เอมพยายามเข้าใจว่าเธอไม่ได้หลอกเอม
เอมพยายามเข้าใจว่าเธอคุยกับเอมคนเดียว
เอมพยายามเข้าใจว่าเธอไม่ได้หวั่นไหว
เอมพยายามเข้าใจว่าเธอคิดกับเค้าแค่เพื่อน
เอมพยายามเข้าใจว่าแค่บังเอินเท่านั้นที่เธอต้องทำงานกับเค้ามาตลอด
เอมพมเข้าใจว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัยที่เธอกับเค้าต้องอยู่ใกล้กัน
เอมพยายามแล้ว พยายามเข้าใจทุกอย่างแล้ว
แต่เอมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม ทุกอย่างมันบังเอิน หรอ?
เอมเหนื่อย เอมต้องมานั่งคิดตลอด
ถ้าเอมไม่รู้เรื่องอะไรเลยเอมก็คงไม่ต้องคอยมานั่งกังวล
แต่เอมจะกลายเป็นคนโง่
มันเลือกสักทางไม่ได้อยู่แล้วแหละ มันเจ็บทั้งสองทางหน่ะแหละ
เข้าใจเอมมั่งสิว่าเอมไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ เอมพูดอะไรไม่ได้
เธอจะคุยอีกสักกี่คน เอมก็ไม่มีสิทธิทำอะไร
เค้ามาก่อน เค้าคุยมาก่อนหน้าเอมโดยที่เอมไม่รู้
เอมไม่รู้ แล้วทำไมเธอไม่บอก
ทำไมไม่บอกเอมก่อน ถ้ามันต้องเลือกใครบ้างที่จะเสียใจ
เอมรักเธอแค่ไหนเอมก็แพ้เค้า เค้าดีกว่าเอมทุกอย่าง
แล้วทำไมเธอเลือกที่จะคุยกับเอมทุกวัน
เธอทำเหมือนแคร์เอมทุกอย่าง เธอโคตรดีกับเอมเลย
เหมือนจะมีใจให้เอมเหมือนกัน
แต่เปล่าเลย แม้แต่คำว่าคิดถึงเธอยังไม่คิดที่จะพูดมัน
แล้วนับประสาอะไรกับคำที่เอมอยากได้ยินมากที่สุด
คงไม่มีทางเลยที่จะได้ฟังใช่ไหม
เรื่องนี้ที่ข้องใจที่สุด
โทสับตอนเย็นโทรไปไม่เคยติด ปิดเครื่องตลอด
พอถามก็บอกว่าเครื่องมันออฟไลน์เอง
เครื่องเธอนี่ฉลาดเนอะ ออฟไลน์เป็นเวลาได้ด้วย
เวลาที่เธออยู่กับเพื่อนคนสำคัญของเธอไง
ถ้าไม่ได้หวั่นไหวจะปิดเครื่องทำไม แคร์เค้าทำไม
ถ้าแค่เพื่อนเค้าไม่ว่าอะไรหรอกถ้าเธอจะคุยกับใคร
วันนี้ทำให้รู้เลยคือ วันนี้เธอไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนที่คอนโด
ไปกันหลายคนก็จริง พอไปถึงเธอก็ปิดเครื่องทันที
ทำงานเสร็จไงค่อยเปิด ให้เค้าไปก่อนไงแล้วค่อยเปิด เดี๋ยวเค้ารู้

นี่ไง แค่นี้มันพอมั้ยที่จะบอกว่าเธอโกหกเอมทุกอย่าง
เอมพยายามเข้าใจเธอแล้วนะ พยายามแล้วจริงๆ
แก้ตัวไม่ขึ้นแล้วยังจะโกหกต่ออีก
มันไม่ทันแล้วล่ะเธอ โกหกต่อไปก็ทำให้เอมมองเธอในแง่ร้ายเปล่าๆ
เอมรู้ว่าเธอเลือกไม่ได้ มันเป็นแค่สิ่งเดียวที่เอมเข้าใจ

เมื่อก่อน วันเวลา – - ก็แค่ 24 ชั่วโมง
และดูเหมือนว่า 1 วันที่ผ่านไป – -
มันช่างรวดเร็วเหลือเกิน . . .
ชีวิตในแต่ละวัน – - ยังไม่ทันได้มองฟ้า มองตะวัน
นึกได้อีกที – -
ก็ตกดินไปแล้ว. .

แต่ทำไมตอนนี้เข็มเวลา – - ผ่านไปอย่างยากเย็น
เป็นโรคเกลียดและกลัวความมืดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ทุกทีที่เข้านอน – - เฝ้าบอกกับตัวเองตลอด – - ว่า
พรุ่งนี้เดี๋ยวก็เช้าแล้ว – -
เดี๋ยวเราก็จะผ่านพ้นมันไปได้เหมือนทุกๆวัน
แล้วทุกอย่างก็จะดีขึ้น..

หรือ – - ที่ผ่าน – - มา
เราไม่เคยใส่ใจกับ – วัน และ เวลา –
ว่าล่วงผ่าน . . ไปถึงไหน..

ตอนนั้นสิ่งที่อยู่ในหัวเรา – - ในความคิดเรา
มันก็คือ คนบางคน ที่ยืนอยู่ตรงหน้ากัน
แม้ว่าจะไม่ได้เห็นหน้าทุกครั้งที่ – คิดถึง
แต่ก็ยังได้ยินเสียง . . ทุกที . . ที่โทรไป

เลยดูเหมือนว่าสิ่งต่างๆรอบตัว . . แทบไม่มีความสำคัญอะไร
ไม่ว่าฝนจะตก – - ลมพัดแรง – - แดดแผดเผา
มันไม่เคยทำให้ใจเรารู้สึกอะไร – - มากไปกว่า
เรื่องของธรรมชาติ . . ที่เกิดขึ้นและเห็นได้ – - บ่อยไป

มันคือเรื่องจริงที่ว่า – -
เมื่อเรามี คนบางคน ในชีวิต
ไม่ว่าเหตุการณ์รอบๆตัวเรา – - มันจะเลวร้ายสักแค่ไหน
ความอบอุ่นในใจ – - ว่าเราไม่ได้โดดเดี่ยวเพียงลำพัง
ก็ทำให้เหตุการณ์เหล่านั้น – -
กลายเป็นเรื่องธรรมดาไป

แต่ในเวลานี้ – - ตอนนี้
แค่ลมพัด – - ใบไม้ปลิว – - มันก็เหมือนว่า
ทำให้ใจเรารู้สึก – -หวั่นไหว – - ได้มากมาย

ก็แค่ไม่อยากเหงา – - ไม่อยากว่าง – - ไม่อยากคิดถึง
เลยพยายามหาเรื่องให้ตัวเองเหมือนจะยุ่ง..
ทำงาน – - อ่านหนังสือ – - ไปหาเพื่อน
พาตัวไปให้ไกล – - พาใจออกไปเที่ยว – -

ช่วยได้เยอะ – -
อย่างน้อยเราก็พบว่า – - บนโลกใบนี้
ยังมีคนที่ – - รักเรา – - ห่วงเรา – - แคร์เรา – -
มากกว่าที่คิดไว้. . //

จาก . . เราคนเดิม