ฉันก็ไม่แน่ใจเลย…
ว่าระหว่างเราสองคนจะเป็นยังไงต่อไป
จะคบกันแบบนี้ต่อไปได้นานแค่ไหน….

ดูไปแล้ว เหมือนฉันจะเป็นฝ่ายวิ่งตามเธอมากกว่า
เหมือนว่าเธอไม่ค่อยได้ใส่ใจฉันเท่าทีควรเลย ฉันยังรู้สึกเหงา
ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่มีใคร…นั่นเป็นเพราะเธอไม่สนใจฉันใช่มั้ย
เหงามากๆ…ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ความเหงาถึงได้มาอยู่ข้างๆฉันตลอด

อยากมีใครสักคนที่มาคุยกับฉัน คุยกันในทุกๆเรื่อง
อยากมีคนที่คอยเป็นเพื่อน มาอยู่ใกล้ๆคุยเล่นกัน
อยากมีคนมากอด ซุกตัวใต้ผ้าห่มให้อุ่นๆ
อยากมีคนคอยห้าม คอยบ่น
อยากให้คน คนนั้นเป็นเธอจังเลยนะ
ถ้า…แค่เธอจะมาอยู่ตรงนี้ ในเวลานี้ คงจะดีไม่น้อยเลยล่ะ

เหงาจัง.

สองสัปดาห์กับสามวัน..ฮ่องกง

วันนี้เป็นวันหยุดของที่นี่
คนที่ร้านแม่เยอะแยะ และแม่ก็งานยุ่งเป็นพิเศษ
และวันนี้ฉันอารมณ์ดีและกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
ไม่ใช่เพราะวันนี้เป็นวันหยุด

ทำไมรู้มั้ย ?…

เพราะเมื่อคืนแม่มาคุยกับฉัน และบอกว่า
“แม่อยากให้ลูกกลับไปเรียนหรือว่าอยากทำอะไรที่ไทยก็ให้กลับไปทำดีกว่า
แม่รู้ว่าลูกอยู่ที่นี่ลูกจะไม่มีความสุขไปมากกว่านี้
แม่คิดว่าที่ตรงนั้นลูกมีอะไรที่ทำให้มีความสุขได้มากกว่้านี้
มีเพื่อน มีพี่ มีน้อง และลูกไม่ต้องทนฝืนตัวเอง
แม่ไม่อยากเห็นลูกมานับหนึ่งใหม่และไปไม่ถึงร้อย…
ไปเดินต่อบนทางที่ลูกเลี้ยวมา และไปให้ถึงร้อยดีกว่านะ… “

“ไม่ต้องห่วงว่าแม่จะเหงา
แม่จะโทรหาลูกบ่อยๆ
แม่คงอยู่ที่นี่อีกไม่เกิน 5 ปีเท่านั้น
แล้วเราก็จะได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวแน่นอน ”
[แม่ไม่ได้พูดซึ้งขนาดนี้หรอก แต่หูของฉันมันฟังว่าเป็นคำที่วิเศษที่สุด]

^_____________,^

ที่ดีใจ ไม่ใช่ว่าจะได้กลับไปเมืองไทยไวๆหรอก…
ฉันดีใจเพราะว่าแม่เข้าใจฉัน และแม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันต้องการที่สุดคืออะไร

มันคือการที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน..
ไม่ใช่แค่เพียงสองอาทิตย์ หนึ่งเดือนหรือสามเดือน แต่เป็นตลอดไปต่างหาก….
สิ่งที่ฉันต้องการที่สุดคือมีแม่อยู่ตอนที่ฉันนอนหลับ ตอนที่ฉันตื่น..
และฉันจะได้มันในอีกไม่นาน

- – - -

วันนี้ฉันออกไปเดินเล่นแถวๆบ้าน
ทางที่ต้องผ่านเวลาไปขึ้นรถไฟ…ถนนที่แออัดและคนพลุกพล่าน
คนจีนไม่ค่อยยิ้มให้กันนัก… เท่าที่ฉันสังเกตุ
แต่ฉัน..เดินยิ้มไปตลอดทาง

