[ เข้าไปอ่านกันต่อ... ]  

คุณว่าบางทีเรานั่งอยู่ และมีคนมากมาย แต่เหงาชมัดเลย
สงสัยว่าคนข้างๆ เค้าหัวเราะกันทำไม ไม่เห็นตลก
ฟังเพลงอะไรก็คิดว่านี่เป็นเพลงของเรา เค้าแต่งให้เราเลย
แท้จริงแล้วคุณแค่เหงา เศร้า เลยคิดเอาเอง คิดไปเเอง

เหมือนผู้ชายที่ขี้เหงา ไม่มีแฟน แค่ผู้หญิงยิ้มให้ก็เหมาว่าเค้าชอบ
แท้จริงแค่ยิ้มทักทาย ยิ้มการค้า ยิ้มไปงั้น ไม่คิดอะไร

ไม่ต่างจากผู้หญิงที่ขาดความรัก เหงา เศร้า อยากมีใครซักคน
แค่เค้าใจดีด้วย ช่วยทำอะไรให้เล็กน้อย ก็คิดว่าเค้าชอบ
ทั้งๆ ที่เค้าทำไปเพราะว่าเค้าคือผู้ชายที่อยากอวดเก่ง อยากช่วย แค่นั้น

บางครั้งสิ่งที่คนเหล่านี้ทำ อาจทำให้คนรักเลิกกันได้ ถ้าเค้าเข้าไปในตอนที่ความรัก
กำลังง่อนแง่น เปราะบาง แค่ลมพัดก็หักแล้ว

หนักกว่านั้น คนพวกนี้ไม่มีทางรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป
รู้ตัวมั้ยว่าคุณ ทำให้คนเห็นแสงสว่าง รวมถึงทำให้คนหลงผิด จนชีวิตหักเห

หลายเดือนที่เรารู้จักกันมา..
มันไม่ได้ช่วยให้เธอ รู้สึกดี ๆ บ้างเลยหรือยังไง ?

.
.

ฉันเหนื่อย ..
เหนื่อยมามาก มากพอแล้ว กับคำว่า เสียใจ '
ที่มาจากการกระทำ ของเธอ '
อาจจะจริง * เธอไม่ได้ตั้งใจ หรอก ฉันรู้..

เพียงแต่ บางสิ่งบางอย่าง..มันบอกฉัน
ว่าฉันไม่ไช่ ! ชั้นไม่ไช่ สำหรับเธอ ..

หรือชั้นอาจจะเป็นแค่ ผู้หญิง คนนึงที่คอยเอาใจ
คอยดูแลเธอ อยู่เสมอ ๆ แต่สำหรับเธอ..
ชั้นอาจจเป็นได้แค่ ที่พัก ที่คอยดูแลเธอ แค่นั้น *

,,

ชั้นเชื่อ.. ว่าผ.หญิงทุกคน ชอบความชัดเจน
ชอบความชัดเจนที่มาจาก ความจริงใจในแววตา *
ชั้นคนนึง ที่รู้สึกเช่นเดียวกัน กับผู้หญิงหลาย ๆ คน

ก็แค่ ต้องการความรัก ความเข้าใจ *

หลายเรื่องที่ผ่านพ้นมา
ปัญหาทุกอย่าง ไม่ได้จบลงเพราะ การแก้ไขของ เรา"สองคน
แต่เป็นการแก้ไข ปัญหา ของชั้น " เพียงคนเดียว

ชั้นไม่รู้จะจบเรื่องนี้ยังไง ?
เธอ.. เงียบหาย ถ้าชั้นไม่โทรหา
เธอ.. ไม่โทร ถ้าชั้นไม่โทร.

ชั้นไม่รู้.. ว่าเธอรู้สึกยังไง ?
แต่ค.รู้สึกชั้น " เธอคนเดียว . ที่จะตอบปัญหาทุกอย่างที่คาใจชั้นได้

,,

แต่มัน.. คงไม่มีทางไช่มั้ย ?
สติ๊กเซ่อ *

ชีวิตของชั้น กับเธอ, บางที..เราก้ต่างกันเหลือเกิน

ความรู้สึกชั้น มันบอก..
ว่าเธอ * คือคนนั้น ที่ไช่, และคนที่ชั้นอยากดูแล

แต่เวลาผ่านไป..
ไม่ไช่ว่าเวลาทำให้ชั้นเปลี่ยนไปหรอกน้ะ

เพียงแต่ว่า เธอดี..ดีเกินไปจริง ๆ
ไม่ไช่ข้ออ้างที่จะเว้นช่องว่างไว้

แต่เธอดี(เกิน)ไปจริง ๆ
ก็ดูสิ, วันนั้น เธอได้ท้อปสายชั้น วิชาเคมี
ซึ่งมันก้เป็นวิชาเดียว ที่ชั้นตก ตก ตกแล้วก้ตก

เธอชอบวิชาคณิต, แล้วชั้นล่ะ ?
ไม่เลย..ไม่เคยคิดที่จะเข้าหาเลยยย ''

,,

ไม่ไช่ว่าไม่รัก *
ไม่เลย.. รักมาก มากจนรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอ

.
.

