รักที่ไม่คาดหวัง

“รัก” ไม่มีคำว่าเศร้า ทุกข์ ขมขื่น หรืออะไรที่ทำให้รู้สึกไม่ดี

“รัก” มีแต่สิ่งดีๆ ให้กันและกัน

สิ่งไม่ดีที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจาก “รัก”
แต่เกิดจากการคาดหวัง
ที่แต่ละคนคิดว่าหากรักกันแล้ว
…ต้องทำให้ได้ทุกอย่าง

ในความเป็นจริงแล้วใช่อย่างนั้นหรือ

…การคาดหวังเกิดขึ้นได้กับทุกคน…
แล้วจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อสิ่งที่คาดหวังของคนสองคนไม่ตรงกัน…
คุณคงนึกภาพออก…

แล้วถ้ายิ่งคุณทำอะไรให้กับคนที่คุณรักแล้ว แต่ไม่ตรงกับที่คนรักคุณคาดไว้สิ่งนั้นก็หมดความหมาย

คนทำก็หมดกำลังใจ ทำตั้งเยอะไม่ได้อะไร ตอบแทนเลย
จึงกลายเป็นการเรียกร้องเกิดขึ้น

เมื่อคุณเป็นฝ่ายให้แล้วทำไมอีกฝ่ายไม่เป็นฝ่ายให้บ้าง
โดยคุณอาจลืมไปว่าอีกฝ่ายก็ได้ให้คุณเหมือนกัน

เพียงแต่สิ่งนั้นไม่ได้ตรงกับที่คุณคาดไว้ และมันไม่มีความหมายกับคุณเลย

เมื่อคนสองคนคิดไม่ตรงกัน…ที่ต้องการจะเป็นฝ่ายรับ หรือเรียกร้องที่จะรับโดยบอกให้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายให้…

ความทุกข์ต่างๆ ก็จะตามมา

“รัก” ไม่ต้องคาดหวัง…ทำให้เมื่ออยากทำ…ไม่ต้องรอสิ่งตอบแทน…
และรับในสิ่งที่อีกฝ่ายให้เมื่อเขาอยากให้…ไม่ต้องเรียกร้อง

เป็นตัวของตัวเองในบางครั้ง…โอนอ่อนในบางที …สิ่งดีๆ ก็จะเกิด

“รัก”ก็จะปรากฎ

คนเราคิดไม่เหมือนกัน

ตอนใครๆผิดหวังและเจ็บช้ำใจ มีปัญหามากมาย
ก็ให้คำปรึกษาเขาไป แก้ปัญหาให้ใครง่ายดาย
ตอบคำถามว่าเขาควรทำเช่นไร
ช่วยเหลือจนมันผ่านไปในทุกเหตุการณ์

มองอะไรเข้าใจ เก่งไปทุกอย่าง ฟังดูเหมือนฉลาด
หาหนทางออกพบทุกที กี่ปัญหาที่ใครเขามี
คนคนนี้ยินดีเต็มใจทุกครั้ง ไม่ว่าเป็นใครก็ตาม
ไม่เคยทอดทิ้ง โว…

แต่พอเป็นตัวเอง ไม่รู้ทำอย่างไร
มองทางใดก็มืดก็มนเหลือเกิน
เดินหาทางไม่ถูก ไม่รู้เพราะอะไร
เซ็งตัวเองไม่รู้ทำอย่างไร
ได้แต่เก่งปลอบใจ เรื่องของคนอื่น
ต้องทุกข์ทน ขมขื่น ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย

………………………………………………………………

หลายครั้งมากๆ กับการที่ต้องรับฟัง
เป็นที่ปรึกษาปัญหา
และคอยปลอบใจคนอื่น

ดูเหมือนว่า ตัวเองจะเป็นคนสดใสร่าเริง
เข้มแข็งเหมือนไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนอะไร

ไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครๆเห็น
เวลาที่ตัวเองต้องเจอกับปัญหาต่างๆ
ไม่ว่าเรื่องงาน เรื่องเรียน เรื่องความรัก หรือ เรื่องครอบครัว

จนกระทั่งครั้งนี้….

