—63 เพลินไปหน่อย—

วันอาทิตย์ที่ 27 เดือนธันวาคม พุทธศักราช2552

ก่อนนี้ฉันเบื่่ออาหารมาสองปีกว่าๆได้

ทำให้น้ำหนักที่เคยคงที่ที่40-41ลดลงเรื่อยๆ

จาก41ลดลงจนเมื่อสองเดือนที่แล้วเหลือเพียง36!

ฉันตกใจมากคิดว่าตัวเองเป็นโรคอะไรหรือเปล่า

และโรคเดียวที่ทำให้คนผอมได้ที่ฉันรู้จักคือ…เอดส์

ไม่รอช้าไปตรวจทันที ทั้งที่ไม่มีความเสี่ยงใดเลย

ตามคาดผลที่ออกมาคือไม่มีเชื้อ เลือดดีทุกด้าน

แล้วมันเป็นไรวะ ฉันกังวลมาก…

วันที่รู้ผลเลือดนั้นเองเพื่อนคนนึงแนะนำให้ฉันกินยาคุม

ได้ผลแฮะ จากที่กินไรไม่ลงมาสองปี สองเดือนมานี้กินดะ

และน้ำหนักก็ขยับมาถึง38กว่าๆแล้ว ดีใจสุดๆ

แต่เมื่อครู่ต้องต๊กกะใจ เย้ย…พุงออก!

—ต้นไม้—

—62 แปลว่าอะไร!—

วันอาทิตย์ ที่25 เดือนตุลาคม พุทธศักราช2552

สักเมื่อปีกว่าๆที่แล้วเคยมีชายคนนึงมาทักฉันว่าเราเคยรู้จักกัน
วันนั้นฉันมั่นใจว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ และก็บอกเขาไปตามนั้น
แม้เขาจะพยายามฟื้นความทรงจำฉันเท่าไหร่ แต่เมื่อฉันไม่เคลิ้มด้วยเขาเลยเปลี่ยนเป็นชวนไปเที่ยว
แน่นอนว่าฉันปฏิเสธไป แล้วเราก็แยกย้ายกัน ต่างคนต่างไป

จากนั้นประมาณเดือนกว่าๆ เราเจอกันโดยบังเอิญอีกครั้ง
เหมือนครั้งแรกเขาพยายามชวนฉันไปเที่ยว ฉันเองก็ปฏิเสธไปเหมือนเมื่อครั้งแรกเช่นกัน

ล่าสุดเมื่อเดือนที่แล้วฉันเดินไปซื้อขนมที่ร้านขายของชำ ซึ่งห่างจากบ้านฉันเพียงสิบกว่าเมตร
เขาขับรถมาดักอยู่ด้านหน้าฉันแล้วเรียกฉันไปหา ฉันตกใจนิดหน่อยเพราะอยู่ใกล้บ้านฉันมาก
คราวนี้เขาก็พยายามชวนฉันไปเที่ยวเหมือนทุกๆที ฉันเองก็ปฏิเสธเขาไปเช่นทุกครั้ง
ที่ต่างกันคือคราวนี้เขาถามชื่อและขอเบอร์โทร.ฉัน ฉันก็ให้ไปเพราะคิดว่าไม่น่าจะเสียหายอะไร(แต่ฉันก็ไม่ได้ถามแม้ชื่อหรือเบอร์โทร.เขา)

สายๆของเมื่อวานนี้เขาโทรมา
“สวัสดีครับ กี้หรือเปล่าครับ?”
“อะฮะ…ค่ะ กี้พูดอยู่ค่ะ ว่าแต่ใครคะเนี่ย?”
“จำพี่ได้มั้ย คนที่เคยทักกี้ข้างทาง ที่ชวนไปเที่ยวกันอ่ะ?”
“อ่า…อ๋อ…จำได้ค่ะ”
“วันนี้ว่างมั้ยไปเที่ยวกับพี่นะ”
“อ่า…ไม่ว่างเลยค่ะ วันนี้กี้งานยุ่งมากเลย”
“แล้วพรุ่งนี้ว่างมั้ย?”
“เอ่อ…พรุ่งนี้ก็ไม่ว่างค่ะ”
“นี่พี่เพิ่งเบิกตังค์มาห้าพัน พี่ให้กี้เลยสี่พัน ไปเที่ยวกันนะ”
“เย้ย…พี่จะเอาตังค์มาให้กี้ทำมั๊ยยย?”
“ก็ไปเที่ยวไง ไปเที่ยวกัน”
“นะนะ ไปเที่ยวด้วยกันนะพี่ให้เลยสี่พัน”
“ไม่ค่ะ”
“ไปกับพี่นะ ชั่วโมงสองชั่วโมงก็ได้ พี่ให้เลยสี่พัน”
“ไม่ค่ะ”
“ไปเที่ยวกับพี่ชั่วโมงเดียวพี่ให้สี่พันกี้ไม่เอาเหรอ?”
“ไม่เอาค่ะ”
แล้วเขาก็วางสายไป