ในวันนั้น ที่เราเจอกัน เธอคงจำมันไม่ได้
เพราะ..ชั้น รู้สึกดี ตั้งแต่ยังไม่รู้จัก ยังไม่รู้ชื่อ,
บอกเธอไป..เธอเองคงไม่เชื่อเลย

เธอ * ผู้ชายคนนึง..ที่รอ ค.รัก ค.หวัง
ชั้น * ผู้หญิงคนนึง..ที่วิ่งตามความฝัน
เรามาเจอกันได้ยังไง ชั้นก้จำไม่ได้,
เพียงแค่, ในใจมันบอก.. ตะโกนออกมา ว่าไช่เธอ



เธอดีมาก ดีเกินไป..
แต่อย่าทิ้งชั้นไปได้มั้ย ?

หากทิ้งกันไปวันนี้.. ก้เสียแรงเปล่า ?
เรากำลังเกือบถึงดาว ดวงที่ฝันกัน *

,,

อย่าปล่อยมือกันได้มั้ย ?
ได้โปรด!

แสงที่คอยส่องทางชั้นไว้..ก้คือเธอ!

เทอ.. เข้าใจฉันรึป่าว ?

กับสิ่งที่ฉันเป็น



เวลานี้.. ฉันสับสน

ไม่ว่าจะเรื่องอะไรๆ

ฉันมักจะเก็บเข้ามาใส่ในสมอง

มันทำให้ฉันได้คิด..

จนหลายๆคนหาว่าฉัน " คิดมาก "

ทั้งที่จิง เรื่องนี้เปนเรื่องจิงรึป่าว ?

ฉันไม่รู้..

แต่สิ่งนึงและคงเปนสิ่งเดียวมั้ง

ที่ทำให้ฉันเปนคนคิดมากอย่างนี้

สิ่งนั้นจะเปนอะไรไปได้ล่ะ ?

ถ้าไม่ไช่เทอ..

" เพราะเทอคนเดียว "

ไม่ว่าจะอะไร ทุกอย่าง

มันทำให้ฉันคิด..

และมีบางอย่างมันสั่ง..

ทำให้ฉันพูดออกมาไม่ได้

ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ต่อมิอะไร

ฉันก็พูดออกมาไม่ได้..

สำหรับคนอื่น ฉันสามารถพูดคุยได้ตามปกติ

แต่สำหรับเทอ..

" ฉันพูดออกมาไม่ได้จิงๆ "



ถ้าฉันพูดออกมาแล้ว.. สิ่งนั้น

อาจจะทำให้เทอลำบากใจ

ถ้าฉันพูดออกมาแล้ว.. คำพูดฉัน

อาจจะทำให้เทอ.. และใครคนนั้น

-- มองหน้ากันไม่ติด --

อาจจะจิง ที่ใครคนนั้นนั่นแหละ

เปนคนสร้างมันขึ้นมา ก้อต้องรับในสิ่งที่เค้าทำ

แต่สำหรับฉัน.. ถ้าเทอทำแบบนั้น

กับเค้าจิงๆ " เทอใจร้ายมาก "

และฉันคงลำบากใจ

เพราะต้นเหตุมันเกิด " จากฉัน "

ถ้าฉันไม่พูด มันก้อคงดีซะกว่า

ทุกอย่าง.. ยังดำเนินไปเหมือนเดิม

เทอ.. ยังแกล้งเค้าเหมือนเดิม

ยังพูดคุยกับเค้าเหมือนเดิม

ทุกอย่าง.. ยังเหมือนเดิม

มันคงจะดี.. ที่ไม่มีใครต้องเจ็บ

" ยกเว้นคนๆนี้ "

ที่มัน.. ทำได้แค่คิด พูดออกมาไม่ได้

" เจ็บอยู่ลึกๆ "

เพราะอะไรเทอก้อคงรู้

เพราะเทอไง.. เพราะเทอสั่งให้ฉัน

พูดทุกอย่างที่ฉันอยากจะพูดไม่ได้

ถ้าฉันพูดมันออกมาแล้ว.. ทุกสิ่งที่เปลี่ยน

" คือเทอ.. "

มันไม่ไช่ฉัน.. ฉันกับใครคนนั้น

ไกลกันมากนะ ไม่เหมือนเทอกับเค้า

" ใกล้กัน กว่าที่เราใกล้กันอีก "

เทอเค้า.. เรียนห้องเดียวกัน

ถ้าฉันพูดมันออกไป..

จากที่เคยคุยกัน ปัจจุบันจะมีอีกรึป่าว ?

เทอเค้า.. แกล้งกันบ่อยๆ

ถ้าฉันพูดมันออกไป..

เทอคงหยุด และทำให้เค้าสงสัย

กับสิ่งที่เทอเปลี่ยนไป..

ทุกอย่าง.. ถ้าฉันพูด

ทุกอย่างที่ต้องเปลี่ยนคือเทอ

เพราะฉะนั้น เรื่องในอนาคตกับสิ่งที่ฉันคิด

มันคงเปนแบบนี้ ถ้าอย่างนั้น

" อย่าพูดเลย "

แต่ในอีกความคิดนึง

ฉัน.. ดีใจนะ

กับคำพูดของเทอ

ที่ทำให้ฉันมั่นใจขึ้น..