เพื่อนคนนึง ไม่พอใจ คนของเค้า
ก็โทร.มาเล่ามาระบายกับฉันเหมือนทุกครั้งที่เค้าสองคนไม่เข้าใจกัน
(นี่ขนาดฉันหนีมาบ้านนอกแล้วนะ ขอเวลาอยู่กับครอบครัวที่ฉันรักจะได้ม๊ายยย)

เราก็พูดแสดงความคิดเห็นไปในฐานะคนกลาง
ไม่เข้าข้างเพื่อนตัวเอง
และไม่เข้าข้างผู้หญิงด้วยกัน

แต่สิ่งที่เค้าตอบแทน “ที่ปรึกษา” อย่างฉัน
ด้วยคำพูดสุดแสนจะถนอมมิตรภาพว่า

“ใช่สิ อย่างเธอน่ะ ไม่มีหัวใจ ไม่เคยรักใคร ไม่เข้าใจหรอกว่าคนเสียใจมันเป็นยังไง”

ดูมันด่า….ฉอดๆๆๆๆ

ฮึ่มมมมมม….!!!

ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด ปรอทแตก

“แล้วแกรู้ได้ไงว่าฉันไม่เคย ฉันต้องประกาศเพื่อให้พวกแกเป็นห่วงฉัน เหมือนที่ฉันเป็นห่วงแกอย่างตอนนี้เหรอ” ฉันเถียงมันบ้าง

“แล้วมึงจะมีเพื่อนมาไว้ทำไม มีแฟนไว้ทำไม ถ้าไม่ร่วมกันแชร์ความรู้สึกอะไรๆ”

นั่นสินะ เค้ามีไว้ทำไมกันเหรอ เพื่อน มีไว้ทำไม “แฟน” มีไว้ทำไม

สำหรับฉัน….
คงจะมีไว้แค่คิดถึงอย่างเดียวล่ะมั้ง หรือเอาไว้คุยกันแก้เเหงา

และคงทำอะไรอย่างคนอื่นเค้าไม่ได้หรอก

เพราะ

ฉันกับเค้าเดินทางกันคนละเส้น

ฉันน่ะ ไม่ใช่ไม่มีหัวใจนะ แต่ฉันแค่เริ่มชินกับเรื่องแบบนี้ต่างหากล่ะ

T_T

ลาภลอย

ลาภลอย
ราส์ส กิโลหก

เวลาเกือบเที่ยงคืน..ณ…ร้านอาหารใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร….แห่งหนึ่ง….

สมชายเดินเซนิดๆออกมาจากด้านใน…มายืนอยู่หน้าร้าน บนฟุตบาทริมถนนหลวง..มองดูรถที่วิ่งผ่านไปมา.พร้อมหยิบซองบุหรี่จากกระเป๋าเสื้อ…เอานิ้วคีบบุหรี่….มาคาบไว้ที่มุมปาก…จุดด้วยไฟแช๊คราคาถูก….พลางล้วงกระดาษแผ่นเล็กๆจากกระเป๋ากางเกงยกมาอ่านดูแบบลวกๆๆ…..

แพง ซิบ..เป๋ง…เบียร์แค่ 4 ขวด….กับแกล้ม 3 อย่าง…ล่อเข้าไปเกือบ 500…สมชายบ่นกับตัวเอง..พลางหันไปมองร้านอาหารที่เพิ่งเดินออกมา…แบบมีอารมณ์..นิดๆ…..พร้อมขยำกำกระดาษแผ่นเล็กเป็นก้อนกลมๆ..ปาทิ้งพื้นอย่างไม่แยแส…

สมชายเป็นคนต่างจังหวัด…สอบบรรจุเข้าเป็นข้าราชการ…มาประมาณ 5 ปีเศษ….ทำงานประจำที่สำนักงานระดับกรมแห่งหนึ่ง…ในกรุงเทพมหานคร…เงินเดือนของเขาเกินหมื่น..นิดเดียว..ยังดีที่เขาเป็นคนโสด..แต่ก็ไม่พอเหลือเก็บอะไร….พอถูไถไปได้เดือนชนเดือน..บ้านต้องเช่า ข้าวต้องซื้อ….นานๆครั้ง..สมชายจะหาโอกาส..มานั่งละเลียดเบียร์เย็นให้สบายใจ…ดังเช่นวันนี้…..

