ฉันรักและหวงแหนหนังสือเล่มนี้ เป็นความงดงามของตัวละคร เป็นความงดงามของคนแต่ง เป็นความบริสุทธิ์ของหัวใจ อ่านทีไรก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าถ้าคนอื่นได้อ่านจะรู้สึกมากเหมือนฉันมั้ย อาจจะรู้สึกว่าโง่ บ้า ปัญญาอ่อน ไร้สาระสิ้นดี ก็เป็นได้

เด็กหญิงคนหนึ่งที่หลงใหลการวาดรูปแต่ถูกมองว่าเป็นกิจกรรมที่จะบั่นทอนการเรียนรู้ทางวิชาการหลัก เธอจึงถูกจำกัดขัดขวางจนไม่อาจทำในสิ่งที่รักได้ เย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียนเธอได้เห็นคุณลุงภารโรงกำลังกวาดใบไม้ เหล่าใบไม้หลากหลายสีสัน ลีลาการตวัดไม้กวาดอันสวยงาม แล้วเธอก็พบคำตอบ “คุณครูบอกว่าคนที่ทำให้โลกนี้สวยขึ้นก็คือศิลปิน ลุงเป็นศิลปินนี่เอง!”

บางทีคนที่รักเราก็มักจะผลักเราให้ไปยืนในจุดที่เขาและสังคมเห็นว่ามันคือความสำเร็จ ไม่แน่ใจว่าได้สนใจหรือเปล่าว่ามันจะทำให้ชีวิตที่เหลืออยู่ของเรามีความสุขมั้ย

สิ่งที่เด็กหญิงรักที่สุดคือการวาดรูป การเป็นศิลปิน คนกวาดถนนในสายตาของเด็กหญิงคือศิลปิน หากการได้ทำในสิ่งที่รักแทนด้วยการได้เป็นคนกวาดถนน ฉันเองก็อยากเป็นคนกวาดถนน

ฉันไม่ชอบเลี้ยงสัตว์มาแต่ไหนแต่ไร เวลาเห็นสัตว์ก็รู้สึกเอ็นดูนะ รู้สึกว่าอยากเลี้ยงเหมือนกัน แต่พอคิดว่าจะไปไหนก็คงเป็นห่วงไม่เป็นอันทำอะไร ก็เลยตัดใจไม่อยากรับเขามาแล้วดูแลไม่ดีไม่อยากให้เขาต้องมาลำบากเพราะเรา

ฉันชอบอิสระ เคยคิดไว้ว่าถ้าจะเลี้ยงสัตว์สักตัวก็จะต้องเป็นสัตว์ที่สามารถปล่อยให้เขาไปไหนมาได้ได้ตามใจ ไม่ชอบเลยสัตว์ที่ต้องขังอยู่ในกรงหรืออะไรพวกนี้

ไม่หมาก็แมวคือสัตว์ที่เคยคิดว่าอยากจะเลี้ยง น้ำหนักจะไปทางหมามากกว่าเพราะแมวมีอย่างหนึ่งที่ไม่ชอบคือ ‘ขี้เหม็น’ แต่จนแล้วจนรอดฉันก็ยังไม่พร้อมที่จะเลี้ยงสัตว์ได้สักที ‘ถ้ายังไม่พร้อมก็จะไม่เลี้ยง’ คิดไว้อย่างนี้ แต่อย่างไม่ตั้งใจฉันกลับได้ปลามาเลี้ยง ฮ่าๆๆ

เพื่อนบ้านชวนไปดูปลา ฉันเองเป็นคนที่ถ้าไม่คอขาดบาดตายถ้าใครชวนไปไหนฉันมักจะไปด้วยเสมอ ตั้งใจไว้ว่าไปดูเป็นเพื่อนเขาเฉยๆ แต่แล้วก็ได้มาหกตัว ได้มาได้ไงยังงงๆ

