ลุกขึ้นและตามเขาไป
ด้วยความประหลาดใจ
ภรรยาถาม ความมั่งคั่ง และความสำเร็จว่า

' ฉันเชิญเพียงความรัก ทำไมคุณถึงเข้ามาด้วยล่ะ'

ชายชราตอบพร้อมกันว่า
' ถ้าคุณเชิญความมั่งคั่ง หรือ ความสำ เร็จ
คนใดคนหนึ่ง อีกสองคนก็จะอยู่ข้างนอก
แต่เมื่อคุณเชิญความรัก ที่! ใดที่เขาไป
เราจะไปกับเขา ที่ใดมีความรัก
ที่นั่นก็จะมีความมั่งคั่งและความสำเร็จ '

เมื่อเอ่ยถึงคำว่า “ผู้นำ” ผมเชื่อว่าในความคิดของใครหลายคน คงปรากฏภาพบุรุษเพศมากกว่าภาพของอิสตรีอย่างแน่นอน ซึ่งก็คงไม่น่าแปลกใจที่ใครหลายคนจะสร้างมโนภาพเช่นนั้น เพราะอาจเป็นด้วยวัฒนธรรมที่ถูกปลูกฝังจนแทรกซึมลงไปในความคิดอย่างแนบแน่นมาตั้งแต่ครั้งบรรพกาล กระทั่งกลายเป็นความเชื่อที่หยั่งรากฝังลึกไปแล้วว่า ผู้ชายเท่านั้นที่จะเป็นผู้นำได้ หรืออาจเป็นเพราะธรรมชาติได้สร้างให้ผู้ชายมีความได้เปรียบด้านสรีระและพละกำลังที่เหนือกว่าผู้หญิง จนทำให้ผู้ชายหลายคนมักหยิ่งผยองและทนงตนว่าเหนือกว่าอิตถีเพศ แต่จริงหรือที่ผู้ชายมีคุณสมบัติในการเป็นผู้นำเหนือกว่าผู้หญิง



ในยุคที่มนุษย์เริ่มมีการสร้างและขยายอาณาจักร ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็น ‘ยุคแห่งการใช้กำลัง’ มนุษย์มีความจำเป็นต้องต่อสู้ หรือเผชิญหน้าเพื่อทำสงคราม ปฏิเสธไม่ได้ว่าสังคม ณ ขณะนั้นคงต้องการผู้นำที่มีความเด็ดเดี่ยว กล้าหาญ มีนิสัยกล้าได้กล้าเสีย และกล้าตัดสินใจ ซึ่งผู้ชายก็ดูจะมีความเหมาะสมที่จะยืนอยู่ในแถวหน้า แต่ในสังคมที่วุ่นวายซับซ้อนและเต็มไปด้วยความขัดแย้งเช่นปัจจุบัน



ผู้นำในยุคและสมัยนี้รวมทั้งในโลกอนาคตที่ผมคิดว่าจะนำพาโลกให้กลับคืนสู่สันติสุขได้นั้น คงต้องเป็นคนที่สามารถหลอมรวมความแตกแยกนั้นให้เข้าเป็นเนื้อเดียวกันให้ได้ นั่นคือต้องสามารถประนีประนอม และไกล่เกลี่ยสถานการณ์ความขัดแย้งต่างๆ ได้เป็นอย่างดี ผมมองว่า ผู้หญิงน่าจะมีบางสิ่งบางอย่างที่เหมาะกับสังคมเช่นนี้มากกว่าผู้ชาย เพราะผู้หญิงมีความอ่อนโยน มีสัญชาตญาณของการรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา และมีความเอื้ออาทรมากกว่าผู้ชาย แต่ทั้งนี้ผมก็ไม่ได้เหมารวมว่าผู้หญิงทุกคนจะสามารถเป็นผู้นำที่ดีได้ เพราะนั่นก็คงต้องขึ้นอยู่กับตัวบุคคลด้วยเช่นกัน