สมชายยังหม่อลอย.กราดมองไปข้างหน้า…อย่างไม่มีทิศทาง…พึมพัมกับตัวเอง…อีก 3 วันจะสิ้นเดือน..เงินในกระเป๋า..เหลืออยู่แค่…400 กว่าบาท..หลังจากจ่ายค่าอาหารเมื่อครู่นี้…ไปไหนต่อคงไม่ไหว.. .กลับบ้านดีกว่า….วะ… พูดกับตัวเอง…

บ้านพักสมชายห่างออกไปอีกประมาณ 5 ป้ายรถเมล์….อากาศเย็นสบายเขาเดินทอดน่อง…เป่าบุหรี่ ควันโขมง..ไปเรื่อยๆไม่รีบร้อน….ร้านค้าข้างทางส่วนใหญ่ปิดหมดแล้ว..เดินเอื่อยๆ…จนมาถึงบริเวณปากซอย..แห่งหนึ่ง..

เด็กผู้ชายอายุประมาณ 8 ขวบ.ใส่เสื้อยืดเก่าๆกางเกงขาสั้น..ตัวผอมเล็กไม่สมอายุ…ที่หน้าผากมีรอยแผลเป็นมองเห็นได้ชัด….นั่งยองๆอยู่หน้าปากซอย….ในมือถือ..ล๊อตเตอรี่…อยู่ 2 ใบ..เขามองสมชาย ..ด้วยสายตาที่วิงวอน…ชวนให้น่าสงสาร…ก่อนเอ่ยปากส่งเสียงเล็กๆออกมา ..น้าๆ ช่วยซื้อ ล๊อตเตอรี่..หน่อยครับ..เหลือ 2 ใบสุดท้าย แล้ว..ผมจะได้เข้าบ้าน..พูดแล้วก็เดินยื่นมือ..เข้ามาตื้อสมชาย.. เลข สวยด้วย นะ น้า…357 ..สุดท้ายจริงๆ..

สมชาย.หยุดมองดูเด็ก….ถามว่า. อะไร…ดึกดื่นขนาดนี้…ยังมานั่งขายอีก..บ้านอยู่ไหน ล่ะ นี่.. พลาง..เอามือล้วงกระเป๋า.ลูบไปที่เงินก้อนสุดท้าย 400 กว่าบาท …เกิดความสงสาร…

เด็กน้อย….เอาหลังมือขะมุกขะมอม ป้ายที่ตา…เหมือนร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา… บ้านผมอยู่..สุดซอยนี้แหละ ครับ..แม่ผมไปทำงาน ยังไม่กลับ ผมไม่มี พ่อครับ…ผมมารอรับแม่ครับ….เด็กพูด…คล่องเสียงดังฟังชัด…

สมชายตัดสินใจ..จะช่วยซื้อด้วยความสงสาร.. คิดใบเท่าไหร่ อ้ายหนู… พร้อมดึงเงินออกจากกระเป๋า..ออกมา…นึกในใจว่า ทำบุญ..เผื่อโชคลาภจะตามมา…อีก 3 วันเงินเดือนออก..อดเอาหน่อย…

เด็กชาย แสดงออกถึงความดีใจ…มือชูล๊อตเตอรี่..สบัดไปมา.. ผมคิด น้า ใบละ 90 บาท ครับ ที่ อื่น ขายไปละ 95 ครับ…..

