ปวดหัวจัง …งานเยอะ ยุ่ง วุ่นวาย วกวน

ฝนหยุดตกมาสองวันแระ แต่กลางวันอากาศครึ้มๆ ตลอด
ตั้งใจชงกาแฟหอมๆ เคล้าเสียงเพลง ระหว่างทำงาน
แต่งานเข้า (แมร่ง) ตลอด เดินไปเติมน้ำร้อนสามตลบ
สุดท้ายกาแฟจืดสนิท อาการแบบนี้เป็นติดๆ กันมาตลอดเกือบอาทิตย์
เหลือคาไว้ครึ่งแก้วทุกวัน แล้วก็ไม่ล้างด้วยนะ (อ้างว่างานยุ่ง! ไม่มีเวลา)
เช้าอีกวันมาที่ทำงาน หน้าตากาแฟค้างข้ามวัน….อืมม แหวะ
พรุ่งนี้…ศุกร์หรรษา จะจริงป่าวว่ะ? …อิอิ

“มองให้เป็นเรื่องสนุก แล้วเราจะมีความสุขกับการทำงาน”

แน๊ะ!!…คิดแบบนี้ก็เป็นด้วยเรา

ราตรีสวัสดิ์…พี่น้องชาวสาระแน รักนะ จ๊วบ..จ๊วบ

สารภาพว่ายังมึนอยู่ สาระวนบนสาระแนอยู่หลายตลบ นี่ถ้าไม่ใช่แฟนพันธ์แท้เปิดตูดแนบไปแล้ว!!
อากาศเย็นๆ อึมครีมทั้งวัน ว่าจะมาระบายอารมณ์เปลี่ยวในไดสักกะหน่อย หมดอารมณ์เลยตรู
รมเสีย!!! ฮ่วย!!! อ่ะนะไม่ว่ากันเรามันงงเอง…อิอิ สักพักก็คุ้นนิ แต่ก็เห็นเพื่อนๆ เริ่มเข้ามาแวะเวียน
กันบ้างแระ แต่อีเจ๊ว่าหลายๆ คน ก็คงจะแอบๆ มึน เหมือนอีเจ๊…เหอๆ เฮ้อ?? พรุ่งนี้วันอาทิตย์
ไปทำอะไรกันดีเรา? เดี๋ยวจะกลับมาเม้าส์ให้ฟัง …ราตรีสวัสดิ์ทุกคน

ป.ล. แอบลุ้นนะเนี่ยว่ามันจะไปโผล่ตรงไหน?

ป.ล. 2 อีเจ๊ชื่อ “กิมเล้ง” เน้อ บ่แม่น “กิมลั้ง” แหมๆ ทำเป็นลืม

อูย….อูย…..ช่วงนี้ขยันเขียนไดจริงนะหล่อน
สงสัยอากาศมันร้อน เลยต้องหาอะไรเม้าส์ให้หายเครียส
อย่างเช่น….เรื่องนี้ต้องแฉ!!!
จะใครซะอีกล่ะ ก็นังเพื่อนสาวสวย (แต่เอ๋อ) คนเดิม
มันนึกยังไงของมัน หรือกุมารทองเข้าฝันมันเมื่อคืน….

ณ ที่ทำงานตอนเช้า….

วันนี้ที่ทำงานดูคึกคักเป็นพิเศษ เสียงเม้าส์เสียงหัวเราะให้สนั่น
ผองพี่ผองเพื่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนตื่นตระหนก!

“เฮ๊ยๆ!! แกเห็นเพื่อนแกยัง วันนี้แต่งตัวได้สุดยอดมั่กๆ”
กรูซึ่งเป็นเพื่อนสนิท ได้เห็นเป็นคนสุดท้ายเพราะมาสาย

ว่าแล้วก็กดโทรศัพท์ไปหาหล่อนซะหน่อย……ตุ๊ดๆ.
….ลมหนาวมาเมื่อใด ใจฉันคงยิ่งเหงา….
….คืนวันที่มันเหน็บหนาว ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร….
กรูบอกคุณเพื่อนกี่ทีแล้วค่ะ นี่มันหมดหน้าหนาวไปตั้งนาน
ร้อนตับเดือด เมิงช่วยกรุณาเปลี่ยนเพลงรอสายได้มั๊ย??