" ถ้าเรายังไม่เลิกกัน

คำว่าเพื่อนของเทอกับเค้ายังเหมือนเดิม "

ถึงแม้ครั้งแรกที่ได้ยิน มันทำให้ฉันคิดไปอีกแง่นึง

แต่.. ไม่ไช่หนิเนอะ

ฉันเชื่อใจเทอนะ..

เชื่อใจจิงๆ ถึงแม้การกระทำบางอย่างของฉัน

มันอาจตรงข้ามกันซักนิด

แต่เอาเถอะนะ..

" เชื่อใจกันซักนิด ฉัน.. คงดีใจ "

อยากให้เชื่อใจกัน ไว้ใจกัน

เหมือนอย่างที่ฉัน.. เชื่อใจเทอ



ในบางสิ่งที่ฉันถามเทอออกไป

อาจดูเหมือน.. ไม่เชื่อสิ่งที่เทอพูด

แต่ที่ฉันถาม.. นั่นเพราะฉันสงสัย

ไม่ไช่ไม่เชื่อใจกัน

" เพียงแค่สงสัย สงสัยเท่านั้นเอง "

เข้าใจกันนะ ?

^^

ฉัน.. ก้อแค่สงสัย

จากสิ่งที่เกิดขึ้น

เท่านั้นเอง..

เข้าใจกันไช่รึป่าว ?



ยอมรับ.. ท้อนะ

ทุกครั้งที่เทอพูดถึงเค้า

ฉัน.. ท้อมาก

ดูฉันกับเค้าสิ

ลองเปรียบเทียบกันดู

มีอะไรดีบ้าง ? ลองคิดดู

จิงที่มีกว่าเหมือนกัน..

" เค้าดีกว่า ฉันเลวกว่า "

แต่.. ฉันก้อทำได้แค่คิด

ไม่มีอคติอะไรทั้งนั้นกับสิ่งที่เกิดขึ้น

" เก็บมันไว้.. ลึกลึก "

ให้มันอยู่อย่างนั้น

" อย่าพูดอะไรนะ อย่าพูด "

อยากเจ็บก้อเจ็บลึกๆ

อยากโวยก้อโวยในใจ

" อย่าพูดออกมา "

ทุกครั้งที่เทอบอกว่า " ชอบเค้า ปลื้มเค้า "

ฉันแอบน้อยใจนะ แต่ก้อต้องหัวเราะไว้ก่อน

หรือไม่.. ?

ถ้าไม่ไหวจิงๆ " คงยิ้ม "

แต่เมื่อเทอ.. พูดกับฉันตรงๆ

ฉันก็เลยได้รู้.. ว่าสิ่งที่ฉันคิด

ในที่สุดแล้ว..

มันก้อ " ถูกเปิดเผย " ออกมาแล้ว

ตอนที่เทอบอกกับฉัน ในตอนที่อยู่หนามบาส

ว่า " เทอชอบเค้า "

เทอรู้มั๊ย ? ครั้งนั้นที่ได้ยิน

ฉันแอบตกใจ ในตอนนั้นที่เทอบอก

" ฉันตกใจ"

ไม่ไช่ไม่รู้..

ว่าเทอเคยชอบเค้า

แต่ไม่นึก.. ว่าเทอจะบอกกันตรงๆ

ทำให้ฉันต้องใจหายอย่างนี้..

ในตอนนั้น.. ที่ฉันตกใจ

แต่เทอคงไม่เหนหรอก

สีหน้าฉัน.. มันเสียหมดแล้ว

เลยทำให้.. ในตอนนั้นฉัน..

ไม่กล้า แม้แต่จะมองหน้าใคร

หรือสบตาใคร

เทอนั่ง ฉันก้อต้องหันหลังให้

ก่อนหน้านี้..

ฉันชอบหันหลังให้เทอซะที่ไหนกันล่ะ ?

ไม่อยากให้เทอนั่งอยู่หลังกันเลยด้วยซ้ำ

แต่ครั้งนี้.. มันเกินจะทนแล้วล่ะ ?

เทอนั่ง.. ฉันต้องหันหน้าไปพิงหลังเพื่อน

เพราะไม่อยากให้เทอเหน

สีหน้า.. ตา.. ทุกอย่าง..

ในตอนนั้น.. " ฉันพูดไม่ออก "

ไม่รู้จะพูดอะไรด้วยมั้ง..

พอเพื่อนเทอเดินเข้ามา.. ฉันเลยพูดออกมาได้

และระหว่างที่เพื่อนเทอพูด

เพื่อนเทอก้อเล่าทุกอย่างให้ฟัง..

เทอไม่รู้หรอก..

" ฉันอยากจะร้องแค่ไหน ? "

ในตาฉัน.. มันเต็มไปด้วยน้ำตา

มองข้างหน้าแทบไม่เหน

เหมือนจะไหลออกมา แต่ก้อเงยเข้าไว้

หรือไม่.. ก้อใช้มือเปนที่กำบัง

พอเพื่อนเทอพูดเสร็จ เลยหันหน้าไปมอง

" ก กับ ข "

มันทำให้ฉันต้องหัวเราะ..