สมชาย …หยิบแบ๊งค์..100 บาทออกมา 2 ใบ..ยื่นให้เด็ก… เอ้า..น้าให้ 200 บาท..ไม่ต้องทอน.. พร้อมหยิบล๊อตเตอรี่..2 ใบจากมือเด็ก.. มองดู..ตัวเลขสวยไม่เบา…เลข…123357…..จำง่ายดี…ขึ้นต้นด้วย..123..สามตัวหลัง..จำง่าย 357..เป็นขนาดลูกปืน…

กลับถึงบ้าน…เอาล๊อตเตอรี่…เสียบไว้ที่ใต้ฐานพระที่ตั้งอยู่ในบ้าน.. นึกเล่นๆว่า ช่วย…ลูกช้างถูกรางวัลที่ 1 ซักทีเถิด…จะบวชให้เจ้ากรรมนายเวร ซัก 7 วัน….สมชายคิดว่าคนไทยเกือบครึ่งประเทศ…ก่อนหวยออก..ต่างก็สร้างวิมานในอากาศทั้งนั้น…ล๊อตเตอรี่เหมือนเป็นกระดาษวิเศษ..ที่จะสามารถบัลดาลทุกสิ่งทุกอย่างได้ในพริบตา…แต่หลังจาก..หวยออกแล้ว….ส่วนใหญ่ก็จะเป็นวิมานทะลาย..กระดาษวิเศษจะกลายเป็นกระดาษ..เช็ดน้ำตา…

เงินที่เหลือเพียง 200 บาทเศษๆ…สมชายต้องประหยัดใช้ให้ถึงสิ้นเดือน….แต่ไม่มีปัญหาสำหรับสมชายเพราะตัวคนเดียว..กินง่าย นอนง่าย….แบบพอเพียงตามสมัยนิยม….!!

วันหวยออก…สมชายเงินเดือนยังเต็มกระเป๋า…ยังไม่เข็ด…เลิกงาน…เขาไปนั่ง สั่งอาหารกินที่ร้านเดิม..เมื่อ 3 วันก่อน..คงเพราะใกล้บ้าน…สั่งเบียร์..สั่งกับแกล้ม…มากิน..มีความสุขอยู่คนเดียว ตามประสาคนหนุ่ม…ตามลิมิตความทนของเขา..กินเบียร์ได้ไม่เกิน 4 ขวด..ถ้ามากกว่านี้ จะถึงขีดเรียกว่า ฟิวส์ขาด…คือจะเมาไม่รู้เรื่อง…

เบียร์หมดไป 3 ขวด เขาเรียกสั่งขวดที่ 4…เวลาเกือบ หนึ่งทุ่ม..บนถนนรถรายังขวักไขว่..เสียงบีบแตร เสียงเร่งเครื่อง..ได้ยินจนชินหู..แต่เสียงที่สมชายโกธรที่สุดคือเสียง..แหลมๆของรถมอเตอร์ไซค์..เขาอวยพรให้คนขับทุกครั้งที่..ขับผ่านมาแถวนี้..

หวย งวดนี้ เลขมันสวย ยัง กะลูกปืน…เสียงดังมาจากในร้านที่….เป็นเคาเตอร์ตั้งอยู่มุมร้านด้านในมีคนนั่งอยู่ 3-4 คน…. ห่างจากโต๊ะสมชายที่นั่งอยู่ไม่ไกล ..คงเป็นเจ้าของร้านคุยกับลูกน้อง…สามตัวหน้า.ก็เรียงสวย..ยังกับหวยล๊อค…….คุยกันเสียงดัง…อย่างออกรส..

ยายคนหนึ่งอยู่ในกลุ่ม….อายุมากแล้วคงเป็นแม่ครัว..พูดว่า .ซื้อหวย มาจนแก่ จะเข้าโลงอยู่แล้ว..ไม่เคยถูกเลย..ไม่รู้มีเวร มีบาปอะไรหนักหนา….สมชายได้ยิน ยังนึกในใจว่า..แล้วไปซื้อทำไม ???..

ความจริง สมชาย เป็นคนไม่เล่นการพนันทุกชนิด..เพราะเขามีประสบการณ์ที่ขมขื่น..ที่เกิดในครอบครัวเขาเอง..การพนันทำให้พ่อ-แม่ ของเขามีหนี้สิน…..เพราะผีพนันได้สิงสู่….ที่นาที่ไร่..ต้องตกเป็นของนายทุน…การหาเงินจากการพนันดูเป็นสิ่งง่าย..เหมือนจะได้มาง่ายๆ..แต่จริงแล้วเป็นภาพหลอนมากกว่า…กว่าจะรู้ตัวก็ถลำจนมิดตัว…กลับตัวขึ้นไม่ได้..