เข้าเรื่องต่อ….

คุณเพื่อนรับสาย “ว่าไง…” สั้นๆ

“ไม่ว่าไง ทำไรอยู่…” คือไม่รู้จะบอกมันอย่างไงไม่ให้มันรู้ตัว

คุณเพื่อน “มีไรว่ามา…ต้องมีไรแน่ๆ แก” แสนรู้นิเมิง…อิอิ

“เอ่อ…เงินที่ยืมไปพันนึงเอามาให้ทีดิ วันนี้ไม่มีเงินอ่ะ…” มั่วไป
คุณเพื่อน “เออเด๋วค่อยเอาไปให้ ไม่ว่าง ตอนบ่ายก่อน”

เฮ๊ย! บ่ายไม่ด้ายยย กรูอยากเห็นตอนนี้ เอาไงดีว่ะ
บอกไปตามตรงล่ะกัน “ลงมาหาเด๋วนี้เลย คนแถวนี้เค้าบอกว่า
แกแต่งตัวอะไรมาว่ะ มาให้เบิ่งซะดีดี”

แล้วมันก็หัวเราะก๊ากกกก มาตามสาย “เออๆ เด๋วจะลงไปให้ดู”

ผ่านไป 10 นาที…..พอหล่อนผลักประตูเข้ามาเท่านั้น

โอ้ว….แม่จ้าว เพื่อนกรูเป็นไรไปเนี่ย ตั้งแต่คบกันมา
ไม่เคยเห็นมันทำอะไรได้ขนาดนี้ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด!!
ใส่เสื้อแขนยาวลายดอกกับกางเกงขายาวลายดอก!!!
ดอกทั้งตัว!!! แร๊งส์!! กรูจะบ้าตาย เห็นแล้วตาลาย
อยากจะถ่ายรูปมาให้ดูซะจริงๆ สวยและบ้าเท่านั้นที่ทำได้
หัวเราะกันจนน้ำตาเล็ด มีแต่คนยุให้พาเพื่อนกลับบ้าน
ไปเปลี่ยนผ้า เลือกเอาซะอย่างจะดอกบนหรือดอกล่าง
แต่ยังไงๆ หล่อนก็ไม่ยอมเปลี่ยน หล่อนมั่นใจ อย่าได้แคร์!
และยังมีหน้าชวนไปเดินห้าง กรูรีบปฏิเสธแทบไม่ทัน
จนลืมถนอมน้ำใจเพื่อน แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกจริงๆ
ที่ขอไม่ยอมออกไปไหนกับมัน อีนี่สวยไม่แคร์สื่อ!!
ถ้าไปยืนข้างศาลพระภูมิ กรูว่าต้องมีใครเอาผ้า 7 สีมาพันมันแน่

เฮ้อ?…มีเรื่องให้ได้ฮาคลายร้อนไปอีกวัน กรูว่ากรูบ้าแล้วนะเนี่ย

คืออะไร???

ตามความเข้าใจของตัวเอง “ผู้ชายเมโทร” ขอเรียกแบบย่อๆ ล่ะกัน
คงประมาณว่า เป็นผู้ชายที่ดูแล ใส่ใจใน เสื้อผ้า หน้า ผม ของตัวเอง
ออกแนว “รักหล่อ” เหมือน ๆ “รักสวยรักงาม” ของผู้หญิง
บางคนสำอางยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก
แต่ไม่ใช่เกย์ (อันนี้ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันไม่กล้าคอนเฟิร์ม)

รุ่นพี่ที่ทำงาน…..ก็มีลักษณะแบบที่กล่าวมานี้เดี๊ยะๆ
สำอางมากกกก เนี๊ยบมากกกกกก นิสัยจุกจิกเหมือนผู้หญิง
ชอบใส่เสื้อมีคัตติ้งเข้ารูป ผูกเนคไท ตัวใหญ่ๆ โคร่งๆ ไม่ใส่
กางเกงผ้าขาเดฟ รองเท้าหัวแหลม ฉีดน้ำหอมกระจาย
เรียกว่าเนี๊ยบตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า……