ในสังคมที่การสื่อสารทำให้โลกดูเหมือนจะเล็กลง ทุกสิ่งเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็วและกระชับฉับไว หากลองคิดเล่นๆ ว่า ถ้าในยุคนี้แต่ละประเทศล้วนแล้วแต่มีผู้นำที่อยู่ในประเภทบู๊ล้างผลาญ โลกคงพังพินาศย่อยยับโดยง่ายดายอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะเทคโนโลยีคงจะถูกนำมาใช้เพื่อการทำลายล้างกันโดยปราศจากการยั้งคิด และขาดซึ่งความเห็นอกเห็นใจกันอย่างแน่นอน



ผมจึงมีความเห็นว่าน่าจะเป็นการดีหากผู้หญิงจะได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำบ้าง เพราะผมเชื่อว่า โดยธรรมชาติ ผู้หญิงคงจะมีความละอายและเกรงกลัวต่อบาปมากกว่าผู้ชาย และน่าจะเป็นเรื่องยากหากผู้หญิงซึ่งได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิดชีวิต จะเป็นผู้ทำลายล้างชีวิตเสียเอง ซึ่งการที่ผู้หญิงมีพื้นฐานจิตใจที่ละเอียดอ่อน มีความสามารถในการติดต่อประสานงาน และมีความนุ่มนวลในเรื่องการเจรจาต่อรองแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น ผมเชื่อว่าน่าจะสามารถช่วยสร้างสรรค์จรรโลงสังคมโลกให้น่าอยู่ขึ้นมากกว่าที่ควรจะเป็นได้



ผมรู้สึกชื่นชมกับปรากฏการณ์ซึ่งแสดงให้เห็นว่าคนในประเทศมหาอำนาจ เช่น สหรัฐอเมริกา สามารถทลายกำแพงแห่งวิถีคิดและคติความเชื่อที่สืบทอดกันมายาวนานนั้นลงได้ นั่นคือการเลือกตั้งประธานาธิบดีในครั้งที่ผ่านมา ซึ่งคู่แข่งที่หลายคนติดตามและให้ความสนใจ กลับกลายเป็นการแข่งขันอันสูสีระหว่างนายบารัค โอบามากับนางฮิลลารี คลินตัน ผู้นำผิวสีกับผู้นำที่เป็นสตรี ผู้ที่จะมาเป็นตัวแทนของพรรคเดโมแครต แทนที่จะเป็นคู่ของนายจอห์น แมคเคนกับ นายบารัค โอบามา คู่แข่งขันที่มาจากต่างพรรค



ทั้งหมดสะท้อนให้เห็นได้ว่า สังคมอเมริกันซึ่งเป็นสังคมที่พัฒนาแล้วนั้น สามารถถีบตัวเองให้หลุดออกจากกรอบความเชื่อเดิม และเปิดกว้างในการที่จะยอมรับบทบาทรวมถึงความสามารถของสตรีและคนผิวสีได้อย่างแท้จริง นับเป็นสัญลักษณ์ของสังคมที่กล้าเปลี่ยนแปลงเพื่อมุ่งไปสู่ผลประโยชน์ที่ดีกว่า ซึ่งสังคมโลกควรให้การยกย่องและถือเป็นเยี่ยงอย่าง



การเติบโตของเศรษฐกิจแบบทุนนิยมที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ หลายคนเพิกเฉยต่อสิ่งแวดล้อมและสังคมส่วนรวมมากขึ้น คิดทุกอย่างเพียงแค่ยึดผลประโยชน์ของตัวเองเป็นที่ตั้ง ผมว่าก็คงเป็นการดีหากผู้หญิงจะได้มีโอกาสเป็นผู้นำ เพราะผมเชื่อว่าผู้หญิงน่าจะมีจิตสำนึกรับผิดชอบต่อลูกหลานในเจเนอเรชั่นถัดไปมากกว่าผู้ชาย จากการมองทุกสิ่งด้วยความเป็นปัจเจก ความเมตตา ความห่วงใย และความพร้อมที่จะปกป้องลูกหลานให้อยู่รอด ซึ่งหากผู้หญิงได้เป็นผู้นำจริงๆโครงการต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับสังคมโดยรวม คงจะถูกผลักดันออกไปให้เป็นรูปธรรมมากขึ้นอย่างแน่นอน คงถึงเวลาแล้วกับการต้องอาศัยความอ่อนโยน และความเอื้ออาทรจากสัญชาตญาณของความเป็นผู้หญิง



ผมหวังว่าสักวันผู้หญิงอาจไม่ใช่แค่ช้างเท้าหลัง แต่คงต้องมีโอกาสได้เป็นควาญช้างบ้าง....