แต่ก็มีคนวิ่งเข้าหา..เหมือนแมงเม่าบินเข้ากองไฟ……อันนี้เป็นเรื่องจริง ในสังคมของเรา…เป็นเพียงเพราะอยากได้เงิน..มาง่ายๆและแยะๆในคราวเดียวกัน…เป็นความโลภ…

เบียร์ขวดที่ 4 หมดลง..สมชายเรียกคนมาเก็บเงิน…ยายแก่คนที่พูดเรื่องหวย..เดินมาเก็บ… สี่ร้อย ห้าสิบ ค๊าแกพูด…และยืนรอเก็บเงิน…

ป้า ตะกี๊..คุยเรื่องหวยกัน…หวยออกอะไรมั่ง…ยื่นเงินให้แล้ว….เงยหน้าถามยายแก่ ….สมชายนึกถึงหวยที่ซื้อไว้เมื่อ 3 วันก่อน..เผื่อจะได้ค่าเบียร์คืนบ้าง..ถ้าถูก.!! ..ยายแก่จำแม่นสมกับเป็นคอหวย ตัวจริง… …สามตัวบน 357 …สามตัวล่าง……………………….และ สองตัวล่าง 00….

สมชายหมดความหวัง…ไม่ถูกทั้ง สามตัวล่าง สองตัวล่าง…แต่สามตัวบนซึ่งเป็นเลขท้ายรางวัลที่ 1 คือ 357…เขาตกใจนิดนึง..เพราะตรงกับเลขท้าย 3 ตัวลอตเตอรี่ที่เขาซื้อไว้..แต่ไม่ตื่นเต้นอะไรเพราะเป็นเรื่องยากที่..สามตัวข้างหน้าจะตรงกับรางวัล…

ยายแก่..เดินกลับมา..พร้อมบิลเงินสด..และเงินทอน…คงคิดว่า สมชายเป็นคอหวยเหมือนกับแก… คุณเอ๊ย !! รางวัลที่ 1 งวดนี้…เลขมันสวยจริงๆ..ข้างหน้าเรียงเป็น แถว เชียว .. สมชายรับเงินทอนและบิล…ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ… ยายแก่ยังพูดไม่หยุด ออกมาได้ 123357…….ห๊าๆๆๆ !!! สมชาย ร้องเสียงหลง…ทั้งบิลทั้งเงินทอน…หลุดจากมือ…..

สมชายเดินตัวตรงออกมา…นอกร้าน…เขาหยิบบิลขึ้นมาดู…แล้วเอาแตะริมฝีปากตัวเอง…ด้วยอารมณ์ดี…เอานิ้วกรีดพับบิลด้วยความประณีต….ยัดใส่กระเป๋า…สายตาเป็นประกาย…มองไปที่ถนนเห็นรถวิ่งขวักไขว่…หันกลับมองเข้าไปไนร้านอาหารอย่างเป็นมิตร…รถมอเตอร์ไซค์….ขับผ่านมาพร้อมเสียงที่สมชายเกียดที่สุด…วันนี้เสียงนี่เพราะจริงๆๆ..เขาหัวเราะขำตัวเอง….

ควักบุหรี่เกือบเต็มซอง จากกระเป๋า…หยิบออกมา 1 มวนคาบที่มุมปาก…ไฟแช๊คราคาถูกอันเก่าของเขาทำหน้าที่จุดบุหรี่อย่างเคย….แต่คราวนี้..เขาไม่เก็บใส่กระเป๋า…แต่เอาทั้งหมดโยนทิ้งข้างถนน..พร้อมพูดกับตัวเองเบาๆ……พอกันทีบุหรี่และไฟแช๊ค..ราคาถูก

สมชายเดินตัวลอย…เขาเริ่มสร้างวิมาน..เขากำลังจะเป็นเจ้าของเงิน เกือบ 8 ล้านบาทจากกระดาษวิเศษ เล็กๆ 2 ใบ..เขานึกว่าจะบวชที่วัดไหนดี..ตามที่บอกกับพระพุทธรูปที่บ้านเอาไว้…นึกถึง บ้านที่ต่างจังหวัด นึกถึง พ่อ-แม่…วันนีเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุดในโลก….