เปนเรื่องปกติแล้วมั้ง เวลาที่มองมันสองคน

ฉันเปนต้องหัวเราะออกมา..

พอหัวเราะได้..

แล้วน้ำที่คลอเบ้าอยู่ มันก้อหายไป..

ฉันรู้สึกผิดนะ.. ในบางครั้งที่ไม่ไว้ใจเทอ

จนตอนนี้.. ฉันลบทุกอย่าง

ที่มันจะทำให้ฉันกับเทอต้องผิดใจกัน

ลืมทุกอย่าง.. รวมทั้งเรื่องนี้ด้วย

อยากให้เทอ.. ลืมๆมันไปเหมือนกัน






สติ๊กเซ่อ*

แต่.. ตอนนี้คนที่เอาแต่ผลักไส มองอะไรก้เปนภาพเทอ



จบไปก้นาน ห่างกันก้ไกล แต่ใจทำไมยังรัก

และคิดทุกวัน ว่าอยากย้อนไป

ทำอะไรดีๆให้เทอ



( ตะโกน )

ผิดเองที่รู้ตัวช้า ที่จิงรักเทอเสมอ

ขาดเทอ.. เพิ่งรู้ว่าฉันก้ไม่เหลืออะไร ?



แล้วจะมีเขาไว้ทำไม ?

-*-

สงสารเทอ.. สงสาร

ไมได้รัก แต่ลากเทอมาเกี่ยว

เวลาที่ฉันเจ็บ..

สงสาร!



สำนึกผิด คิดได้..



ก้ฉันไม่ได้รักเทอ

ไม่ได้รักจิงๆ อย่างที่เทอว่า

แต่ตอนนั้น..

ที่เทอด่าชั้ล ตะคอกชั้ล

" เทอไม่ได้รักชั้ล อย่างที่ชั้ลรัก

เทอแค่อยากลืมเค้า แล้วเอาชั้ลมาแทนที่เค้า.. "



และตอนนั้น.. ชั้ลก้ได้ว่าเทอกลับไป

" ถ้าไม่ได้รัก และชั้ลจะคบกับเทอทำไม ? "



วันนี้..

เพิ่งเข้าใจ ทุกอย่าง

เพิ่งกระจ่างจิงๆ

ทุกอย่างเพิ่งกระจ่างก้วันนนี้..



รู้สึกยังไงไม่รู้..



และเวลานี้.. หลังจากที่ขึ้นมาจาก

ซื้อน้ำ หาของกิน

รู้สึกไม่มีวิญญาณยังไง บอกไม่ถูก

เหมือนจะไม่มีความรู้สึก

เหมือนตอนที่นั่งหน้าอัฒจันทร์

ชั้ล.. นั่งตรงข้ามเทอ

และเทอ พดออกมาคำเดียว

" มองใครอยู่หรอ ? "



หน้าเทอ.. กับคำพด

มัน.. เฮ้อๆๆ

คิดแล้วท้อ..



เหนื่อยน่ะเทอ.. เหนื่อย



แต่ก้ไม่เท่าไหร่ ?

และถ้ามานึก.. เมื่อก่อน ถ้าเค้าพูดกับชั้ลแบบนี้..

คงคิดมาก นอนไม่หลับ

ไปสามวันสามคืน



แต่นี่.. ชั้ลก้ไม่ได้รู้สึกอะไร ?

เฉยๆ พูดแล้วก้ลอยผ่านไปเหมือนลม



ถึงได้รู้.. คนๆนั้นที่ชั้ลแคร์จิงๆ

ไม่ไช่เทอ.. ไม่ไช่

เฮ้อ..



สำนึกผิดไปแล้ว กับความคิด

ขอโทด ที่ไม่ฟัง ไม่เชื่อเทอ

กับสิ่งที่เทอคิด..

ที่เทอเคยบอก

อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากลากใครเข้ามาเกี่ยว

ให้ใจยิ่งเจ็บ..



เวลานี้.. เทอรู้มั๊ย ?

ชั้ลเข้าใจหมดแล้ว..

เข้าใจแล้ว คำว่า รู้ตัวช้า มันเปนยังไง ?



เจ็บมันเจ็บ..



ได้แต่ถามตัวเอง

เอาเค้ามาเกี่ยวทำไม ? มารักกันทำไม ?

มาผูกพันกันทำไม ?

และที่เทอเคยถามชั้ล..

เวลาชั้ลคิดถึงเค้า อยากเล่าอะไรซักอย่างให้ใครฟัง

เทอมักจะถามคำถามนี้..



ยังไม่ลืมเค้า แล้วมารักเทอทำไม ?



ชั้ลขอโทด..

อีกไม่กี่วันแล้วเทอ.. รอหน่อยนะ

ขอให้ชั้ลได้คิด

ให้ผ่านช่วงสอบนี้ไปก่อน

แล้วชั้ลจะบอกเทอ ทุกอย่าง

กับความรู้สึกชั้ล..