วันก่อนไปนั่งกินข้าวร่วมกันกับเพื่อนๆ พนักงาน
ตอนจ่ายเงิน…ฮีควักกระเป๋าเงินออกมา “สีฟ้า”!!!
อีกรูก็ปากไว “โห? คิดได้ไงใช้กระเป๋าตังค์สีฟ้าอ่ะพี่”
ฮีตอบ….”ก็เห็นแล้วมันน่ารักดี ชอบ! ทำไมไม่สวยเหรอ?….”
“ไม่สวย ไม่ชอบ ไม่เคยเห็นผู้ชายใส่กระเป๋าสีฟ้า เห็นแล้วรมเสีย!!….”
แล้วกรูก็เอากระเป๋าฮียื่นให้คนอื่นดู
เพื่อขอความคิดเห็นว่าจะคิดเหมือนกรูมั๊ย?
คนอื่นเค้าก็หัวเราะหึหึ ในคอกัน….ก็คงคิดเหมือนกันแหละน่า
แต่ไม่กล้าพูด….และก็มีอะไรหลายๆ อย่างที่ทำให้กรูไม่แน่ใจว่า
ตกลงจะเป็น “ผู้ชายเมโทร” หรือจะเป็น “เกย์เฒ่า”

มาวันนี้…..ตอนเดินสวนกันในที่ทำงานจะไปชงกาแฟ
อยู่ๆ ฮีก็เอามือมาเขี่ยผมที่ติดตรงแก้ม
กรูงี้หลบแทบไม่ทัน ก็ตกใจนี่หว่า!!
พร้อมกับพูดเบาๆ เฉียดหูกรูว่า…
“วันนี้แต่งตัวน่ารักจัง” แล้วก็เดินผ่านไป
ตกใจซ้ำสอง!! แถมสะกิดใจทำไมต้องทำเหมือนกระซิบด้วยว่ะ?
กลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน….คิด…คิด…คิด…..แล้วก็คิด
นึกถึงหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา….
เออ…อีพี่นี่มันเคยทำแบบนี้กับกรูหลายครั้งเหมือนกันนี่
แต่ที่ผ่านๆ มาไม่ได้คิดอะไร เพราะกรูฝังใจว่า
มันต้องใช่…ต้องใช่ (เกย์) แน่ๆ
แล้วประโยคที่ฮีเคยพูดก็ถูกขุดเอามานั่งคิด
“แต่งหน้าน่ารักจัง”
“จะน่ารักไปไหน”
“อารมณ์ไม่ดีหรอ ยิ้มหน่อยสิ”
อะไรๆ ก็ น่ารักๆๆๆ ….. และชอบเอามือมาแตะๆ สัมผัสเล็กๆ น้อยๆ
ที่สำคัญชอบพูดเหมือนกระซิบและพูดตอนเดินสวนกันทุกครั้ง
และก็มานั่งคิดอีกประโยคว่า …
คนอื่นๆ เคยบอกว่าฮีไม่ได้เป็นตุ๊ด เป็นเกย์หรอก
แต่ชอบสำอางแบบผู้หญิง ใครไม่รู้ก็คิดว่าเป็น….อ้าว? เวรแระ!!

สรุปตอนนี้……..กรูเริ่มงงปนสับสน???
กรูคิดไปเอง? หรือฮีเค้าสับสนตัวเอง?

งานนี้ใครจะช่วยกรูเคลียเนี่ย?? มึนตึ๊บ! ไม่ไหวจะเคลีย

ป.ล. กรูว่าคนอ่านก็ต้องงง!!