ในอดีตนานมาแล้ว นักปราชญ์ท่านหนึ่งเดินทางท่องเที่ยวแสวงหาความรู้
กับลูกศิษย์กลุ่มหนึ่ง ขณะที่เดินทางผ่านแคว้นๆหนึ่ง ซึ่งกำลังเกิดสงคราม
จึงทำให้เกิดข้าวยากหมากแพง หาเสบียงอาหารไม่ค่อยจะได้

หลังจากที่ขาดอาหารผ่านไปถึงเจ็ดวัน ลูกศิษย์คนหนึ่งซื้อข้าวสารมาได้บ้าง
จึงรีบนำข้าวสารไปหุง ขณะที่ข้าวกำลังจะสุก นักปราชญ์ท่านนั้นเห็นลูกศิษย์
เปิดฝาแล้วหยิบข้าวใส่ปาก ท่านแกล้งทำเป็นไม่เห็น และไม่ถามอะไร

เมื่อข้าวสุกแล้ว ลูกศิษย์จึงเรียกนักปราชญ์นั้นไปทานข้าว ท่านพูดขึ้นว่า

"เมื่อกี้ ข้าฝันเห็นปรมาจารย์มาหา ข้าอยากจะนำข้าวที่ยังไม่มีใครได้กินก่อน
มาเซ่นไหว้ท่านสักถ้วย"

"ไม่ได้ ข้าวหม้อนี้เมื่อกี้ข้าพเจ้ากินไปหนึ่งคำ นำมาเซ่นไหว้ไม่ได้แล้ว"

"ทำไมล่ะ?" นักปราชญ์ถาม

"เมื่อกี้ขณะที่ข้าวกำลังจะสุก เผลอทำขี้เถ้าหล่นลงไปหน่อย จะตักทิ้งก็
เสียดาย ก็เลยตักกิน ไม่ได้มีเจตนาที่จะกินเองก่อน" ลูกศิษย์ตอบ

นักปราชญ์ท่านนั้นรู้สึกเสียใจที่เข้าใจลูกศิษย์ผิด และรู้สึกละอายใจ พร้อมกับ
เอ่ยขอโทษว่า "ปกติข้าเคยไว้ใจเจ้ามากที่สุด แต่ก็ยังคงคลางแคลงใจเจ้า
แสดงว่าในใจข้าไม่มั่นคง ตัดสินใจแค่จากความคิดของตนเอง แล้วบางทียังผิดพลาด

พวกเจ้าต้องจำไว้ การจะเข้าใจคนๆหนึ่ง ไม่ใช่เป็นเรื่องง่ายๆ
เมื่อพบกับเรื่องใดๆ
ควรจะพิจารณาไตร่ตรองหลายๆด้านให้รอบคอบ มุมมองของตนเองเป็นเพียง
ด้านใดด้านหนึ่ง เป็นความจริงเพียงด้านหนึ่งเท่านั้น การจะตัดสินเรื่องใดเพียง
ด้านเดียว ไม่สามารถตัดสินเรื่องทั้งหมดได้

เมื่อคุณเกิดมาในโลกนี้ แม่อุ้มคุณไว้ในอ้อมอก คุณขอบคุณแม่ด้วยการเปล่งเสียงร้องไห้

เมื่อคุณอายุ 1 ขวบ แม่ป้อนข้าวและอาบน้ำให้คุณ คุณขอบคุณแม่โดยการร้องไห้งอแง

เมื่อคุณอายุ 2 ขวบ แม่สอนให้คุณหัดเดิน คุณขอบคุณแม่ด้วยการวิ่งหนีทุกครั้งที่แม่เรียกหา