ที่เปนอยู่ทุกวันนี้



( ตะโกน )

นี่แหละคือความเสียใจ ความเสียใจมันเปนอย่างนี้..

จำซะใหม่!



เจ็บตรงหัวใจ ปวดตรงหัวใจ

เพิ่งรู้ตัวว่ารักเทอ

แต่มันก้สาย



ไม่อยากรับรู้ทุกๆสิ่ง อยากจะทิ้งทุกๆอย่าง

ไม่ได้หวังให้ใครมาเห็นใจ..




สติ๊กเซ่อ*

เรื่อง :: ปัญหาความรักที่วัยรุ่น(อย่างเราๆ) มักเจอ
ตอน :: แฟนไม่ค่อยโทร.หา เมื่ออยู่ห่างกัน




ว่ากันด้วยเรื่องปัญหาความรักของคู่รัก ที่มีความงี่เง่าในระดับเล็กน้อย ถึงปานกลาง กับปัญหาเรื่องการโทรศัพท์

คนเป็นแฟนกัน ถ้าโทรศัพท์พูดคุยกัน มันเรื่องปกติ ...แต่ถ้าอยู่ห่างกันแล้วไม่ค่อยโทร.หากัน มันจะเป็นเรื่องที่ผิดปกติรึเปล่า ?

"ไม่เห็นโทร.หากันบ้างเลยอ่าาาา?" อาจจะเป็นคำพูดของใครหลายคนที่ใช้บ่นกับแฟน


โทรศัพท์..โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ ระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่ ที่(ส่วนใหญ่)ไม่ว่าอยู่แห่งหนตำบลใด ก็สามารถโทรศัพท์ติดต่อสื่อสารกันได้ มีธุระ..ก็โทร.คุยกัน , ไม่มีธุระ...ก็โทร.คุยกัน

ต่างกันสิ้นเชิงกับสมัยก่อนที่ต้องไปโทร.ตู้ แล้วส่งข้อความเข้าเพจเจอร์ หรือถ้าโบราณกว่านั้น คือต้องไปซื้อกระดาษ ดินสอ ซองจดหมาย แล้วส่งไปรษณีย์ไปยังจุดหมายปลายทาง...

การที่ปัจจุบันคนคุ้นเคยกับการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ หรือ "มือถือ" อาจทำให้ใครหลายคนรู้เคยชิน.. จนกลายเป็นคนเคยตัว

และพาลให้คิดต่อไปถึงเรื่องว่า...

"แฟน..แ_ม่_ง.. โทรศัพท์มือถือมันก็มีอยู่กับตัว ทำไมไม่โทร.มาหากูบ้าง!!?"

อะ! ประโยคข้างบนอาจรุนแรง เปลี่ยนเป็นประโยคหวาน ๆ ละกัน ว่า.. "ที่รักจ๋า... โทรศัพท์มือถือของที่รักก็มี ทำไมที่รักไม่โทร.หากูบ้าง(ว่ะ)!?"

พยายามเปลี่ยนประโยคยังไง สุดท้ายก็มักลงท้ายด้วยความอารมณ์เสีย หงุดหงิด น้อยใจ ..ว่าทำไมแฟนของคุณไม่โทรศัพท์หาคุณบ้าง

? ? ?


- - - - - - - -



มาดูถึงสาเหตุของคนเป็นแฟนกัน..ไม่โทร.หากันกันดีกว่า
สาเหตุของปัญหานี้อาจมีมากมาย เช่นว่า...

โทรศัพท์ของแฟนคุณชำรุดทรุดโทรม
เงินในโทรศัพท์หมดกลางคัน...หาปั๊มเติมไม่ได้
แฟนมัวแต่โทรศัพท์หาเพื่อน.. เพราะติดเพื่อนซะงั้น
แฟนคุณไม่ว่างจริง ๆ (เอ๊ะ..หรือว่ามีคนอื่น)
หรืออาจเป็นเพราะว่า....
แฟนคุณเบื่อ รำคาญ ที่จะคุยกับคุณ ???

(หลายคนที่ประสบปัญหานี้คงภาวนาว่าอย่าให้เป็นเพราะสองอย่างหลังเลย.... สาธุ)

- - - -


เรื่องนิสัยใจคอ..ของผู้โทร. และ ผู้รับก็มีส่วนสำคัญยิ่ง

เช่น "เจ๊ฟ้าใส"(นามสมมติ) เป็นคนรักการพูดคุยโทรศัพท์เป็นชีวิตจิตใจ ทุกเช้าของวันทำงาน..เจ๊แกจะคุยโทรศัพท์ขณะขับรถ... และเมื่อขับรถมาถึงออฟฟิศ ทุกคนก็จะเห็นภาพเจ๊ฟ้า

เดินคุยโทรศัพท์พร้อมหิ้วกระะเป๋าโน้ตบุ๊คเข้ามาในออฟฟิศ ระหว่างทำงาน ถ้าหากมีสายโทร.เข้ามา เจ๊จะรีบรับสายแล้วเดินออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกอย่างอารมณ์ดี และถ้าเจ๊ชาร์ต