จนเดินมาถึงปากซอยที่…เด็กน้อยเอาล๊อตเตอรี่มาขายให้เมื่อสามคืนก่อน…..เขานึกถึงเด็กคนนั้นทันที…เด็กคนนี้เป็นคนนำโชคลาภมาให้..เขาควรที่จะตอบแทนเด็กบ้าง…..แต่มองหาไม่เห็น…เขาคิดว่า ได้เงินมาแล้วค่อยมาตามหาอีกครั้ง…จะตามมาตอบแทนบุญคุณ..ให้เต็มที่…

ถึงแม้จะนอนไม่หลับทั้งคืน…แต่สมชายก็รีบตื่นแต่เช้า…เขาโทรศัพท์ขอลางาน 1 วัน เพราะจะเอาล๊อตเตอรี่ ไปขึ้นเงินที่สำนักงานสลากฯ..เขานึกถึง ธนาคารที่จะนำเงินถูกหวยไปฝาก…นึกถึงวิธีการ ไปขึ้นเงินจะลำบากใหม……คิดๆๆๆๆ

สมชายเดินทางถึงสำนักงานสลากฯเกือบ เก้าโมงเช้า…เขาเอามือ แตะกระเป๋ากางเกงที่ใส่ ล๊อตเตอรี่..เกือบตลอดเวลา..ทำเหมือนว่ากลัวมันจะวิ่งหนีไป…จากกระเป๋า… ..

ขอโทษครับ..ผมเอาสลาก มาขึ้นเงิน รางวัลที่ 1 ครับ สมชาย ยึดอก.. พูดกับเจ้าหน้าที่สาวสวยคนหนึ่ง…..

อ๋อ เชิญ ทางนี้เลยค่ะ…โอ..คุณโชคดีมากๆ เลย ค่ะ….เธอพาสมชายไปที่แผนกรับรางวัล…

เจ้าหน้าที่ให้สมชาย..เซ็นต์ชื่อ..ที่ด้านหลัง ล๊อตเตอรี่…..พร้อมพลิกสลาก..ดูด้านหน้า…

ตัวเลข ตรง…แต่ เอ๊ะ..!!!!

สมชายชะโงกหน้าเข้าไปถามอย่างสงสัย มีอะไร หรือครับ.??…

เสียงเจ้าหน้าที่ตอบกลับมา มันเหมือนเสียงที่มาจากไกลแสนไกล….

งวดนี้ งวดวันที่ 1..ตุลาคม……..แต่ลอตเตอรี่ของ คุณ..มันงวด วันที่ 16…กันยายน……ลอตเตอรี่ใบนี้เป็นของ งวดที่แล้ว…ค่า ขอโทษ…ค่ะ..คุณไม่ถูกรางวัล…..เสียงอันหลังนี่..ดังแสบแก้วหูเหมือนเสียงรถมอเตอร์ไซค์…บนถนน….

ณ..ร้านอาหารเดิม…เวลา เกือบเที่ยงคืน…ขวดเบียร์ เปล่า ตั้งอยู่บนโต๊ะ…4 ขวด..สมชายตะโกนสั่ง ขวดที่ 5…เขาคิดว่า.. วันนี้..จะกินให้ ฟิวส์ขาดซักวัน…..

ณ…บ้านไม้เก่า ซ่อมซ่อ ปลายซอย… …

แม่ จะเที่ยงคืนแล้ว หนูเอา ลอตเตอรี่ 2 ใบ ไปปากซอย นะ เสียงเด็กน้อย อายุประมาณ 8 ขวบใส่เสื้อยึดเก่าๆกางเกงขาสั้น…ที่หน้าผากเป็นรอยแผลเป็น…

เออ.ๆๆๆๆไปเถอะ…..ดูดีๆหน่อย นะ….ดู ผู้ชายที่มาคนเดียว…พวกขี้เมา น่ะ…พวกอื่นอย่าไปยุ่ง เสียงหญิงวัยกลางคน…ผู้เป็นแม่…พูดย้ำแล้วย้ำอีก……….