เหวอเลยฉัน อะไรกัน แปลว่าอะไร!

—ต้นไม้—

—61 …….—

วันพฤหัสบดี ที่8 เดือนตุลาคม พุทธศักราช2552

…….

ชีวิตฉันมันว่างเปล่า…
มีร่างกาย แต่เคลื่อนไหวเพียงเพราะเคยชิน…
มีสมอง แต่ไม่ยอมตัดสินใจทำอะไรทิ้งไว้ให้ค้างคา…
มีหัวใจ แต่ควบคุมอะไรไม่ได้ ดูแลให้ดีให้แข็งแรงยังไม่ได้…

…….

วันก่อนได้ยินคำนึง “ถ้าอยู่ตรงนั้นแล้วมันร้อน ก็ออกมาสิ”
คงโง่มาก ถ้าคนที่ไม่ได้ชอบร้อน แต่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมออกมาสักที…

—ต้นไม้—

—60 มือถืออัจฉริยะ—

วันเสาร์ ที่18 เดือนกันยายน พุทธศักราช2552

เคยได้ยินโฆษณาในทีวีเขาเรียกมือถือรุ่นเดียวกับที่ฉันใช้อยู่นี้ว่า “มือถืออัจฉริยะ”
ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะปกติฉันก็ใช้แค่โทร.เข้าโทร.ออก ออนเอ็ม กับเข้าเน็ตเท่านั้น
ความสามารถอื่นๆแสนแปดฉันก็ไม่เคยได้ใช้ไม่เคยได้ศึกษา เลยไม่รู้ว่าอัจฉริยะจริงมั้ย

แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่าฮีอัจฉริยะจริงๆ ฉันเพิ่งเติมตังค์ไปเมื่อวันก่อน ใช้ไปก็ไม่กี่สิบบาท
แต่ความอัจฉริยะของฮีทำเงินมือถือฉันเกลี้ยงหมดตูด ก็อยู่ๆฮีก็ต่อ gprs เองโดยไม่ต้องสั่ง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฮีอัจฉริยะไม่ปรึกษากันแบบนี้ แต่ทุกครั้งที่แล้วฉันจ่ายค่า gprs รายเดือนเลยไม่มีปัญหา
แต่คราวนี้ฉันไม่ได้เหมาจ่าย มันเลยกินเงินฉันจนเหลือ 0 บาท โอ๊ย…โมโห!

ปล. ทรูมูฟก็มาขึ้นค่า gprs อีก จาก 250 บาทต่อเดือน เป็น 599 บาทต่อเดือน โอ้ว…แพงขนาดนี้ไม่เล่นเล้วจ้า

—ต้นไม้—

—59 ใครคือผู้กู้แผ่นดินบรรพบุรุษไทย—

วันเสาร์ ที่5 เดือนกันยายน พุทธศักราช2552

เมื่อสักครู่นี้ได้อ่านอีเมลส่งต่อมาจากเพื่อน ชื่ออีเมลว่า’ใครคือผู้กู้แผ่นดินบรรพบุรษไทย’ หลายๆคนอาจจะได้รับเหมือนกัน

เนื้อหากล่าวถึงเรื่องของแพนด้าน้อยน่ารักที่คนไทยคลั่งไคล้กันกับช้างไทยที่น่าสงสาร
ไม่ได้มีไรเพิ่มเติม ก็อย่างที่ทุกคนเห็น แต่ไม่แน่ใจทุกคนจะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า