แต่พอได้มาเลี้ยงจริงๆรู้สึกดีกว่าที่คิด ตอนแรกกลัวว่าเขาจะทรมานที่ต้องอยู่ในอ่างบัว แต่พอเห็นเขาว่ายน้ำเล่นสนุกสนานสุขภาพแข็งแรงดีฉันก็ดีใจมาก ฉันดูแลเขาเป็นอย่างดี เจ้าสอดดำที่ซื้อมาคู่นึงออกลูกมาหลายครอกตอนนี้มีเป็นร้อยๆตัวแล้ว เจ้ากุหลาบแดงก็ซื้อมาคู่นึงแต่ถูกเจ้าไทเกอร์หมาข้างบ้างสังหารไปซะแล้ว ตอนนี้เหลือตัวแม่หนึ่งตัวกับลูกอีกตัวหรือสองตัวนี่แหละต้นไม้เยอะมองไม่ค่อยเห็น อีกคู่นึงที่ซื้อมาคือเจ้าม้าลาย คู่นี้ไม่ยอมมีลูกสงสัยจับโดนเพศเดียวกันก็ไม่รู้ และที่เศร้ากว่าคือเมื่อสองสามวันก่อนจู่ๆก็ลอยน้ำตายไปตัวนึง นี่เป็นครั้งแรกที่สัตว์ที่เลี้ยงไว้ตายจากไป เศร้าประมาณนึงแต่ก็โอเคกว่าที่คิดมาก

ด้วยธรรมชาติของปลาที่ต้องอยู่ในน้ำ ฉันไม่อาจให้เขามาเดินเล่นข้างนอกได้ แต่ก็พยายามจัดอ่างบัวให้มีต้นไม้อื่นๆเพิ่มเติมให้ใกล้เคียงธรรมชาติมากขึ้น พอเห็นเขาดำผุดดำว่ายหยอกกันสนุกสนานแล้วฉันก็เบาใจเชื่อว่าเขาคงมีความสุข

ในงานก็อารมณ์งานวัด  ไม่ได้มีอะไรที่ถึงกับตื่นตาตื่นใจ  แต่มีจัดทีไรถ้ามีโอกาสไม่ติดอะไรฉันก็ชอบไปเดิน

เดินไปได้ประมาณกลางๆงานก็เจอร้านเกมร้านนึง  เป็นเกมที่ให้โยนลูกตะกร้อกระทบไม้กระดาน  หากโยนกระทบกระดานแล้วลูกตกลงในกล่องด้านล่างก็จะได้รางวัลเป็นตุ๊กตาตัวใหญ่หนึ่งตัว  ที่ทำให้ต้องหยุดดูคือคนขายเขาพูดเก่งมาก  เขาพูดได้ต่อเนื่องเหมือนไม่ต้องคิด  พูดตลกทำให้เราฟังแล้วมีความสุข  ประกอบกับสาธิตการเล่นให้ดูว่าเป็นเกมที่ทำได้จริง  คนมุงดูและร่วมเล่นเกมที่ร้านเขาเยอะกว่าร้านอื่นๆอย่างเห็นได้ชัด  ฉันเองก็อยากเล่นเหมือนกัน  แต่ติดที่พาอากิไปด้วยทำให้ไม่สะดวก

ภาพความสุขของคนขาย  คนเล่น  คนมุง  ที่อยู่เบื้องหน้าทำให้นึกถึงคำของคุณแฉะ  ผู้กำกับหนังผีนองสยองขวัญที่เพิ่งได้ชมการให้สัมภาษณ์ของเขาทางเคเบิลเมื่อบ่ายนี้  ”เราทุกคนมีกล้องถ่ายหนังอยู่ในกระเป๋า”

เออใช่  นักแสดงของฉันกำลังแสดงกันอย่างสมบทบาท  มีเพียงฉันกับกล้องที่ยังไม่พร้อม  ฉันพยายามควานหากล้องถ่ายหนังในกระเป๋าเพื่อถ่ายทำหนังเรื่องแรกในชีวิต  แต่…กล้องถ่ายหนังไม่อยู่ในกระเป๋า

หลังจากที่ได้รับข่าวฉันก็กลับมาบ้านเก่าแสนรักหลังนี้อีกครั้ง นั่งเขียนไดอารี่จนเสร็จไปเรื่องหนึ่งแต่สุดท้ายเปลี่ยนใจไม่โพส หลายวันต่อมาน้องนัทมาวานให้ช่วยมาส่งข่าวถึงพี่เว็บมาสเตอร์ว่าล็อกอินมีปัญหา พอเข้ามาก็เห็นไดอารี่ของฉันโชว์หราอยู่หน้าเว็บ ต๊กกะใจ! “ฉันไม่ได้โพสสักหน่อยมาได้ไงอ่า” จึงได้ทำการลบทิ้งไป แล้วออกมาซุ่มตั้งหลักอีกครั้ง