หล่อน.นั่งอยู่กลางพื้นบ้าน…ด้านหน้าเป็นจานอาหาร…ขวดเบียร์เปล่า 4 ขวด…และกำลังเปิด ขวดที่ 5….เธอเทเบียร์ใส่แก้วจนฟองล้น…พลางนึกกระหยิ่มอยู่ในใจ ..ล๊อตเตอรี่…เก่าก็มีราคาได้…มันอยู่ที่การจัดการ…. ฮิฮิๆๆๆ…

เพราะทางที่ฉันเดิน ไม่มีเธอ

..มันผ่านไปนาน 3 ปีแล้ว แต่เรายังรู้สึกย่ำแย่ ท้อแท้..และสิ้นหวัง.ขมขื่ม.เฝ้าคิดถึงแต่อดึตเก่าๆที่ไม่สามารถย้อนคืนมาแล้ว เราเคยเป็นผู้หญิงที่โชคดีหรือโชคร้ายไม่อาจรู้ได้..ครั้งหนึ่งเราเคยมีคนรักถึง 2 คนในเวลาเดียวกัน แฟนก็แสนดี ส่วนกิ๊กก็เข้าใจเราเสมอ.ตอนนั้นทั้งทุกข์และสุข.สุขที่มีคนดูแลเราถึง 2 คน และทุกข์ที่เลือกไม่ได้ว่าจะเลือกใครและทำให้คนที่เรารักทั้ง 2 คนต้องเสียใจเพราะการกระทำของเรา..สุดท้าย..เราเสียทั้ง 2 คนไป

เพราะการกระทำของเราเอง..เรามีแฟนอยู่แล้ว คนรักคนที่ 2 เข้ามาเป็นกิ๊ก..ต่อมาเราเปลี่ยนที่ทำงานใหม่ทำให้ห่างเหินจากคนรัก (คนที่ 2) ไป.. และไปหลงคารมของผู้ชายอีกคนซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อน ไม่สนใจไม่ดูแลเอาใจใส่แฟน(ตัวจริง)คนรักคนที่ 2 เตือนเราว่า..ผมเสียสละออกไปจากชีวิตคุณแล้ว ขอให้คุณรักแฟนคุณคนเดียว อย่ามีใครอีก ถ้าเป็นแบบนี้ชีวิตของคุณจะไม่มีความสุขและไม่เหลือใคร…และสุดท้ายฉันไม่เหลือใครจริงๆ เพราะการที่ฉันมีแฟนแล้วไม่สนใจแฟน มัวไปสนใจผู้ชายอีกคน..ฉันเสียแฟนไป.เค้าไปมีคนใหม่..ส่วนคนรักคนที่ 2พอฉันได้งานใหม่ทำให้เราห่างเหินกัน แล้วเลิกติดต่อกับฉันไปและเค้ายังรู้สึกแย่ๆกับพฤติกรรมของฉัน..