ที่ถึงกับหยิบเรื่องนี้มาเขียนไม่ใช่เพราะอิทธิพลจากอีเมลฉบับที่ว่า อย่างที่บอกไม่ได้มีอะไรเพิ่มเติมจากที่เราๆเห็น
แต่พอได้อ่านแล้ว จากที่เคยคิดว่าไม่อยากจะพูดอะไรก็ขอพูดสิ่งที่ฉันคิดสักหน่อย

ฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่รักและเอ็นดูหลินปิง เพราะหน้าตาเขาน่ารัก อีกทั้งเขาเกิดบ้านเราฉันคิดว่าเขาก็คือคนไทยเหมือนเรา
ทุกครั้งที่มีการนำภาพความน่ารักของเขามาให้ชม ฉันก็จะหยุดทุกอย่างแล้วมองดูเขาด้วยความเอ็นดู
แต่พอเห็นทำอะไรๆเยอะแยะมากมายแล้วก็อดน้อยใจแทนช้างและสัตว์ประเภทอื่นไม่ได้เหมือนกันนะ

ถ้าสัตว์ตัวอื่นๆได้รับการดูแลอย่างดีเพียงพอแล้ว ฉันคงไม่รู้สึกอะไรมาก คงแค่เสียดายเงินเท่านั้น
ขณะที่สัตว์มากมายขาดแคลนทั้งอาหาร ยา สถานที่อยู่ ทีมสัตวแพทย์ แค่ปัจจัยพื้นฐานแท้ๆ
แต่เจ้าหลินปิงกับพ่อแม่นอกจากจะมีปัจจัยพื้นฐานที่สมบูรณ์(ซึ่งสมควรแล้ว) ยังได้รับที่อยู่ใหม่อันหรูหราราคาถึง 60 ล้าน…
แน่นอนมันไม่แค่ให้เจ้าหมีอยู่ มันเป็นที่ท่องเที่ยวของเราๆด้วย มันสร้างรายได้กลับคืนมาได้
แต่ก่อนจะทำอะไรอู้ฟู่ ช่วยรักษาชีวิตสัตว์อื่นๆให้อยู่รอดก่อนดีมั้ย?

ถามว่าแล้วมันเป็นความผิดของหลินปิงเหรอ? เปล่าเลย หลินปิงไม่ได้ผิดอะไรเลย
แต่กำลังพูดถึงผู้หลักผู้ใหญ่ที่ดูแลเรื่องเหล่านี้ แค่น้อยใจแทนสัตว์มากมายที่หิวโหย
แค่เศร้าใจแทนลูกหลานช้างไทยที่เคยร่วมสู้รบปกป้องประเทศมาให้เราได้อยู่กันถึงทุกวันนี้

มีหลายกลุ่มนำสัตว์ที่น่าสงสารของตนมาแต่งเป็นแพนด้า แน่นอนคือการประชดประชัน และถูกบางคนมองว่าทำเกินไป
ฉันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย ไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วเขาคิดอะไร แต่ถ้าเอาใจคนดูแลช้างมาใส่ใจเรา
เวลาเห็นข่าวคนคลั่งหมีน้อย เวลาเห็นประเคนนั่นนี่ให้มากมาย ฉันพอจะนึกออกนะว่าเขารู้สึกยังไง

ฉันเชื่อว่าคนเลี้ยงช้างรวมถึงสัตว์อื่นๆก็เอ็นดูหลินปิงเหมือนกัน ไม่ผิดไม่แปลกที่ใครๆจะรัก ก็น่ารักขนาดนั้น
คิดว่าเขาแค่อยากให้หันมาดูแลสัตว์บ้านๆของเราให้ดีด้วยก็เท่านั้น

ปล. ฉันอยากไปเยี่ยมหลินปิงสักครั้งก่อนเธอจะย้ายไปอยู่บ้านเกิด(ของพ่อแม่เธอ)จัง
ปล2. ฉันเองก็ได้ร่วมสนุกโหวตชื่อหมีน้อยกับเขาเหมือนกัน ซื้อมาสี่ใบ โหวตให้ชื่อ’หญิงหญิง’ สามใบ แล้วเก็บไว้เป็นที่ระลึกหนึ่งใบ

—ต้นไม้—