เมื่อคุณอายุ 3 ขวบ แม่ทำอาหารทุกอย่างให้คุณด้วยความรัก คุณขอบคุณแม่ด้วยการโยนจานลงบนพื้น

เมื่อคุณอายุ 4 ขวบ แม่ให้ดินสอสีแก่คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการระบายสีเลอะเต็มบ้าน

เมื่อคุณอายุ 5 ขวบ แม่แต่งชุดสวยๆ(หรือหล่อๆ)ให้คุณไปเที่ยว คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำชุดเลอะโคลน

เมื่อคุณอายุ 6 ขวบ แม่ไปส่งคุณที่รร. คุณขอบคุณแม่ด้วยการร้องไห้ตะโกนว่า 'ไม่ไป... ไม่ไป... ไม่ไป....''

เมื่อคุณอายุ 7 ขวบ แม่ซื้อไอศกรีมให้คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำมันหกเลอะเทอะไปทั่ว

เมื่อคุณอายุ 8 ขวบ แม่ซื้อลูกบอลให้คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำกระจกเพื่อนบ้านแตก

เมื่อคุณอายุ 9 ขวบ แม่สอนให้คุณเล่นเปียโน คุณขอบคุณแม่ด้วยการไม่เคยแม้แต่จะซ้อม

เมื่อคุณอายุ 10ขวบ แม่พาคุณไปเรียนพิเศษและพาไปงานวันเกิดเพื่อน คุณขอบคุณแม่ด้วยการกระโดดลงจากรถโดยไม่คิดที่จะหันกลับมามอง

เมื่อคุณอายุ 11 ขวบ แม่พาคุณกับเพื่อนไปดูหนัง คุณขอบคุณแม่ด้วยการขอที่นั่งคนละแถว (หรือขอให้แม่ไม่ต้องดู)

เมื่อคุณอายุ 12 ขวบ แม่เตือนคุณว่าอย่าดูทีวี คุณขอบคุณแม่ด้วยการรอให้แม่ไปข้างนอกแล้วดูต่อ

เมื่อคุณอายุ 13 ปี แม่บอกให้คุณตัดผม คุณขอบคุณแม่ด้วยการด่าแม่ว่า 'แม่นี่...ไม่มีรสนิยมเลย ไม่ต้องยุ่งกะหนู(ผม)หรอก'

เมื่อคุณอายุ 14 ปี แม่จ่ายเงินซัมเมอร์แคมป์ที่แพงแสนแพงเพื่อให้คุณได้เรียนสิ่งที่ดีๆ คุณขอบคุณแม่ด้วยการไม่เขียนจดหมายหาแม่ซักกะฉบับ

เมื่อคุณอายุ 15 ปี แม่กลับบ้านหลังงานเลิกอยากกอดคุณสักกอด คุณขอบคุณแม่ด้วยการขังตัวเองอยู่ในห้อง

เมื่อคุณอายุ 16 ปี แม่สอนคุณขับรถ คุณขอบคุณแม่ด้วยการขับรถหนีแม่ไปเที่ยว

เมื่อคุณอายุ 17 ปี แม่จ่ายค่าเรียนกวดวิชา คุณขอบคุณแม่ด้วยการให้แม่ส่งข้างนอกเพื่อจะได้ไม่อายเพื่อน

เมื่อคุณอายุ 18 ปี แม่ร้องไห้ในวันที่คุณจบชั้นมัธยม คุณขอบคุณแม่ด้วยการฉลองยันเช้า

เมื่อคุณอายุ 19 ปี แม่รอโทรศัพท์สายสำคัญ คุณขอบคุณแม่ด้วยการใช้สายตลอดคืนนั้น

เมื่อคุณอายุ 20 ปี แม่ถามว่าคุณมีแฟนรึยัง คุณขอบคุณแม่ด้วยการตอบว่า 'แม่อย่ามายุ่งกะหนู(ผม)เลย'