แบตโทรศัพท์มือถือไว้ที่โต๊ะทำงานแล้วตัวเจ๊ออกไปทำธุระข้างนอก ก็มักมีสายโทร.เข้ามา พอเจ๊ฟ้ากลับมาที่โต๊ะ เจ๊จะรีบหยิบโทรศัพท์เพื่อดูว่ามีกี่ Missed Call

คนแนวนี้..เป็นคนคุย(โดยเฉพาะคุยโทรศัพท์)เก่ง.. เพราะฉะนั้นการโทร.ออก หรือรับสายโทร.เข้ามันก็เป็นเรื่องปกติ .... และการที่เค้าไม่ได้รับสาย หรือไม่ได้โทร.หาใครเลยก็กลายเป็นเรื่องแปลก



ในทางกลับกัน

"เฮียเบียร์"(นามสมมติ) เป็นชอบทำงาน และตกเย็นชอบตั้งวงดื่มเหล้าพร้อมพูดคุยตามประสาคนเมา ส่วนในเรื่องการคุยกับผู้หญิง หรือกับแฟนนั้น เฮียเบียร์พูดค่อยไม่เก่ง(แต่รักหมดใจ)

คนแนวนี้...ก็อย่างที่บอก คือเป็นคนโทรศัพท์ไม่เก่ง ฉะนั้นการไม่ค่อยโทร.หาใคร และไม่ค่อยมีใครโทร.หา ก็น่าจะเป็นเรื่องปกติ



ที่ยกมาข้างต้นนั้นถือเป็นส่วนหนึ่ง ของสาเหตุที่ทำให้เกิดเหตุการณ์ "แฟนไม่ค่อยโทร.หา"
ซึ่งอาจจะเกิดจากสาเหตุอื่น ๆ ได้อีกมากมาย

...แล้วจะจัดการกับมันยังไงดีละเนี่ย


- - - -


วิธีแก้มันก็มีหลายวิธี อย่างเช่น...

:: วิธีแรก...เคลียร์! ::
- ถ้ารู้ว่าแฟนไม่ค่อยโทร.หา ก็หาเวลามาคุยกันให้เคลียร์เลยว่า "เพราะอะไร?" ...ถามตรงๆ ไปเลยว่า.. ทำไมตะเองไม่โทร.หาเค้า , ทำไมเธอไม่โทร.หาฉัน หรือ ทำไมมึงไม่โทร.หากูว้า???



:: วิธีที่สอง...แล้วทำไมคุณไม่............::
- เมื่อแฟนไม่โทร.หาคุณ คุณจะมัวเศร้าเหงาหงอยน้อยใจทำไมกัน? ก็ในเมื่อเค้าไม่โทร.มา...คุณก็โทร.หาเค้าซะสิ! เพราะไม่แน่.. บางที แฟนอาจจะแอบน้อยใจคุณ ว่าทำไมคุณถึงไม่โทร.หาเค้าบ้าง ก็เป็นได้



:: วิธีที่สาม...ประนีประนอม ::
- เป็นวิธีที่นุ่มนวลที่สุดแล้ว กับการประนีประนอม เข้าอกเข้าใจ เอาใจเขามาใส่ใจเรา... ด้วยการคิดให้ได้ว่า..การที่แฟนโทร.มา อาจเป็นเพราะคิดถึง , เป็นห่วง , หึง หรืออะไรก็ตามแต่ ..แต่ที่แน่ๆ เค้าโทร.หาคุณก็หวังว่าคุณจะรับสาย ...เพราะฉะนั้นกรุณารับสายกันด้วย อย่างน้อยพูดสักคำสองคำ ให้รู้ว่ายังมีตัวตน ยังคิดถึง ยังอยู่ ก็ยังดี..


ใครที่ประสบปัญหาเรื่องนี้ก็ลองนำวิธีรับมือเหล่านี้ไปใช้กันดูแล้วกัน


หวังว่าคุณๆ ทุกท่านจะมีความสนุกสุขสันต์หรรษาเฮฮาปาจิงโกะ กับการพูดคุยโทรศัพท์กับแฟนมากขึ้นนะครับ :)

ถึง...คนเลวที่รัก

รู้ทั้งรู้ ว่าเธอดีไม่พอสำหรับฉัน
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอทำกันเจ็บถึงเพียงไหน
รู้ทั้งรู้ ว่านอกจากฉันแล้วเธอยังแอบมีใคร
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอจะต้องไป... สักวัน
ร้องไห้ เพื่อที่จะปลดปล่อยความทุกข์
ร้องไห้ เท่าไหร่ก็ยังไม่มีความสุข ได้เพียงเท่านั้น
ร้องไห้ เพราะต้องปล่อยเธอไป ไม่ต้องมาเจอกัน
ร้องไห้ เพื่อหวัง... ว่าสักวันเธอจะกลับมา
ยกโทษ ให้เธอทุกอย่างแม้ฉันต้องเจ็บ
ยกโทษ ให้เธอเก็บความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันห่วงหา
ยกโทษ ไม่ถือโกรธอะไรเธอ แม้หัวใจต้องด้านชา
ยกโทษ ให้เธอเสมอมา ไม่ว่าเธอจะทำอะไร
ยังคงรัก แม้ว่าวันนี้ฉันจะไม่มีเธออยู่เคียงข้าง
ยังคงรัก แม้ว่าใจเธอห่างฉันสักเพียงไหน
ยังคงรัก ไม่ว่าเธอจะทำผิดสักเท่าไร
ยังคงรัก... เธอตลอดไป แม้เธอจะเป็นคนเลวในสายตาใครก็ตาม