กระทั่งตอนนี้เพื่อนๆหลายคนอาทิเช่นพี่จุ๋มยังบ่นอยู่ว่าไม่สามารถเข้ามาใช้งานได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่อยากให้เพื่อนๆกลับมากันไวๆนะคะ คิดถึงความอบอุ่นเดิมๆจังเลย

ก่อนนี้ฉันเบื่่ออาหารมาสองปีกว่าๆได้

ทำให้น้ำหนักที่เคยคงที่ที่40-41ลดลงเรื่อยๆ

จาก41ลดลงจนเมื่อสองเดือนที่แล้วเหลือเพียง36!

ฉันตกใจมากคิดว่าตัวเองเป็นโรคอะไรหรือเปล่า

และโรคเดียวที่ทำให้คนผอมได้ที่ฉันรู้จักคือ…เอดส์

ไม่รอช้าไปตรวจทันที ทั้งที่ไม่มีความเสี่ยงใดเลย

ตามคาดผลที่ออกมาคือไม่มีเชื้อ เลือดดีทุกด้าน

แล้วมันเป็นไรวะ ฉันกังวลมาก…

วันที่รู้ผลเลือดนั้นเองเพื่อนคนนึงแนะนำให้ฉันกินยาคุม

ได้ผลแฮะ จากที่กินไรไม่ลงมาสองปี สองเดือนมานี้กินดะ

และน้ำหนักก็ขยับมาถึง38กว่าๆแล้ว ดีใจสุดๆ

แต่เมื่อครู่ต้องต๊กกะใจ เย้ย…พุงออก!

—ต้นไม้—

สักเมื่อปีกว่าๆที่แล้วเคยมีชายคนนึงมาทักฉันว่าเราเคยรู้จักกัน
วันนั้นฉันมั่นใจว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ และก็บอกเขาไปตามนั้น
แม้เขาจะพยายามฟื้นความทรงจำฉันเท่าไหร่ แต่เมื่อฉันไม่เคลิ้มด้วยเขาเลยเปลี่ยนเป็นชวนไปเที่ยว
แน่นอนว่าฉันปฏิเสธไป แล้วเราก็แยกย้ายกัน ต่างคนต่างไป

จากนั้นประมาณเดือนกว่าๆ เราเจอกันโดยบังเอิญอีกครั้ง
เหมือนครั้งแรกเขาพยายามชวนฉันไปเที่ยว ฉันเองก็ปฏิเสธไปเหมือนเมื่อครั้งแรกเช่นกัน

ล่าสุดเมื่อเดือนที่แล้วฉันเดินไปซื้อขนมที่ร้านขายของชำ ซึ่งห่างจากบ้านฉันเพียงสิบกว่าเมตร
เขาขับรถมาดักอยู่ด้านหน้าฉันแล้วเรียกฉันไปหา ฉันตกใจนิดหน่อยเพราะอยู่ใกล้บ้านฉันมาก
คราวนี้เขาก็พยายามชวนฉันไปเที่ยวเหมือนทุกๆที ฉันเองก็ปฏิเสธเขาไปเช่นทุกครั้ง
ที่ต่างกันคือคราวนี้เขาถามชื่อและขอเบอร์โทร.ฉัน ฉันก็ให้ไปเพราะคิดว่าไม่น่าจะเสียหายอะไร(แต่ฉันก็ไม่ได้ถามแม้ชื่อหรือเบอร์โทร.เขา)