^________________________,^

31/03/04
ห้องแม่…ฮ่องกง

วันนี้อากาศเลวกว่าทุกวัน ฝนตกลงมาไม่หยุดตั้งแต่เช้า
ฉันที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรสักอย่าง..ก็ยังเหมือนเดิม

จะมีอะไรแย่กว่านี้อีกมั้ย ตอนนี้ฉันแพ้อากาศ หรือแพ้น้ำก็ยังไม่รู้แน่
แต่มันทำให้หน้าฉันแสบและลอกไปหมด

และฉันกำลังจะคลั่งความคิดตัวเอง
หลายวันมานี้ฉันแทบไม่ได้เปิดปากพูดกับใครเลยนอกจากแม่
ในหัวมีแต่ความคิด และคำพูดที่ฉันคุยกับตัวเอง
ในเมื่องที่วุ่นวายอย่างนี้ ถ้าฉันสื่อสารกับใครสักคนได้ก็คงดี
เพราะในหัวมีแต่คำพูด และความฟุ้งซ่างเต็มไปหมดแล้ว . . .

ช่วงเวลาของการรออะไรสักอย่างนึงนั้น มันทำให้ฉันแทบจะเป็นบ้า
วันนี้ฉันอ่านหนังสือจบไปหนึ่งเล่ม.. บันทึกลับของแอน แฟร้ง
บันทึกว่าด้วยเรื่องเกี่ยวกับสงคราม ชาวยิว ความท้อแท้และสิ้นหวัง
รอบที่ 4แล้วที่ฉันอ่านเรื่องนี้ แต่มันก็ยังสร้างความหดหู่ใจให้ฉันและดูเหมือนจะมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อต้องมาอยู่ที่นี่

การรอคอยเหมือนไม่สิ้นสุด . . ฉันนั่งเขียนบันทึก เขียนจดหมาย
และทำอะไรไปเรื่อย แต่ในหัวมีแต่เสียงนาฬิกา ที่ดัง ก๊อก แก๊ก อยู่ตลอด
ฉันพยายามไม่คิดถึงเรื่องเวลาเพราะมันทำให้ฉันเฝ้านับวันที่จะได้กลับไป. . .
ฉันอยากกลับบ้าน . . .
จริงๆ นะ . . ตอนนี้ฉันเอาแต่นับเวลา ให้ถึงพรุ่งนี้ เพื่อจะได้มีพรุ่งนี้ของอีกวัน
ไม่ว่าจะทำเป็นลืมๆเผื่อเวลามันจะเดินเร็วขึ้นบ้าง
แต่พอเผลอทีไร ฉันก็ต้องมองนาฬิกาทุกที!!!

ตอนกลางคืน … ฉันนอนมองนิ้วเท้าตัวเอง
และบอกมันว่า เนี่ยแหละ .. จะทำให้ฉันโตขึ้น
กว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็เกือบเช้า
แปลก .. ที่ฉันนอนหลับได้ทั้งวัน วันนี้ฉันนอนถึง 13 ชม.
แม่บอกว่าฉันเป็นโรคขี้เกียจ
แต่ฉันว่า..ฉันไม่อยากตื่นตะหาก… นอนมากๆ เวลาจะได้ผ่านไปเร็วขึ้น

ฉันอยู่ที่นี่ ฉันดีใจที่ได้อยู่กับแม่ แต่แม่ไม่เหมือนคนที่รู้จักฉัน
ระหว่างฉันกับแม่เหมือนมีอะไรมากั้นตรงกลาง
ฉันไม่กล้าพูดกับแม่ว่าเหงาเพียงใด ฉันรู้ว่าหากฉันบอกว่าฉันอยากกลับเมืองไทย แม่ก็ต้องให้ฉันกลับทันทีที่ทำได้ แม้จะยังไม่ได้เริ่มไปเรียน..
แม้จะยังไม่ได้เริ่มอะไรเลยสักนิด .แต่ฉันไม่กล้าพูดหรอก
ฉันไม่อยากทำร้ายแม่ไปมากกว่านี้
เงินของแม่มีค่าเกินกว่าจะโยนทิ้งไปเฉยๆ
ได้แต่หวังว่าเมื่อเปิดเรียนแล้ว ความเหงาจะลดลงบ้าง….

คาดว่า.. ฉันจะเป็นบ้าในเร็ววันนี้