กลอนบทนี้ แต่งจากความรู้สึกที่ยังหลงเหลือ

ให้กับเธอคนนั้น... คนเลวที่รัก
ยังคงหวังว่า เธอจะกลับมา แม้ว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้ก็ตาม


Written by : DryTearGirL


---------------------------------------------------------------------
แต่งเองค่ะ
ต้องการเปิดคอลัมน์ส่วนตัวแต่แจ้งเวบมาสเตอร์ไม่เป็น
แจ้งตรงนี้ได้ไหมคะ
ขอบคุณมากค่ะ

เวลาที่ผ่านไปแต่ละวัน...
ในบางครั้งฉันก็รู้สึกว่ามันเนิ่นนานเหลือเกิน
ฉันรู้สึกว่าชีวิตที่เหลืออยู่นี้ต้องเจ็บปวดตลอดเวลา
จนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป

นับตั้งแต่วันที่เราจากกัน
ฉันก็ไม่รู้ข่าวคราวเกี่ยวกับเธออีกเลย
แท้ที่จริงแล้ว... มันเป็นเพราะความกลัว...
ความขี้ขลาด...
ไม่อยากจะรับรู้ความจริง
ถ้าเธอมีใครคนใหม่ที่มาแทนที่ฉัน
แล้วฉันจะทำอย่างไร?

อาจเป็นเพราะฉันที่ผิดเอง เพราะรักเธอมากเกินไป...

ฉัน...เปรียบเสมือนต้นไม้ที่เธอปลูก
เธอเป็นคนดูแลฉัน
รดน้ำ พรวนดิน ใส่ปุ๋ย ไล่แมลง
จนทำให้ฉันผลิดอกออกผล
เติบโตเป็นต้นไม้ที่สวยงาม
ฉันมีผีเสื้อสวยงามเป็นเพื่อน
ทุกอย่างเป็นเพราะเธอ
แต่ว่า... วันหนึ่ง
เธอก็จากไป
จากต้นไม้ที่เคยสวย
เมื่อปราศจากเจ้าของมาดูแล
ฉันก็เริ่มเหี่ยวแห้ง และใกล้จะเฉาตาย
พวกผีเสื้อยังคอยอยู่เป็นเพื่อนเพื่อปลอบใจฉัน
พวกเขายังฝากหนอนและดักแด้ไว้ให้ฉันดูแล
แต่ทว่า... ฉันไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว

มีคนเดินผ่านมา
เขาดูแลฉันอย่างดี
เหมือนกับว่าฉันเป็นต้นไม้ของเขา
แต่ฉันไม่ดีเอง...
ฉันไม่อาจจะรับความดีของเขาไว้ได้
ฉันปฏิเสธความช่วยเหลือจากทุกคน
กลับกลายเป็นว่า... ฉันทำร้ายหัวใจของทุกคน

ฉันยังเหี่ยวแห้งเหมือนเดิม
ตอนนี้ฉันขาดน้ำ ขาดอาหาร
กระทั่ง...ขาดอากาศที่จะหายใจ
แต่ฉันก็ยังไม่ยอมตาย

ฉันเป็นเพียงต้นไม้... ที่ไม่อาจจะเดินไปไหนได้

ความหวังเพียงหนึ่งเดียวของฉันคือ
รอวันที่เธอกลับมา
เธอ... ผู้เป็นเจ้าของต้นไม้ต้นนี้
จะมีทางกลับมาดูแลฉันเหมือนเดิมไหม?
หรือว่า... เธอมีต้นไม้ต้นใหม่แล้ว...

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ
ฉันคิดว่า ฉันตายซะจะดีกว่า

แต่ฉันยังคงต้องมีชีวิตอยู่
เพื่อรอเธอกลับมา
แม้ว่ามันจะเป็นแค่ความหวังเล็ก ๆ
เป็นแค่ความปรารถนาของต้นไม้เล็ก ๆ ที่ใกล้จะตาย
แม้ว่าฉันไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ทำไม
จะมีวันพรุ่งนี้เพื่ออะไร?
ในเมื่อมองไปทางไหน ก็ไม่เห็นแสงสว่าง

ฉันยังคงฝันร้าย
ฝันถึงวันเก่า ๆ ที่เธอคอยดูแลฉันอย่างใกล้ชิด
ทุกความทรงจำระหว่างเรา
ทั้งทุกข์ ทั้งสุข...
ฉันยังคงจำได้ทุกอย่าง
นับตั้งแต่วันที่เธอปลูกฉันขึ้นมา
จนถึงวันที่เธอจากไป