ณ วันนี้ที่ฉันสำนึกผิดมันสายเกินไป ชีวิตไม่ได้ให้โอกาสฉันได้แก้ตัว..ผ่านไป 3 ปีฉันไม่เคยสมหวังในความรัก..ถึงแม้จะกลับตัวกลับใจเป็นคนใหม่ที่รักเพียงคนเดียว..และซื่อสัตย์ ..ในทางกลับกันบางครั้งก็มีผู้ชายมาชอบแต่ฉันก็ยังไม่รู้สึกชอบใครมากไปกว่าคำว่าคนรัก…กาลเวลาทำให้เรารู้ค่าของความรัก…ฉันเสียใจมากรักแท้ดูแลไม่ได้ ไม่มีผู้ชายที่ดีกับฉันเท่ากับคนรักของฉัน และคนรักคนที่ 2 อีกเลย…ทุกวันนี้ฉีนอยู่อย่างอ้างว้างเดียวดายไม่เหลือใครและไม่เคยเจอใครที่รักฉันจริง..ทั้งๆที่กลับตัวกลับใจแล้ว คิดถึงคำพูดของคนรักคนที่ 2 ..ขอให้ผู้ที่อ่านข้อความนี้..ถ้าคุณมีคนรักขอให้คุณรักเค้าดูแ ลเค้า..และซื่อสัตย์กับเค้า..คุณจะได้ไม่ต้องนึกเสียใจอย่างฉันที่ร้องไห้กี่ร้อยพันครั้งก็ไม่สามารถทวนวันเวลาเก่าๆมาแก้ไขได้..”รักแท้ดูแลไม่ได้”

*/- สิ่งที่ฉันก่อ…

นักสืบสมิธจาก The Matrix ฮิวโก้ วีฟวิ่ง เป็นนักฆ่าลึกลับใน V for Vendetta

ฮิวโก้ วีฟวิ่ง กลับมารับบทบาทนักฆ่าลึกลับภายใต้หน้ากากที่เรียกตัวเองว่า วี ในภาพยนตร์เรื่อง V for Vendetta เพชฌฆาตหน้ากากพญายม

วอร์เนอร์ บราเดอร์ส พิกเจอร์ส ภูมิใจเสนอภาพยนตร์แอ็คชั่นในโลกอนาคตของชายภายใต้หน้ากากที่รู้จักกันเพียงในนาม วี รับบทโดย ฮิวโก้ วีฟวิ่ง (นักสืบสมิธ จาก The Matrix)

V For Vendetta บอกเล่าถึงเรื่องราวของหญิงสาวชนชั้นกรรมาชีพที่มีนามว่า อีวี่ย์ (นาตาลี พอร์ตแมน) ซึ่งได้รับการช่วยชีวิตจากสถานการณ์ความเป็นความตายโดย วี ผู้มีความซับซ้อน และเต็มไปด้วยเสน่ห์ เขาเป็นผู้รู้ มีความร่าเริงหรูหราอ่อนโยนและฉลาดเป็นกรด เขาเป็นผู้ชายที่มอบชีวิตไว้กับการปลดปล่อยประชาชนร่วมชาติจากพวกที่กดขี่พวกเขาให้ยอมทำตาม เขายังเป็นคนที่ขมขื่น แสวงหาการแก้แค้น เดียวดายและรุนแรง ซึ่งมาจากแรงผลักดันของความอาฆาตส่วนตัว

ในความมุ่งหมายที่จะปลดปล่อยประชากรชาวอังกฤษจากการฉ้อราษฎร์โกงกินและความโหดร้ายที่กักขังรัฐบาลของพวกเขาเอาไว้ วีได้ตัดสินบรรดาผู้นำที่มีธรรมชาติของความคดโกงและเชื้อเชิญเพื่อนร่วมชาติให้ร่วมกับเขาเพื่ออยู่ภายใต้เงาของอาคารรัฐสภาในวันที่ 5 พฤศจิกายน ซึ่งเป็นวัน กาย ฟอคซ์ เดย์ วันแห่งการการระลึกถึงการกบฎพวกกาย ฟอคซ์เมื่อปี 1605 และเหตุการณ์ในวันนั้น วีได้สาบานที่จะสานต่อแผนการที่ฟอคซ์ถูกประหารเพราะความพยายามของเขา ซึ่งนั่นคือ…เขาจะระเบิดอาคารรัฐสภา เพื่อการบรรลุถึงแผนการณ์ที่จะนำมาซึ่งอิสรภาพและความยุติธรรม สู่สังคมที่ถูกครอบงำไปด้วยความโหดเหี้ยมและคอรัปชั่น

ติดตามบทบาทนักสืบสมิธภายใต้หน้ากากนักฆ่า วี ใน V for Vendetta 16 มีนาคมนี้ พร้อมกันทั่วโลก ทุกโรงภาพยนตร์.