สายๆของเมื่อวานนี้เขาโทรมา
“สวัสดีครับ กี้หรือเปล่าครับ?”
“อะฮะ…ค่ะ กี้พูดอยู่ค่ะ ว่าแต่ใครคะเนี่ย?”
“จำพี่ได้มั้ย คนที่เคยทักกี้ข้างทาง ที่ชวนไปเที่ยวกันอ่ะ?”
“อ่า…อ๋อ…จำได้ค่ะ”
“วันนี้ว่างมั้ยไปเที่ยวกับพี่นะ”
“อ่า…ไม่ว่างเลยค่ะ วันนี้กี้งานยุ่งมากเลย”
“แล้วพรุ่งนี้ว่างมั้ย?”
“เอ่อ…พรุ่งนี้ก็ไม่ว่างค่ะ”
“นี่พี่เพิ่งเบิกตังค์มาห้าพัน พี่ให้กี้เลยสี่พัน ไปเที่ยวกันนะ”
“เย้ย…พี่จะเอาตังค์มาให้กี้ทำมั๊ยยย?”
“ก็ไปเที่ยวไง ไปเที่ยวกัน”
“นะนะ ไปเที่ยวด้วยกันนะพี่ให้เลยสี่พัน”
“ไม่ค่ะ”
“ไปกับพี่นะ ชั่วโมงสองชั่วโมงก็ได้ พี่ให้เลยสี่พัน”
“ไม่ค่ะ”
“ไปเที่ยวกับพี่ชั่วโมงเดียวพี่ให้สี่พันกี้ไม่เอาเหรอ?”
“ไม่เอาค่ะ”
แล้วเขาก็วางสายไป

เหวอเลยฉัน อะไรกัน แปลว่าอะไร!

—ต้นไม้—

…….

ชีวิตฉันมันว่างเปล่า…
มีร่างกาย แต่เคลื่อนไหวเพียงเพราะเคยชิน…
มีสมอง แต่ไม่ยอมตัดสินใจทำอะไรทิ้งไว้ให้ค้างคา…
มีหัวใจ แต่ควบคุมอะไรไม่ได้ ดูแลให้ดีให้แข็งแรงยังไม่ได้…

…….

วันก่อนได้ยินคำนึง “ถ้าอยู่ตรงนั้นแล้วมันร้อน ก็ออกมาสิ”
คงโง่มาก ถ้าคนที่ไม่ได้ชอบร้อน แต่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมออกมาสักที…

—ต้นไม้—

เคยได้ยินโฆษณาในทีวีเขาเรียกมือถือรุ่นเดียวกับที่ฉันใช้อยู่นี้ว่า “มือถืออัจฉริยะ”
ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะปกติฉันก็ใช้แค่โทร.เข้าโทร.ออก ออนเอ็ม กับเข้าเน็ตเท่านั้น
ความสามารถอื่นๆแสนแปดฉันก็ไม่เคยได้ใช้ไม่เคยได้ศึกษา เลยไม่รู้ว่าอัจฉริยะจริงมั้ย

แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่าฮีอัจฉริยะจริงๆ ฉันเพิ่งเติมตังค์ไปเมื่อวันก่อน ใช้ไปก็ไม่กี่สิบบาท
แต่ความอัจฉริยะของฮีทำเงินมือถือฉันเกลี้ยงหมดตูด ก็อยู่ๆฮีก็ต่อ gprs เองโดยไม่ต้องสั่ง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฮีอัจฉริยะไม่ปรึกษากันแบบนี้ แต่ทุกครั้งที่แล้วฉันจ่ายค่า gprs รายเดือนเลยไม่มีปัญหา
แต่คราวนี้ฉันไม่ได้เหมาจ่าย มันเลยกินเงินฉันจนเหลือ 0 บาท โอ๊ย…โมโห!

ปล. ทรูมูฟก็มาขึ้นค่า gprs อีก จาก 250 บาทต่อเดือน เป็น 599 บาทต่อเดือน โอ้ว…แพงขนาดนี้ไม่เล่นเล้วจ้า

—ต้นไม้—

เมื่อสักครู่นี้ได้อ่านอีเมลส่งต่อมาจากเพื่อน ชื่ออีเมลว่า’ใครคือผู้กู้แผ่นดินบรรพบุรษไทย’ หลายๆคนอาจจะได้รับเหมือนกัน

เนื้อหากล่าวถึงเรื่องของแพนด้าน้อยน่ารักที่คนไทยคลั่งไคล้กันกับช้างไทยที่น่าสงสาร
ไม่ได้มีไรเพิ่มเติม ก็อย่างที่ทุกคนเห็น แต่ไม่แน่ใจทุกคนจะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า