กลับมาจากทะเล…..วี๊ด วิ้วววววววววว
ในที่สุดก็ได้ไปทะเล เสื้อดงเสื้อแดงอะไรไม่สนใจมันแล้ว
คืนแรกไปนอนที่ระยอง คนยังไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ แบบนี้ดี…ชอบ
มาคราวนี้กะมาฟาดอาหารทะเลให้เต็มคราบ
กินกันจนจุก ต้องพึ่ง air-x เข้าช่วย….เอิ๊กกอ๊ากกันไปตามระเบียบ
สรุป….ไม่ได้เล่นน้ำทะเลกัน มัวแต่ห่วงกินซะงั้น

คืนที่สองเปลี่ยนบรรยากาศลองมามาพักแถวบางแสนดู
เบื่อพัทยาแระ ตระเวนหาที่พักกันเพราะไม่ได้จองไว้
สุดท้ายก็มาได้ที่พักแถวๆ แหลมแท่น ใกล้ถนนคนเดิน
กลางคืนก็เลยมีโอกาสมาเดินเล่นหาของกิน (อีกแระ)
แต่ก็ยังอุตส่าห์ได้ของแฮนเมดน่ารักๆ ติดไม้ติดมือพองาม
คนขายของที่นี่เค้าน่ารักกันดีนะ ดูแล้วเหมือน
พวกนักศึกษามานั่งขายของกัน ของที่ขายก็เก๋ๆ
ของเก่าก็เยอะ มีดนตรีมาเล่นให้ฟังด้วย
แต่ฟังแล้วรำคาญมาก ฟังสดๆ เสียงไม่ได้เรื่อง
ตะโกนอะไรกันก็ไม่รู้ ก็ยังดีกว่าไม่มีให้ฟังนิ

ขากลับแวะเขาสามมุกไปฟาดอาหารทะลมื้อสุดท้ายกันต่อ (อีกแระ)
ร้านอาหารอยู่ติดเขา ลิงเยอะดี มองๆ ดูเห็นคนอื่นเค้าให้อาหารลิงกัน
เอ๊ะ..ดูท่ามันเชื่องดีนิ ท่าทางเรียบร้อยไม่เหมือนลิงที่อื่นชอบแยกเขี้ยวใส่
ว่าแล้วนางงามรักสัตว์อย่างอิฉัน
ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปซื้ออาหารให้มันกินบ้าง
เจ้าของร้านบอกว่าเค้าชอบกินถั่ว อ่ะ..ถั่วก็ถั่ว

อุ๊ยตาย…อุ๊ยตาย นั่งรอกันน่ารักจริงเชียว
ยื่นมือมารับถั่วกันเป็นแถว นางงามก็เป็นปลื้มแจกถั่วไม่อั้น
ระหว่างนั้นเอง….อยู่ๆ ก็มีมือดีมาจับที่หัว!
จ๊ากกกกกกก…..อีลิง มาจากไหนอ่ะ มันมาแบบไวมั่กๆ เลย
กระโดดขี่คอขึ้นหัวกรู!! งานนี้กริ๊ดดดด แตกสิคับพี่น้อง
อีเพื่อนกรูหายไปไหนหมดว่ะ วิ่งแตกกระเจิงทิ้งกันซะงั้น
มากอดหัวกรูทำไมเนี่ย!! เห็บ เหา ไม่มีนะโว๊ย!!
จะปล่อยให้กรูกรี๊ดอยู่อย่างงี้เหรอ? ใครก็ได้ช่วยกรูด้วย??
สักแป๊บอีพี่เจ้าของร้านก็วิ่งมาจับออก แถมยังมีหน้ามาพูดอีก
“ปกตินังเหี่ยว (ชื่อลิงเค้าล่ะ) มันเรียบร้อย สงสัยมันเห็น
คนสวยแล้วอิจฉา!! “ โหยย…ไม่ต้องมาอิจฉากรูเลย กรูกลัว!

ฟากไว้ก่อนเหอะนังเหี่ยว ! นี่เห็นเอ็งมีพวกเยอะนะ
ไม่งั้นนางงามอย่างอิฉันจะแปลงร่างเป็นนางมาร
เอากะปิ! ป้ายหน้า ป้ายตูดซะให้เข็ด!

เซ็งเจี๊ยกๆ (เซ็งลิงว่ะ!!)