ถึงแม้ว่า ฉันไม่รู้ว่าปาฏิหาริย์มีจริงไหม?
และมันจะเกิดกับฉันไหม?
แต่ฉันก็จะรอ...
รอเพียงเธอผู้เป็นเจ้าของฉันแค่คนเดียว...
เวลาที่เหลืออยู่นี้ ... ฉันมอบให้เธอ
เพื่อการรอคอย...
จนกว่าจะหมดลมหายใจ

Written by : DryTearGirL

[*_*]เราว่าบางทีความรักของเราอาจเกิดความสับสนไปบ้าง แต่ยังไงในส่วนลึกของใจความสับสนที่เกิดขึ้นก็ทำให้ความรักของเรามีค่าขึ้นมาก ให้เรารู้ว่าการที่จะเสียคนๆๆนึงไปทำให้ใจดวงนี้เจ็บปวดและแห้งแล้งเหลือเกิน....*-*แต่เมื่อรู้ว่าใจเค้ายังอยู่ที่เราแล้วเค้ายังไม่จากเราไปใจดวงนี้ก็ชุ่มฉ่ำเหมือนความรักและหัวใจที่งอกงามในฤดูฝน(@seasonschange*-*เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย@)
เ
ขียนโดย ANGLEKIKI(NOK)

"เราอยู่ด้วยกันได้... เพราะสายใย"

...หกนาฬิกา...

ผมลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุก
แล้วมองไปรอบๆ ห้อง
กระจกห้องผมถูกปกคลุมไปด้วยไอหมอก และหยาดน้ำเกาะ

"มืดมิด... และพร่ามัว... "

••••••••••••••••••••••••••••••••••••

...โลกภายนอก...

ผมเอื้มมือไปเช็ดกระจก
เอาไอน้ำที่เกาะอยู่บนกระจกออก
พลันมองไปที่ต้นประดู่ริมรั้ว

แม่แมงมุมลายตัวหนึ่ง
บรรจงซ่อมใยไหมสีเงินของเธอ
ที่อยู่ระหว่างกิ่งของต้นประดู่อย่างปราณีต
มันถูกลมพายุฝนพัดจนเสียหาย
... เส้นใยแต่ละเส้นพริ้วไหวตามสายลม
ไม่มีสิ่งให้ยึดเหนี่ยว...
ไม่มีอะไรให้ยึดเกาะ...
ไร้เรี่ยวแรง... โชยเอื่อย...

แต่เธอก็ไม่ได้ท้อ...
แม่แมงมุมตั้งหน้าตั้งตาทอใยไหมของเธอต่อไป
สานใยของเธอให้เข็งแรง
เส้นใยสีเงินที่เคยโอนอ่อนตามสายลม
ตอนนี้กลับกลายเป็น แข็งแรง มั่นคง
ด้วยแรงยึดจากเส้นใยเส้นอื่นๆ

"เมื่อเช้านี้ฝนตก...???"

••••••••••••••••••••••••••••••••••••

...ถ้าหากจะฉันจะเปรียบเราสองดั่งเส้นใยแมงมุม คนละเส้น...

ฉัน... พริ้วไหวไปตามสายลมที่พัดผ่าน
อ่อนแอ... บอบบาง...
พร้อมที่จะขาดได้ทุกเมื่อ
หากมีอะไรมากระทบกระเทือน
เธอ... โบกสะบัด เต้นรำอยู่กลางผืนผ้าสีฟ้า สวยงามและอ่อนไหว...

ฉันและเธอคงไม่ได้มารู้จักกัน
หากไม่มีสิ่งใดมาเชื่อมต่อระหว่างสองเรา
เหมือนกับใยแมงมุมที่ถูกแยก... ห่าง...

ฉัน... คงอยู่คนเดียว พริ้วตามสายลมไปวันๆ
และเธอ... คงเต้นรำอยู่บนผืนผ้าสีฟ้าคราม
โอนอ่อน และพริ้วไหว รอให้ใครเข้ามาพบเจอความสวยงาม

ตอนนี้เส้นใยทั้งสองได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
ด้วยใยไหมสีเงินเส้นเล็กๆ จากก้นของแม่แมงมุม...

••••••••••••••••••••••••••••••••••••

"เราสองพริ้วไหว โอนอ่อนไปตามสายลม ท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย"

••••••••••••••••••••••••••••••••••••

...ก่อนเข้านอน...

ผมหลับตา มองนึกถึงภาพแม่แมงมุมเมื่อเช้านี้ พลันนึกถึงคุณ

หากในวันข้างหน้า
ผมและคุณจะต้องแยกจากกัน
ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม
ผมอยากจะบอกคุณใว้ว่า ไม่ว่าจะเป็น
วันนี้... วันพรุ่งนี้... หรือวันไหน...
ผมกับคุณก็จะยังคงอยู่ด้วยกัน
"ด้วย... สายใยที่เชื่อมโยงระหว่างสองเรา"

•••••••
19704


เรื่องนี้เคยเขียนใว้ใน Diary ตั้งแต่ปี 04 บังเอิญเห็นเป็นบทความที่ดี เลยเอามาแบ่งกันอ่านครับ