แด่ศรัทธาที่จากไป

ความเอื้ออาทรจากน้ำใจไมตรี มิตรภาพ รอยยิ้มที่หาได้ไม่ยากเย็นในสังคมไทย กำลังจะจางหายไปแล้วหรือ …

กุญชรเป็นนักออกแบบศิลปะคอมพิวเตอร์กราฟฟิค ทำงานอย่างอิสระไม่ขึ้นอยู่กับหน่วยงานใด อันที่จริงแล้วเขาเคยทำงานให้กับบริษัทหลายบริษัท แต่เมื่อถึงเวลาหนึ่ง ใจไม่อยู่กับองค์กรนั้น จึงตัดสินใจออกมาทำงานหาเงินให้ตัวเอง อย่างไม่มีเหตุผลใดอื่น

ด้วยความเป็นลูกคนหัวปลีของบ้านข้าราชการชั้นประทวน และถูกเลี้ยงดูมาในครอบครัวที่อบอุ่น กุญชรจึงรักพ่อแม่และน้องชายของเขามาก ครั้นเมื่อศึกษาจบจากคณะนิเทศศิลป์จากสถาบันอุดมศึกษา กุญชรก็รีบออกหางานทำและได้งานโดยไม่ยาก เพราะเขาเป็นคนฝีมือดีทั้งยังเป็นคนมีอัธยาศัย มนุษยสัมพันธ์ดีและอ่อนน้อมถ่อมตน เมื่อทำงานไปได้สักระยะหนึ่ง ความคิดเติบโตขึ้น เขาจึงยอมรับไม่ได้กับการเดินตามทางที่นายจ้างขีดไว้ กุญชรไม่ได้มีปัญหาอะไรกับองค์กร แต่ลาออกเอง ลาออกเพื่อมาทำความฝันและหารายได้จุนเจือครอบครัว
Continue reading

กลับชาติมาเกิด(ภาคจบ)

ท่านที่ยังไม่ได้อ่านกลับชาติมาเกิด(ภาคต้น) คลิ้กที่นี่

(ต่อจากตอนที่แล้ว)

ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!

สิ้นเสียงปืน เจนตกไปในคูน้ำตื้นข้างสวน ในขณะที่เธอวิ่งเข้าไปเพื่อจะช่วยออนชและอองญีนั้นมีทหารนายหนึ่งเห็น และพุ่งเข้ามาเอาพานท้ายปืนกระแทกที่ท้องของเจน เธอจึงเซถลาตกลงไปในคูน้ำ และสลบไป ผมเห็นออนชโดนยิงเข้าที่หัวด้วยสามนัด ส่วนอองญีสะบัดตัววิ่งออกจากวงล้อมทหารเมื่อเห็นเจนวิ่งเข้าไป แต่โดนทหารคนหนึ่งใช้ดาบยาวอย่างตาบโบราณที่ทั้งหนาและหนักฟันเข้าที่หัว ผมเห็นสภาพศพของอองญีตอนนั้นยังติดตามาถึงทุกวันนี้ หัวของอองญีเกือบแบ่งเป็นสองซีกด้านนึงถูกแรงฟันของดาบทำให้แยกออกจากหัวอีกด้านหนึ่ง แบ่ะลงมาเกือบชิดกับหัวไหล่ …
Continue reading

กลับชาติมาเกิด

คุณเชื่อเรื่องกลับชาติมาเกิดไหม …

ท่ามกลางสงครามร้อนระอุในกัมพูชา(Cambodia) สงครามฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเขมร(Killing Field)ที่เกิดขึ้นภายไต้การบัญชาการของแกนนำเขมรแดง การพัดพราก น้ำตา ความตายและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทุกอณูของแผ่นดินนี้ แผ่นดินกัมพูชา …

ผมมาประจำอยู่ที่นี่ได้ประมาณหกเดือน เพื่อทำงานให้กับรัฐบาลโดยเป็นอาสาสมัครในการเข้ามาเก็บภาพข่าวและความเคลื่อนไหวในสมรภูมิรบกัมพูชา ผมรักงานนี้ รักการได้ถ่ายภาพเสี้ยววินาทีของความตาย
Continue reading

ผีอาตรี

ควันสีเทาจาง ลอยโชยพุ่งไปข้างหน้าอย่างช้าและกลุ่มควันเข้มตามหลังมาอย่างกระชั้นถันพุ่งออกมาจากปลายจมูกของผม
” ฮื่อออ … ” รู้สึกดีที่ได้สูบมันทุกครั้ง ถึงมันจะบั่นทอนสุขภาพก็ตามที เนื่องจากผมติดบุหรี่อย่างปกติที่คนติดบุหรี่จะสูบมันเป็นประจำแต่จะมากน้อยตามแต่ความอยาก

ผมจะออกมายืนสูบบุหรี่หลังบ้านทุกคืน คืนละหนึ่งมวนก่อนนอนทุกคืนและผมจะเป็นคนนอนสายมากนั่นหมายถึงเลยเที่ยงคืนไปแล้วและก่อนนอนผมจะมายืนที่นี่ หลังบ้านของผมเอง จุดบุหรี่ขึ้นสูบและมองออกไปยังแหล่งน้ำธรรมชาติหลังบ้านซึ่งเกิดจากการขุดเพื่อนำดินที่ได้ไปถมที่สร้างบ้านพักของทางราชการ บ้านที่ผมอยู่นี้เป็นบ้านพักข้าราชการทหารแห่งหนึ่งย่านดอนเมือง

เนื่องจากเป็นบ้านแถวดังนั้นบ้านทุกหลังจะติดกันเป็นบล็อก บล็อกละสิบหลัง คล้ายๆบ้านทาวน์เฮ้าส์สมัยนี้นั่นเอง หลังบ้านของบ้านทุกหลังจะเชื่อมต่อถึงกันหมดเดินผ่านไปบ้านไหนก็ได้ซึ่งด้านหน้าบ้านก็เช่นเดียวกัน ผมอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด แต่เนื่องจากเป็นสังคมของทหาร ในหมู่บ้านของเราจึงไม่ค่อยมีเรื่องมีราวผิดปกติอย่างเช่นโจรกรรมหรือฆาตรกรรม และเนื่องจากเป็นสังคมเล็กๆทุกคนจะรู้จักกันเกือบหมด พูดถึงใครคนใดคนนึงในหมู่บ้านก็ต้องย่อมรู้จัก ดังนั้นถ้าเกิดการตายขึ้นในหมู่บ้านของพวกเราทุกคนก็จะรู้เรื่องเป็นธรรมดา และในบล็อกเดียวกันของบ้านที่ผมอยู่นี้ก็ยังไม่มีใครตายมานานแล้วในรอบ 15ปี ที่ผมจำความได้ จนมาถึงคราวนี้ …
Continue reading