เมื่อคุณอายุ 21 ปี แม่แนะนำอาชีพของแม่ให้คุณทำในอนาคตของคุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการพูดว่า 'หนู(ผม)ไม่อยากเป็นอย่างแม่'

เมื่อคุณอายุ 22 ปี แม่อยากกอดคุณในวันรับปริญญา คุณขอบคุณแม่ด้วยการกอดกับเพศตรงข้ามกับคุณ

เมื่อคุณอายุ 23 ปีแม่ซื้ออพาร์ตเม้นท์และเฟอร์นิเจอร์ให้แก่คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการว่ากับเพื่อนๆลับหลังว่า'มันช่างเชยและน่าเกลียดเสียนี่กระไร'

เมื่อคุณอายุ 24 ปี แม่บอกให้คุณพาแฟนของคุณมาหาแม่ เมื่อคุณพามา แม่ถามพวกคุณว่าอนาคตวางแผนไว้ว่าอย่างไร คุณขอบคุณแม่ด้วยการจ้องเขม็งและพูดว่า 'แม่จะมายุ่งอะไรกะหนูอีกเนี่ย'

เมื่อคุณอายุ 25 ปี (สำหรับผู้ชาย) แม่ช่วยออกค่าสินสอดให้กับคุณ และบอกกับคุณว่าแม่รักคุณมากขนาดไหน คุณขอบคุณแม่ด้วยการพูดว่า'อายคนอื่นเขาน่า แม่'
(สำหรับผู้หญิง) แม่ช่วยออกค่าใช้จ่ายในงานแต่งงานให้คุณ และบอกว่าแม่รักคุณมากขนาดไหน คุณขอบคุณแม่ด้วยการพูดว่า'หนูอยากไปอยู่ต่างประเทศเพื่อจะได้สวีทกับแฟนโดยไม่มีแม่'

เมื่อคุณอายุ 30 ปี แม่โทรมาหาและแนะนำวิธีเลี้ยงเด็ก คุณขอบคุณแม่โดยการบอกว่า 'สมัยนี้มันเปลี่ยนไปแล้วล่ะค่ะแม่'

เมื่อคุณอายุ 40 ปี แม่โทรมาชวนคุณไปงานวันเกิดญาติ คุณขอบคุณแม่และญาติว่า 'ตอนนี้ไม่ว่างเลย'

เมื่อคุณอายุ 50 ปี แม่ชราและไม่สบาย อยากให้คุณดูแล คุณขอบคุณแม่ด้วยการบอกว่า 'มันเป็นภาระนะแม่ หนูมีงานอีกเยอะแยะ'

และแล้ววันหนึ่ง แม่จากคุณไปอย่างสงบ และทุกอย่างที่คุณไม่เคยทำมาก่อน จะเหมือนฟ้าผ่าในใจคุณ


โปรดใช้เวลาสักนิด แสดงออกถึงความลึกซึ้งแด่ 'แม่' ไม่มีอะไรมาแทนแม่ได้ แม้ว่าบางคราวแม่จะไม่ใช่คนที่เข้าใจคุณมากที่สุด หรือเห็นด้วยกับคุณ แต่ก็คือ'แม่'ของคุณและเชื่อได้ว่าจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ รับฟังคุณ ความกังวลของคุณ

ลองถามตัวเองดู คุณมีเวลาที่จะฟังความเศร้า ความกังวลใจไม่ว่าจากการงาน จากงานบ้าน หรือจากงานในครัวของแม่ไหม คุณเคยนึกถึงความทุกข์ของแม่ที่ต้องทำทุกอย่างเพื่อคุณและทุกคนไหม รักแม่ให้มาก แม้ว่าจะคิดเห็นแตกต่างการ เพราะเมื่อแม่จากไป จะเหลือเพียงความเสียใจและความทรงจำเท่านั้น

อย่าเพิกเฉยกับคนที่ใกล้หัวใจคุณที่สุด รัก'แม่'ให้มากกว่ารักตัวเอง แสดงให้แม่รู้ว่าคุณก็'รัก'ก่อนที่จะทำได้เพียงบอกรักกับ'รูป'ของแม่เท่านั้น