ที่ถึงกับหยิบเรื่องนี้มาเขียนไม่ใช่เพราะอิทธิพลจากอีเมลฉบับที่ว่า อย่างที่บอกไม่ได้มีอะไรเพิ่มเติมจากที่เราๆเห็น
แต่พอได้อ่านแล้ว จากที่เคยคิดว่าไม่อยากจะพูดอะไรก็ขอพูดสิ่งที่ฉันคิดสักหน่อย

ฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่รักและเอ็นดูหลินปิง เพราะหน้าตาเขาน่ารัก อีกทั้งเขาเกิดบ้านเราฉันคิดว่าเขาก็คือคนไทยเหมือนเรา
ทุกครั้งที่มีการนำภาพความน่ารักของเขามาให้ชม ฉันก็จะหยุดทุกอย่างแล้วมองดูเขาด้วยความเอ็นดู
แต่พอเห็นทำอะไรๆเยอะแยะมากมายแล้วก็อดน้อยใจแทนช้างและสัตว์ประเภทอื่นไม่ได้เหมือนกันนะ

ถ้าสัตว์ตัวอื่นๆได้รับการดูแลอย่างดีเพียงพอแล้ว ฉันคงไม่รู้สึกอะไรมาก คงแค่เสียดายเงินเท่านั้น
ขณะที่สัตว์มากมายขาดแคลนทั้งอาหาร ยา สถานที่อยู่ ทีมสัตวแพทย์ แค่ปัจจัยพื้นฐานแท้ๆ
แต่เจ้าหลินปิงกับพ่อแม่นอกจากจะมีปัจจัยพื้นฐานที่สมบูรณ์(ซึ่งสมควรแล้ว) ยังได้รับที่อยู่ใหม่อันหรูหราราคาถึง 60 ล้าน…
แน่นอนมันไม่แค่ให้เจ้าหมีอยู่ มันเป็นที่ท่องเที่ยวของเราๆด้วย มันสร้างรายได้กลับคืนมาได้
แต่ก่อนจะทำอะไรอู้ฟู่ ช่วยรักษาชีวิตสัตว์อื่นๆให้อยู่รอดก่อนดีมั้ย?

ถามว่าแล้วมันเป็นความผิดของหลินปิงเหรอ? เปล่าเลย หลินปิงไม่ได้ผิดอะไรเลย
แต่กำลังพูดถึงผู้หลักผู้ใหญ่ที่ดูแลเรื่องเหล่านี้ แค่น้อยใจแทนสัตว์มากมายที่หิวโหย
แค่เศร้าใจแทนลูกหลานช้างไทยที่เคยร่วมสู้รบปกป้องประเทศมาให้เราได้อยู่กันถึงทุกวันนี้

มีหลายกลุ่มนำสัตว์ที่น่าสงสารของตนมาแต่งเป็นแพนด้า แน่นอนคือการประชดประชัน และถูกบางคนมองว่าทำเกินไป
ฉันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย ไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วเขาคิดอะไร แต่ถ้าเอาใจคนดูแลช้างมาใส่ใจเรา
เวลาเห็นข่าวคนคลั่งหมีน้อย เวลาเห็นประเคนนั่นนี่ให้มากมาย ฉันพอจะนึกออกนะว่าเขารู้สึกยังไง

ฉันเชื่อว่าคนเลี้ยงช้างรวมถึงสัตว์อื่นๆก็เอ็นดูหลินปิงเหมือนกัน ไม่ผิดไม่แปลกที่ใครๆจะรัก ก็น่ารักขนาดนั้น
คิดว่าเขาแค่อยากให้หันมาดูแลสัตว์บ้านๆของเราให้ดีด้วยก็เท่านั้น

ปล. ฉันอยากไปเยี่ยมหลินปิงสักครั้งก่อนเธอจะย้ายไปอยู่บ้านเกิด(ของพ่อแม่เธอ)จัง
ปล2. ฉันเองก็ได้ร่วมสนุกโหวตชื่อหมีน้อยกับเขาเหมือนกัน ซื้อมาสี่ใบ โหวตให้ชื่อ’หญิงหญิง’ สามใบ แล้วเก็บไว้เป็นที่ระลึกหนึ่งใบ

—ต้นไม้—